ระบบค้นหาสมบัติ : เปิดกล่องลับสู่พลังวิวัฒนาการ

        "หลินเฟิง นายเร็ว ๆ หน่อยสิ!"

        "เอ่อ ฉันก็อยากเร็วเหมือนกันนะ แต่ว่า... เหมือนมันจะไม่ออกน่ะ!"

        "นายเป็นอะไรอีกล่ะ?"

        "ไอ้นี่... ไอ้นี่... มันไม่ออกมาน่ะ"

        "นายออกแรงอีกหน่อยไม่ได้หรือไง?"

        "ฉันออกแรงมากแล้วนะ!"

        "แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?"

        "งั้นเธอลองผิวปากดูหน่อยไหมล่ะ?"

        "นาย..."

        เสียงสนทนาระหว่างหลินเฟิงกับซูเม่ยดังแว่วออกมาจากห้องน้ำ ส่วนฉู่อิ๋งอิ๋งและหลิวเยว่หรูที่เพิ่งผลักประตูเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยก็ถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่ทันที!

        แล้วผู้หญิงสองคนนี้มาด้วยกันได้อย่างไร?

        ก่อนหน้านี้ไม่นาน ฉู่อิ๋งอิ๋งยังนั่งคุยกับหลิวเยว่หรูอยู่ที่สถานีตำรวจอยู่เลย จุดประสงค์ก็เพื่อสอบถามเกี่ยวกับคดีปล้นร้านเครื่องประดับหลิวซื่อในครั้งนี้

        บังเอิญว่าในตอนนั้นเอง ฉู่อิ๋งอิ๋งก็ได้รับสายจากโรงพยาบาล และได้รู้ว่าหลินเฟิงฟื้นขึ้นมาแล้ว

        ดังนั้น ฉู่อิ๋งอิ๋งจึงรีบจบการสนทนากับหลิวเยว่หรู แล้วเตรียมตัวมาหาหลินเฟิงที่โรงพยาบาลเพื่อสอบถามรายละเอียดบางอย่างเกี่ยวกับคดีปล้นทรัพย์ในครั้งนี้

        ประจวบเหมาะกับที่หลิวเยว่หรูก็เป็นห่วงอาการของหลินเฟิงอยู่พอดี ดังนั้นทั้งสองคนจึงนั่งรถคันเดียวกันตรงมาที่โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งทันที

        แต่ทว่า ตอนที่ทั้งสองคนเพิ่งจะผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้ามา ก็ได้ยินบทสนทนาที่ชวนให้ 'เข้าใจผิด' เข้าเต็ม ๆ !

        สีหน้าของฉู่อิ๋งอิ๋งเย็นชาลงในทันที ส่วนบนใบหน้าของหลิวเยว่หรูก็มีแววตาประหลาดใจพาดผ่าน ก่อนจะกลับมาราบเรียบเป็นปกติในทันที...

        ...

        ภายใต้ความช่วยเหลือของซูเม่ย ในที่สุดก็สามารถขับน้ำส่วนเกินออกจากร่างกายได้สำเร็จ หลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจยาวออกมา จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำทีละก้าวโดยมีซูเม่ยคอยประคอง

        แต่ทว่า อุณหภูมิภายในห้องผู้ป่วยดูเหมือนจะลดต่ำลงไปหลายองศากะทันหัน ในขณะเดียวกัน หลินเฟิงก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบสองคู่ที่จ้องเขม็งมาที่เขาพร้อมกัน!

        พอเงยหน้าขึ้นมองกะทันหัน ฉู่อิ๋งอิ๋งและหลิวเยว่หรูกลับมาปรากฏตัวอยู่ในห้องผู้ป่วยห้องนี้พร้อมกัน แถมตอนนี้ ผู้หญิงทั้งสองคนยังใช้สายตาเย็นชาจ้องเขม็งมาที่เขาอีกด้วย!

        นี่มันสถานการณ์อะไรเนี่ย? หลินเฟิงถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่ทันที...

        ฉู่อิ๋งอิ๋งอดไม่ได้ที่จะพูดประชดประชันออกมาว่า "นี่เพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ฟื้นขึ้นมาก็แทบรอไม่ไหวที่จะลวนลามนางพยาบาลแล้วงั้นเหรอ??"

        หลินเฟิงลูบจมูกด้วยความกระดากอาย ใจจริงก็อยากจะอธิบายสักหน่อย แต่พอเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของซูเม่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็ล้มเลิกความคิดนี้ไปทันที

        ช่างเถอะ! ยิ่งอธิบายก็ยิ่งพูดไม่รู้เรื่อง สู้ปิดปากเงียบไว้ยังจะดีกว่า!

