บทที่ 8 พลังของวีรบุรุษ
เหล่าครูและนักเรียนที่กำลังดูการต่อสู้ต่างมองไปยังแก่นอาณาจักรของฮั่นหวู่
พวกเขาเห็นร่างผอมบางยืนอยู่หน้าแก่นอาณาจักร
ร่างนั้นมีผมสีขาวพลิ้วไหวตามสายลม และมีแขนสี่ข้าง
สิ่งที่ทำให้คณาจารย์และนักเรียนทั้งหลายตกตะลึงที่สุดก็คือ แขนทั้งสี่ข้างต่างถือดาบใหญ่ข้างละเล่ม
รอบ ๆ ดาบใหญ่มีพลังลมโอบล้อม เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ของธรรมดา
มีครูคนหนึ่งจำดาบใหญ่ได้ "นั่นคือดาบพายุสลาตันที่มีราคา 50 พลังศักดิ์สิทธิ์!"
"50 พลังศักดิ์สิทธิ์ สี่อันก็เท่ากับ 200 พลังศักดิ์สิทธิ์ ฮั่นหวู่เป็เด็กกำพร้าไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมีเงินมากขนาดนี้" นักเรียนคนหนึ่งอุทานด้วยความประหลาดใจ
สำหรับนักเรียนมัธยมปลายทั่วไปแล้ว 200 พลังศักดิ์สิทธิ์ถือเป็เงินก้อนใหญ่มาก เทียบเท่ากับเงินสองหมื่นหยวนก่อนที่จะข้ามมิติ
แล้วร่างที่ถืออาวุธมูลค่ารวม 200 พลังศักดิ์สิทธิ์นั้น จะเป็คนธรรมดาได้อย่างไร?
ไม่มีครูคนไหนจำร่างนั้นได้ มีเพียงสวี่เหมยที่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วให้คำตอบ
"นั่นคือเผ่าเจี้ยนเฟิง เผ่าเจี้ยนเฟิงที่เป็สิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติมาแต่กำเนิด"
"ถึงจะเป็สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติมาแต่กำเนิดแล้วไง? จางกังก็มีแม่ทัพทหารม้าหมาป่าที่เป็สิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติเหมือนกัน ให้แม่ทัพทหารม้าหมาป่าสู้กับเผ่าเจี้ยนเฟิงไว้ก่อน ทหารม้าหมาป่าที่เหลือก็ไปทำลายแก่นอาณาจักรเทพของฮั่นหวู่!" คนที่ไม่ชอบฮั่นหวู่แสดงความคิดเห็น
สวี่เหมยไม่ได้ตอบกลับไป
ไม่ต้องพูดถึงความแตกต่างระหว่างสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่ถูกฝึกฝนและสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติโดยกำเนิดว่ามีมากแค่ไหน
เพียงแค่ชาวเผ่าเจี้ยนเฟิงคนนั้นสามารถถือดาบพายุสลาตันทั้งสี่เล่มขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าชาวเผ่าเจี้ยนเฟิงคนนี้ไม่ธรรมดาแล้ว
เมื่อััได้ถึงพลังของเผ่าเจี้ยนเฟิงอย่างละเอียด สวี่เหมยก็ตัดสินอย่างประหลาดใจ
ชาวเผ่าเจี้ยนเฟิงคนนี้ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติ แต่เป็ระดับวีรบุรุษ!
