[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

ตุบ!

สองเท้ากระทบพื้นหลังจากแอนเดอร์สันถูกส่งออกมาหน้าถ้ำด้วยกลุ่มก้อนมานา เขาไม่รอช้านำกระดาษเวทย์ 2 แผ่นออกมากระตุ้นใช้งานเวทย์สายลมเสริมความเร็วระดับ 8 และเวทย์สายลมเสริมกำลังระดับ 8 ในทันที หากเขาร่ายตอนนี้กลุ่มนักฆ่าคงไม่รอให้เขาทำ

“มันออกมาแล้ว ทุกคนเตรียมตัวมันออกมาแล้ว!”

แอนเดอร์สันได้ยินเสียงพูดมาจากป่าไม้รอบข้าง ภายใต้การมองออกไปรอบๆนั้นเขาสังเกตได้ว่ามีบางอย่างต่างไปจากเดิม ในช่วงที่เขาจะเข้าไปในถ้ำแอนเดอร์สันได้ใช้เวทย์ห้องสมุดโซโลม่อนจับภาพต้นไม้และกอหญ้ารวมไปถึงก้อนหินเอาไว้ ตอนนี้กลับมีก้อนหินหลายก้อนถูกยกออกไป และมีต้นไม้หลายต้นหายไปจากการมองเห็น เขาจึงรู้ได้ในทันทีเลยว่าอีกฝ่ายกำลังวางกับดักป้องกันเขาหลบหนีออกไปจากที่แห่งนี้

“หวังว่าระดับ 8 จะไม่มาเป็นร้อยนะ”

ตลอดการเดินทางแอนเดอร์สันพยายามควบคุมคำสาปไม่ให้มันแสดงผลน่ากลัวเกินไป เขาต้องการให้นักเวทย์ค่อยๆเพิ่มระดับของพวกมันในการไล่ล่าเขา จากเดิมเป็น 400 ปี เขาก็พยายามล่อให้นักเวทย์ 500 ปีออกมา กระทั่งนักเวทย์ 600 ปีปรากฎตัวเขาก็ล่อให้นักเวทย์ 700 ปีตามมาช่วยเหลือ 

การที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะต้องการเวลาในการเดินทางเช่นกัน หากมีนักเวทย์ 800 ปีโผล่ออกมาตั้งแต่ช่วงแรกนั้น การเดินทางของเขามันจะกลายเป็นการวิ่งหนีเพราะการต่อสู้กับนักเวทย์ 800 ปีเขาจำเป็นต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีต่อสู้กับมัน การต่อสู้ที่เกิดขึ้นนั้นจะทำให้แต่ละกองกำลังส่งนักเวทย์ 800 ปีมาตั้งแต่ต้นหลังจากเห็นความแข็งแกร่งของเขา การเดินทางจากจะค่อยเป็นค่อยไป มันจะกลายเป็นการวิ่งหนีของแอนเดอร์สัน

“กับดักที่วางเอาไว้ เยอะเหมือนกันนี่”

แอนเดอร์สันหันมองไปยังทิศทางที่เขาต้องการเดินทางไป สถานที่แห่งนั้นคือพื้นที่เขต 7  ที่นั่นมีจิตวิญญาณแห่งสายลมให้เขาปลดล็อกฉายาผู้ใช้สายลม  ภายใต้การหันมองของแอนเดอร์สันทำให้หลายคนหันมองตามด้วยความสงสัย อยากรู้ว่าแอนเดอร์สันหันมองอะไร

“พวกฉันขอเตือนบางอย่างเผื่อมันจะเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับแก อยู่นิ่งๆให้เราฆ่า มันจะไม่ทรมาน แกจะตายโดยไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ วิธีนี้ดีที่สุดสำหรับแก  หรือแกจะวิ่งหนีก็ได้ วิธีนี้พวกเราไม่รับปากว่าแกจะไม่ทรมาน”