        เมื่อเห็นว่าหลินเฟิงนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร ฉู่อิ๋งอิ๋งก็ขมวดคิ้ว จากนั้นก็ทำหน้าเย็นชาพูดกับซูเม่ยและหลิวเยว่หรูพร้อมกันว่า "รบกวนพวกคุณสองคนช่วยหลบไปก่อนนะคะ หลังจากนี้ฉันขอคุยกับคุณหลินเฟิงเป็นการส่วนตัวค่ะ!"

        ดังนั้น ซูเม่ยจึงก้มหน้าก้มตาแล้วรีบเดินออกจากห้องผู้ป่วยไปอย่างรวดเร็ว ส่วนหลิวเยว่หรูอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ

        หลังจากที่ภายในห้องผู้ป่วยกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ฉู่อิ๋งอิ๋งก็ถามหลินเฟิงตรง ๆ ว่า "นายไปเรียนทักษะการต่อสู้มาจากไหน?"

        หลินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย เห็นเพียงเขาค่อย ๆ เดินไปที่ข้างเตียงผู้ป่วย จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงโดยตรง

        "ฉันกำลังถามนายอยู่นะ กรุณาตอบฉันด้วย!" น้ำเสียงของฉู่อิ๋งอิ๋งเย็นชาขึ้นอีกหลายส่วน

        หลินเฟิงที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ผมขอปฏิเสธที่จะตอบคำถามนี้ของคุณครับ"

        "ตอนนี้ฉันกำลังคุยกับนายอย่างเป็นทางการในฐานะตำรวจของประชาชน กรุณาให้ความร่วมมือกับการทำงานของฉัน และตอบคำถามเมื่อกี้ของฉันด้วย!" ฉู่อิ๋งอิ๋งจ้องมองหลินเฟิงอย่างเย็นชาพลางถาม

        "เรื่องมันยาวครับ ตอนที่ผมยังเด็กมาก ๆ จู่ ๆ ก็ได้พบกับยอดคนผู้สันโดษท่านหนึ่ง เขาเห็นว่าผมมีพรสวรรค์ที่โดดเด่น และฟันธงว่าในอนาคตผมจะต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่แน่ ๆ ดังนั้นเขาจึงถ่ายทอดวิทยายุทธ์ทั้งหมดของเขาให้กับผม..."

        "นาย..." เป็นครั้งแรกที่ฉู่อิ๋งอิ๋งโดนหลินเฟิงปั่นหัวจนไปไม่เป็นแบบนี้

        "คำตอบของผม คุณพอใจหรือยังครับ?" หลินเฟิงกะพริบตาถาม

        เห็นเพียงฉู่อิ๋งอิ๋งจ้องหลินเฟิงเขม็ง จากนั้นก็ถามต่อว่า "แล้วหยกจักรพรรดิเนื้อแก้วก้อนนั้นของนายล่ะ ไปได้มาจากไหน?"

        "เรื่องมันยาวครับ ตอนที่ผมยังเด็กมาก ๆ จู่ ๆ ก็ได้พบกับยอดคนผู้สันโดษท่านหนึ่ง เขาเห็นว่าผมมีพรสวรรค์ที่โดดเด่น และฟันธงว่าในอนาคตผมจะต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่แน่ ๆ ดังนั้นเขาจึงมอบหยกชั้นยอดก้อนนี้ให้กับผมโดยตรง..."

        "หลินเฟิง!" จู่ ๆ แววตาของฉู่อิ๋งอิ๋งก็ฉายแววโกรธเกรี้ยวออกมา

        "ยังมีคำถามอะไรอีกไหมครับ?" แม้ว่าหลินเฟิงจะรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่บนใบหน้าก็ยังคงทำสีหน้ามึน ๆ ไม่รู้ไม่ชี้ดื้อด้านไม่กลัวอะไรอยู่ดี

        ฉู่อิ๋งอิ๋งพยายามระงับอารมณ์ของตัวเอง เห็นเพียงเธอมองหลินเฟิงด้วยสายตาลึกล้ำแล้วพูดว่า "หลินเฟิง ตอนนี้ฉันขอประกาศอย่างเป็นทางการว่า นายถูกฉันจัดให้อยู่ในรายชื่อบุคคลอันตรายแล้ว!"