นอกจากสวี่เหมยแล้ว จางกังที่กำลังต่อสู้กับฮั่นหวู่ก็มองเห็นความจริงนี้เช่นกันจางกังเป็กึ่งเทพมาหลายปีแล้ว เขาได้บุกรุกอาณาจักรเทพมาแล้วนับไม่ถ้วน และมีประสบการณ์อย่างกว้างขวาง
เขาสามารถมองออกได้ทันทีว่าชนเผ่าเจี้ยนเฟิงที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าแก่นอาณาจักรของฮั่นหวู่นั้นเป็สิ่งมีชีวิตระดับวีรบุรุษ
ในขณะที่รู้สึกใ จางกังยังรู้สึกอิจฉาอย่างรุนแรงด้วย
เขาต่อสู้ดิ้นรนมาหลายสิบปี แต่ก็สามารถสร้างสิ่งมีชีวิตระดับวีรบุรุษได้เพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น ส่วนฮั่นหวู่ที่อยู่ตรงหน้านี้ยังเป็แค่นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สาม เขามีคุณสมบัติอะไรถึงได้บริวารที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้!
"ต้องแย่งเขามาให้ได้ ต้องแย่งสิ่งมีชีวิตระดับวีรบุรุษคนนี้มาให้ได้! แค่ทำลายแก่นอาณาจักร ชาวเผ่าเจี้ยนเฟิงคนนี้ก็จะเป็ของฉัน" จางกังพูดพึมพำทั้งดวงตาแดงก่ำ
ทหารม้าหมาป่าที่เหลืออยู่ปฏิบัติตามคำสั่งของจางกัง พวกเขาบุกเข้าโจมตีแก่นอาณาจักรจากหลายทิศทาง
เขาคำนวณไว้แล้วว่า แม้สิ่งมีชีวิตระดับวีรบุรุษจากเผ่าเจี้ยนเฟิงจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่สามารถต้านทานการโจมตีจากหลายทิศทางพร้อมกันได้
เพียงแค่มีทหารม้าหมาป่าคนเดียวที่สามารถฝ่าการป้องกันของชาวเผ่าเจี้ยนเฟิงได้ ก็จะสามารถบุกเข้าไปถึงแก่นอาณาจักรเทพของฮั่นหวู่และทำลายมันได้อย่างแน่นอน
เมื่อถึงตอนนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างในอาณาจักรเทพของฮั่นหวู่จะตกเป็ของจางกังทั้งหมดรวมถึงสิ่งมีชีวิตระดับวีรบุรุษจากเผ่าเจี้ยนเฟิงด้วย
จางกังคำนวณแผนการอย่างแยบยล
เมื่อเผชิญหน้ากับทหารม้าหมาป่าที่โจมตีมาจากทุกทิศทาง จั่นเถี่ยเจี้ยนเฟิงมีขวัญกำลังใจเต็มเปี่ยม
ภายใต้อิทธิพลของพร์ลมดาบของเขา ดาบพายุสลาตันทั้งสี่เล่มปะทุเสียงฉีกอากาศออกมาเป็ระลอก
ทักษะระดับ 3 ขั้นต้น เฉือนพายุ!
ดาบพายุสลาตันหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง กวนอากาศให้กลายเป็ทอร์นาโดสูงสิบเมตร ปกป้องแก่นอาณาจักรเทพไว้ตรงกลาง
ทหารม้าหมาป่าจากภายนอกที่เข้าใกล้แก่นอาณาจักร ต่างถูกลมดาบจากทอร์นาโดฟัน บ้างก็าเ็เล็กน้อย บ้างก็ถูกเฉือนเป็สองท่อนจนตายในทันที
นี่ยังไม่จบ ร่างผอมบางของจั่นเถี่ยเจี้ยนเฟิงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายลม
เมื่อไม่ต้องกังวลเื่แก่นอาณาจักรอีกต่อไป เขาก็เริ่มลงมือสังหารพวกทหารม้าหมาป่าที่เหลือ
ทักษะระดับ 1 ขั้นต้น พายุหมุน!
ดาบพายุสลาตันทั้งสี่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง จั่นเถี่ยเจี้ยนเฟิงราวกับเครื่องบดเนื้อ ทหารม้าหมาป่าถูกสังหารอย่างง่ายดายกว่าสิบนาย
ทักษะระดับ 2 ขั้นต้น เฉือนลมกรด!