แอนเดอร์สันยื่นมือแตะไปยังต้นไม้ที่อยู่ด้านข้างก่อนที่เขาจะฉีกยิ้มกว้างเพราะฉายาผู้เป็นที่รักของต้นไม้ สามารถใช้ภายในพื้นที่แห่งนี้ได้  ทันทีที่เขากวาดตาออกไปไกลแอนเดอร์สันก็ได้ใช้รากไม้พุ่งเข้าไปกระแทกกับดักที่คนเหล่านี้ซ่อนเอาไว้จนทำให้เกิดการระเบิดในรูปแบบต่างๆ 

ลูกไฟขนาดใหญ่ยักษ์พุ่งสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า ระเบิดออกมาจากกับดักที่อยู่ทางฝั่งด้านขวา ลำแสงสีดำสว่างไสวเต็มไปด้วยคมมีดแหลมคมล้วนร่วงตกลงมาจากท้องฟ้า เป็นผลจากกับดักหนึ่งที่อยู่ทางฝั่งซ้าย ภายใต้การระเบิดของกับดักมากมายส่งผลให้นักฆ่าที่อยู่รอบๆแสดงความตกใจเพราะพวกมันไม่รู้ว่าแอนเดอร์สันทำให้กับดักทำงานได้อย่างไร มันไม่ใช่การทำลายกับดัก แต่เป็นการกระตุ้นให้กับดักทำงานจนแสดงพลังออกมา

“ถ้าพวกแกไม่เข้ามา งั้นฉันก็จะไปแล้วนะ”

แอนเดอร์สันเรียกสายลมมายังเท้า เขาจะวิ่งเหยียบอากาศออกไปจากพื้นที่แห่งนี้ นักฆ่าที่เห็นว่าแอนเดอร์สันกำลังจะวิ่งหนีพวกมันจึงกระโดดออกมาจากที่หลบซ่อนตัวแล้วเปิดใช้งานเวทมนตร์พุ่งเข้ามาขัดขวาง อย่างไรก็ตามพวกมันหลายคนที่เข้ามากลับลืมบางอย่าง สิ่งที่แอนเดอร์สันทิ้งเอาไว้รอบๆตัวก่อนจะเข้าไปปลุกจิตวิญญาณยังคงอยู่ป้องกันตัวของเขา

วิ๊ง!

วงเวทย์คำสาปมากมายที่วางอยู่บนพื้นและติดไปตามกอหญ้าเปิดทำงาน วงเวทย์ที่ถูกวางเอาไว้ใต้ก้อนหินที่ถูกเหยียบล้วนแสดงพลังไม่ต่างกัน ด้วยการวิ่งเข้ามาเหยียบกับดักคำสาปของแอนเดอร์สัน นักฆ่ากลุ่มที่ไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง คิดเพียงแค่ว่าจะต้องขัดขวางไม่ให้เขาหนีออกไปจากที่นี่ ล้วนแล้วถูกคำสาปพุ่งเข้ากลืนกินร่างกายจนลงไปนอนบนพื้นดินร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด

อ้าก!!!

พลังเวทย์ระดับ 700 ปี ไม่แม้จะช่วยอะไรได้ ต่อให้จะพยายามขจัดคำสาปออกไปด้วยพลังเวทย์ที่เหนือกว่า  คำสาปที่พวกมันเหยียบย่างกลับไม่ได้มีเพียงแค่ 1 อย่าง มันกลับมีมากกว่า 10 ทำให้นักฆ่าทำได้เพียงร้องลั่นขอให้นักเวทย์ธาตุแสงและผู้ถอนเข้าสาปเข้าช่วยเหลือ

พรึ่บ!