ลมดาบขนาดใหญ่ทั้งสี่สายพุ่งออกไป แม้จะห่างออกไปเป็ร้อยเมตรก็ยังสามารถตัดทหารม้าหมาป่าออกเป็สองท่อนได้
แม่ทัพทหารม้าหมาป่าส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ ปล่อยวงแหวนน้ำแข็งอีกครั้ง รัศมีโดยรอบราวสองร้อยเมตรปกคลุมจั่นเถี่ยเจี้ยนเฟิงเอาไว้
พลังน้ำแข็งแช่แข็งเท้าทั้งสองข้างของเขา ทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ชั่วขณะ
แม่ทัพทหารม้าหมาป่าฉวยโอกาสนี้ ขี่หมาป่าโจมตีเข้ามาด้วยความเร็วสูง
จั่นเถี่ยเจี้ยนเฟิงกลับไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ดาบพายุสลาตันทั้งสี่เล่มถูกชูขึ้นสูง พลังลมมหาศาลรวมตัวกัน ก่อตัวเป็ดาบพลังลมขนาดั์ยาวสิบเมตร
ทักษะที่สร้างขึ้นเอง วายุตัดเหล็ก!
ดาบถูกฟาดลงบนร่างของแม่ทัพกองทหารม้าหมาป่า พื้นดินของอาณาจักรเทพสั่นะเืสองครั้งตามมา
เืเนื้อของแม่ทัพทหารม้าหมาป่าร่วงหล่นลงมาราวกับสายฝน กระจายเต็มพื้น
แม่ทัพกองทหารม้าหมาป่าผู้เป็สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ ถูกท่าวายุตัดเหล็กของจั่นเถี่ยเจี้ยนเฟิงสับเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างง่ายดาย
ครูและนักเรียนที่กำลังดูการต่อสู้ต่างพากันอ้าปากค้าง
สุดยอดมาก ช่างโเี้เหลือเกิน!
แม่ทัพทหารม้าหมาป่าตาย พวกทหารม้าหมาป่าที่ยังเหลือลมหายใจอยู่ก็ใกลัวจนแทบสิ้นสติ พวกเขาวิ่งหนีออกไปอย่างบ้าคลั่ง แล้วหายลับไปในพริบตา
ร่างกึ่งเทพของจางกังที่ลอยอยู่กลางอากาศมีสีหน้าซีดเผือด ในการต่อสู้กับนักเรียนมัธยมปลาย เขาผู้เป็กึ่งเทพที่ผ่านสนามรบมามากมาย กลับพ่ายแพ้ราบคาบ!
"น่าโมโห น่าโมโห แม่ทัพทหารม้าหมาป่า จงบุกทำลายอาณาจักรเทพนี้ให้ราบคาบ!" จางกังคำรามด้วยความโกรธ
จากประตูมิติ เงาร่างของทหารม้าหมาป่านับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น นำโดยแม่ทัพทหารม้าหมาป่า ซึ่งเป็สิ่งมีชีวิตระดับวีรบุรุษเช่นเดียวกับจั่นเถี่ยเจี้ยนเฟิง
ด้านหลังของผู้นำทหารม้าหมาป่า มีทหารม้าหมาป่าแปดแสนนายติดตามมา
ในจำนวนนี้ มีทหารม้าหมาป่าที่เป็สิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติมากกว่าร้อยนาย
นี่แหละคือพลังที่แท้จริงของกึ่งเทพผู้ทรงอำนาจ
ในขณะที่เหล่าทหารม้าหมาป่าปรากฏตัวขึ้นในชั่วพริบตา ความกดดันอันทรงพลังยิ่งกว่าได้แผ่ลงมาในอาณาจักรแห่งเทพของฮั่นหวู่
จางกังเห็นร่างนั้นแล้ว อารมณ์โกรธก็พลันหายไปทันที
ผู้มาเยือนคือผู้อำนวยการโรงเรียน เทพเ้าผู้ทรงพลัง!
"กึ่งเทพ คุณคิดจะละเมิดข้อตกลงของตัวเองเหรอ?" ผู้อำนวยการผู้เป็เทพแท้ถามด้วยน้ำเสียงดุดัน
จางกังเกรงกลัวต่อความน่าเกรงขามของผู้อำนวยการผู้เป็เทพแท้ ไม่กล้าทำเื่วุ่นวายอีก รีบตอบกลับทันที "ไม่...ไม่กล้าครับ"
พูดจบ จางกังก็สั่งการให้บริวารของตนรีบถอนตัวออกจากอาณาจักรเทพของฮั่นหวู่อย่างรวดเร็ว
เขาไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง พาภรรยาเทเลพอร์ตออกจากห้องเรียนอย่างรวดเร็ว กลัวว่าผู้อำนวยการจะตามมาหาเื่
ผู้อำนวยการผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏตัว ทำให้ครูและนักเรียนที่กำลังดูการต่อสู้ต่างร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ
ผู้อำนวยการมีภารกิจมากมาย ต้องจัดการงานนับหมื่นทุกวัน โดยทั่วไปนักเรียนจะมีโอกาสได้พบหน้าผู้อำนวยการเพียงแค่ตอนเปิดเทอมและจบการศึกษาเท่านั้น
ไม่คาดคิดว่าในการแข่งขันครั้งนี้ จะได้เห็นพลังอันน่าเกรงขามของผู้อำนวยการ
ผู้อำนวยการโรงเรียนมองไปที่อาณาจักรเทพของฮั่นหวู่ แล้วเหลือบมองจั่นเถี่ยเจี้ยนเฟิง ก่อนจะพยักหน้าพลางเอ่ยชมเชย "ไม่เลว"
หลังจากนั้น ผู้อำนวยการโรงเรียนก็หายไป
การแข่งขันสิ้นสุดลง ทั้งครูและนักเรียนถูกบังคับให้ออกจากโหมดสังเกตการณ์ สายตาที่พวกเขามองฮั่นหวู่ตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว เขามีตั๊กแตนะเิลาวาที่สามารถทำให้ทหารม้าหมาป่าชนชั้นยอดาเ็ล้มตายได้อย่างยับเยิน และยังมีสิ่งมีชีวิตระดับวีรบุรุษที่ทรงพลังอีกหนึ่งคน
ด้วยความแข็งแกร่งขนาดนี้ ใครจะกล้าดูถูกฮั่นหวู่อีก?
ยิ่งหัวหน้าฝ่ายวิชาการสวี่เหมยมองฮั่นหวู่ ก็ยิ่งรู้สึกชอบเขามากขึ้นเรื่อย ๆ เด็กหนุ่มคนนี้จะนำความประหลาดใจมาให้เธออีกมากแค่ไหนกันนะ
"นักเรียนฮั่นหวู่ ทำได้ดีมาก แต่เธอก็ไม่ควรหยิ่งผยองเพราะมีสิ่งมีชีวิตระดับวีรบุรุษนะ พวกเขาไม่ได้เก่งกาจไร้เทียมทาน ด้วยความสามารถของเธอตอนนี้ แม้แต่จะติดอันดับสามของชั้นปียังยากเลย" สวี่เหมยให้คำแนะนำด้วยความหวังดี
ฮั่นหวู่พยักหน้าอย่างถ่อมตัว "ผมจะพยายามให้มากขึ้นครับ"
สวี่เหมยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วเตรียมตัวจะจากไป แต่จู่ ๆ ฮั่นหวู่ก็เรียกเธอไว้ "หัวหน้าฝ่ายสวี่ ผมมีคำขอร้องอย่างหนึ่ง"
สวี่เหมยรู้สึกสงสัยเล็กน้อย "คำขอร้องอะไรหรือ?"
ฮั่นหวู่พูดอย่างหนักแน่น "ผมอยากย้ายห้องครับ"
ตอนนี้ ทั้งชั้นเรียนต่างพากันฮือฮาด้วยความตกตะลึง