แอนเดอร์สันตัดสินใจวิ่งหนีออกไป การจะฆ่ากันในจุดนี้จะทำให้นักฆ่าคิดว่าเขาแข็งแกร่งเกินไป เขาจึงต้องใช้วิธีหนีและฆ่าเพื่อให้พวกมันรู้ว่าเขาสู้แบบหมาจกตรอก ภายใต้การวิ่งของแอนเดอร์สันเขาก็ได้หันมองทิศทางที่ต้องการไป ภายในเขต 5 แห่งนี้ไม่มีอะไรสำคัญสำหรับเขาแล้ว

“ฆ่ามันเร็วเข้า รีบเข้าไปฆ่ามัน!”

“มันเร็วมาก ระวังด้วยมันคือผู้ใช้ธาตุลม”

นักฆ่าเตือนกันและกัน การเคลื่อนไหวของแอนเดอร์สันที่กำลังหลบหลีกต้นไม้และสิ่งกีดขวางรวดเร็วเป็นอย่างมาก ทำให้เวทย์ระยะไกลจากพวกมันส่วนมากจะโดนสิ่งกีดขวาง ไม่มีสิ่งใดสัมผัสร่างของแอนเดอร์สัน ทว่าพวกมันที่เป็นฝ่ายไล่ตามกลับเหยียบลงไปยังวงเวทย์คำสาปที่สร้างเป็นกับดัก ส่งผลให้คนมากมายตกตาย

“บ้าเอ๊ย!  มันน่ากลัวเกินไปแล้ว แค่นักเวทย์ 300 ปียังน่ากลัวขนาดนี้ หากเราปล่อยมันไปจะเป็นเราที่ต้องตาย”

การไล่ล่าดำเนินต่อไป แอนเดอร์สันยังคงจำกัดความเร็วของเขาเอาไว้เพื่อให้นักเวทย์ 700 ปีได้วิ่งตาม อย่างไรนั้นนักเวทย์ 800 ปีที่เขาเห็นไม่กี่คนกลับอยู่ห่างๆ พวกมันพยายามมองจ้องความเร็วของเขา จนทำให้แอนเดอร์สันรู้ว่าอีกไม่นาน ความลับของเขาคงจะถูกเปิดเผย ครั้งต่อไปกลุ่มคนที่เดินทางมาจัดการเขาคงจะเป็นนักเวทย์ 800 ปี

“ยังไงก็เถอะ ขอเก็บตั๋วให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ก็แล้วกัน”

แอนเดอร์สันปลดปล่อยคำสาปออกไปรอบๆ มอนสเตอร์ในระยะการมองเห็นของเขาล้วนถูกคำสาปเล่นงานจนตาย

“เขาไม่ได้คิดจะกลับสถานีโคเวีย”

นักเวทย์ 800 ปีที่ตามอยู่ห่างๆพูดสิ่งที่สังเกตเห็นให้เพื่อนของมันฟัง แอนเดอร์สันที่กำลังหนีไปเรื่อยๆนั้นไม่คิดจะกลับไปยังสถานีโคเวียเลยสักนิด แม้การวิ่งหนีของแอนเดอร์สันจะมีการวิ่งเปลี่ยนเส้นทางไปมาแต่มันกลับมุ่งหน้าออกห่างจากสถานีโคเวียเรื่อยๆ

“เขาจะไปที่ไหนกัน ตามหาสมุนไพรและผลไม้ที่จะช่วยเพิ่มพลังเวทย์เหรอ”

“เป็นไปได้ แต่คิดว่าคงไม่ใช่ ตระกูลเฟียร์สามารถสนับสนุนได้ดีกว่านี้ มันไม่คุ้นเลยที่เขาจะเอาชีวิตมาเสี่ยงในการตามหาสมุนไพรและผลไม้ในการเพิ่มพลังเวทย์ให้กับตนเอง”

“แล้วเขาจะไปไหน”

นักเวทย์ 800 ปีเปิดแผนที่ขึ้นมาดู ปรากฎว่าทิศทางที่แอนเดอร์สันกำลังมุ่งหน้าไปคือเขต 6 แต่เขตนี้เป็นพื้นที่ทะเลทรายไม่มีใครนิยมเข้าไปล่า สมุนไพรหรือผลไม้ ล้วนหายาก มอนสเตอร์ภายในนี้ยังถนัดการลอบสังหารด้วยการฝังตัวอยู่ในทราย มันจึงมองผ่านเขต 6 ไปก่อนจะพบเข้ากับเขต 7 ที่เต็มไปด้วยลาวา

“เขตนี้มีสมุนไพรเพิ่มพลังเวทย์แต่ก็น้อย สิ่งที่ดึงดูนักเวทย์ให้เดินทางไปที่นี่ล้วนแล้วเป็นเรื่องของแร่ระดับสูง ว่าแต่มันจะเอาแร่ไปทำอะไรล่ะ”

“เดี๋ยวสิ แกมองข้ามอะไรไปหรือเปล่า”

“มองข้ามอะไร”

“ถ้าหากว่าตระกูลเฟียร์สนับสนุนมันได้ ในแหวนเก็บของของมันตอนนี้คงจะมียาหรือไม่ก็สมุนไพรที่ใช้สำหรับเพิ่มพลังเวทย์ใช่ไหม แล้วทำไมมันถึงไม่นำออกมาใช้ล่ะ การที่มันไม่เพิ่มพลังเวทย์ คงไม่ได้เป็นเพราะว่ามันเพิ่มไม่ได้หรอกใช่ไหม”

“หืม ถ้าเป็นอย่างที่แกพูดเขาก็เป็นคนที่น่ากลัวมากๆน่ะสิ นอกจากพรของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ พรมีด เขายังมีพรอื่นอีกเหรอ”

“ฉันว่าต้องเกี่ยวกับพรแน่ ตระกูลเฟียร์มีพรอะไร”

“ลม”

“งั้นแกก็ดูนี่ เขต 7 มีพรอะไรอยู่”

“ลมและไฟ”

นักเวทย์ 800 ปีย่นคิ้วเมื่อรู้ว่าแอนเดอร์สันกำลังพยายามจะปลุกจิตวิญญาณที่ 3 ซึ่งมันมีความเป็นไปได้สูงมากในเรื่องนี้ ทันทีที่พวกเขาสันนิษฐานนักเวทย์ 800 ปีก็ได้แยกตัวกลับไปส่งข่าวนี้ทันที พวกเขาจำเป็นต้องจัดการแอนเดอร์สันให้ได้ ก่อนจะมีคนภายนอกรู้เรื่องพรที่มีถึง 3 ไม่อย่างนั้นจะทำให้กลุ่มอำนาจหลายกลุ่มเกิดความสั่นคลอนจนอยากจะเข้าร่วมกับแอนเดอร์สันได้

—--------------------------

“นายน้อย เรามีข่าวจากมิสเทอรี่”

นายน้อยคนโตของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่กำลังรักษาการอยู่แนวหน้าในการต่อสู้กับมอนสเตอร์เพื่อจะเก็บเกี่ยววัตถุดิบระดับสูงกลับตระกูลเฟอร์เรอร์ ได้มองไปยังพ่อบ้านที่วิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้าแตกตื่น

“ว่ายังไง น้องคนไหนของฉันลงมือ”

“ไม่ใช่เรื่องปะทะกันของกองกำลังนายน้อยแต่ละคนครับ แต่เป็นข่าวเกี่ยวกับนายน้อยแอนเดอร์สัน”

“เขาเป็นอะไร” บนใบหน้าของนายน้อย 1 ยังคงเรียบนิ้งเช่นเดิม ไม่ได้มีความตกใจหรือวิตกกับเรื่องที่กำลังเล่า น้อง 11 สำหรับเขาเป็นเพียงแค่คนรู้จักเท่านั้น ไม่ได้มีความห่วงใยใดๆให้กันเหมือนคนในครอบครัวปกติธรรมดา

“เมื่อครู่คนของเรารายงานมาว่า นายน้อย 11 กำลังเดินทางไปยังเขต 7 เพื่อปลุกจิตวิญญาณที่ 3 ของเขาครับ”

รอยย่นปรากฎบนหน้าผากนายน้อย 1 การจะมีพรถึง 3 เป็นเรื่องยากที่จะเกิดขึ้นมาได้ หากมีคนที่ได้ครอบครองพรถึง 3 หมายความว่าเขาคนนั้นจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งในอนาคตอย่างแน่นอน

“แล้วน้องคนอื่นของฉันรู้เรื่องนี้หรือยัง”

“ครับ ข่าวนี้กระจายเข้าสู่ตระกูลสกอร์เปี้ยนส์แล้ว นายน้อยทุกคนทราบดี ผู้นำตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ก็ทราบแล้วเช่นกัน”

“แล้วภายนอกล่ะ”

“ถูกปิดข้อมูลเอาไว้ครับ นายน้อยหลายคนพยายามปิดข้อมูลนี้เพราะกลัวว่ามันจะสั่นสะเทือนความน่าเชื่อถือของพวกเขา เราจะทำอะไรกับเรื่องนี้ไหมครับ”

“ไม่  แค่เด็กคนเดียวมีพร 3 อย่าง สุดท้ายเขาก็จะตันอยู่ที่นักเวทย 600 ปี เป็นเรื่องยากที่จะมาปะทะกับเรา อีกอย่างตอนนี้น้องชายหลายคนของฉันกำลังตื่นตระหนก เราคงไม่ต้องลงมือทำอะไร สุดท้ายน้อง 11 คงจะหายไปในเร็วๆนี้แน่นอน”

“ครับ ผมจะให้คนของเราติดตามข่าวเรื่อยๆ ”

“พ่อบ้าน ว่าแต่พรทั้ง 3 ของน้อง 11 คืออะไร”

“พรแรกเป็นพรลูกหลานผู้ต้องสาปมาคัสครับ พรที่สองเกี่ยวกับมีด ไม่มีใครรู้ชื่อของมัน รู้แค่ว่านายน้อย 11 ใช้เวลา 5 วันในการปลุกจิตวิญญาณ แล้วตอนนี้เขาก็กำลังมุ่งหน้าไปยังเขต 7 เพื่อปลุกจิตวิญญาณเกี่ยวกับธาตุลม”

บนใบหน้าของนายน้อย 1 เริ่มมีรอยย่นมากกว่าเดิม เมื่อรู้ความทรงพลังของพรที่น้องชายได้รับ อย่างไรก็ตามเขากลับคลายความกังวลออกไปให้หมดเพราะรู้ชะตากรรมของแอนเดอร์สัน

“มีอะไรก็รายงานฉันด้วย ฉันอยากรู้เรื่องนี้เพิ่มเติม”

“ครับ”

—---------------------------

ตุบ!

“ในที่สุดก็พ้นเขต 5 สักที”

แอนเดอร์สันวิ่งมา 10 วันเต็มในที่สุดเขาก็วิ่งออกมาจากเขตป่าได้สำเร็จ อย่างไรก็ตามพื้นที่ตรงหน้าสำหรับเขานับว่าอันตรายไม่น้อยเพราะไม่สามารถใช้ฉายาผู้เป็นที่รักของต้นไม้ได้ ดังนั้นเขาจึงเป็นต้องใช้ประสาทสัมผัสของตัวเองในการตรวจหาศัตรูเท่านั้น ทันทีที่เห็นคนมากมายวิ่งตามมาด้านหลังแอนเดอร์สันได้ฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะกระแทกเท้าลงไปบนพื้นกวาดยิงเวทย์คำสาปถล่มพวกมัน ต่อจากนี้ไปนั้นเขาจะวิ่งคนเดียว พวกมันไม่จำเป็นต้องตามเขาไปอีกเพราะตัวของเขาได้ตั๋วมามากพอแล้ว