        "หมายความว่าไงครับ?" หลินเฟิงเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีแล้ว

        "หึหึ" ฉู่อิ๋งอิ๋งหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "ฉันจะจับตาดูนายเอาไว้!"

        "ขอบคุณที่หวังดีครับ!" หลินเฟิงฝืนใจตอบกลับไป

        เห็นเพียงฉู่อิ๋งอิ๋งมองหลินเฟิงอีกครั้ง จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีกหันหลังเดินออกจากห้องผู้ป่วยไปทันที

        "จำไว้นะ! คุณยังติดเลี้ยงข้าวผมอยู่อีกมื้อ คุณเป็นตำรวจนะ จะมาเบี้ยวไม่ได้หรอก!" เสียงตะโกนกวนโอ๊ยของหลินเฟิงดังตามหลังมา ฉู่อิ๋งอิ๋งถึงกับสะดุดจนเกือบจะข้อเท้าพลิก เธอหันกลับไปถลึงตาใส่หลินเฟิงอย่างเย็นชาหนึ่งที จากนั้นก็เร่งฝีเท้าเดินออกจากห้องผู้ป่วยไป

        หลินเฟิงที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยยังไม่ทันได้ถอนหายใจ ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกคนผลักเข้ามาอีกครั้ง วินาทีต่อมา ร่างของหลิวเยว่หรูก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

        เห็นเพียงหลิวเยว่หรูรีบเดินมาที่ข้างเตียงผู้ป่วย จากนั้นก็ถามด้วยความลังเลเล็กน้อยว่า "หลินเฟิง คุณฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่?"

        "เอ่อ น่าจะประมาณ 08.00 น. ได้ล่ะมั้ง?" หลินเฟิงยิ้มตอบ

        "แผลบนตัวคุณเป็นยังไงบ้าง? มีตรงไหนรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า?" บนใบหน้าของหลิวเยว่หรูเผยให้เห็นสีหน้าห่วงใยออกมาเล็กน้อย

        "ไม่เป็นไรหรอก ไม่ตายหรอกน่า" หลินเฟิงพูดอย่างเปิดเผยสบาย ๆ

        "ขอโทษนะ ครั้งนี้ก็ดึงคุณมาเดือดร้อนด้วยอีกแล้ว" หลิวเยว่หรูพูดอย่างโทษตัวเอง

        "เธอพูดอะไรแบบนั้นล่ะ? ฉันน่ะฝันอยากจะเป็นฮีโร่มาตลอดเลยนะ โอกาสดี ๆ แบบนี้ จะไม่ให้ฉันได้โชว์ฝีมือสักหน่อยเหรอ?" หลินเฟิงพูดติดตลก

        "หลินเฟิง ขอบคุณคุณมากนะ"

        "ไม่ต้องขอบคุณหรอก!"

        ...

        หลังจากพูดจาตามมารยาทเหล่านี้จบ ระหว่างทั้งสองคนก็ตกอยู่ในความเงียบงันกะทันหัน

        หลินเฟิงกำลังคิดถึงคำเตือนของฉู่อิ๋งอิ๋งก่อนจะไป การถูกพี่สาวตำรวจจับตามองแบบนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่? แถมดูเหมือนว่าฐานะตำรวจของฉู่อิ๋งอิ๋งคนนี้จะค่อนข้างพิเศษซะด้วย หลินเฟิงเคยเห็นมากับตาตัวเอง ว่าเธอสามารถใช้สิทธิพิเศษต่าง ๆ ได้มากมายอย่างแน่นอน! เฮ้อ! ปวดหัวชะมัด

        เมื่อหลินเฟิงทอดสายตาไปหยุดที่หลิวเยว่หรู ถึงได้พบว่าสายตาของเธอมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ท่าทางของเธอดูเหม่อลอยไปหมด

        ดังนั้นหลินเฟิงจึงถามด้วยความสงสัยว่า "เธอกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?"

        เห็นเพียงหลิวเยว่หรูดึงสติกลับมา พร้อมกับเผยรอยยิ้มอย่างเขินอายให้หลินเฟิง "ไม่มีอะไรหรอก แค่กำลังคิดถึงเรื่องในอนาคตน่ะ"

        "เรื่องในอนาคตเหรอ?" หลินเฟิงถามอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

        "อืม" หลิวเยว่หรูพยักหน้า

        "เรื่องในอนาคตเรื่องอะไรล่ะ?" หลินเฟิงซักไซ้

        จู่ ๆ หลิวเยว่หรูก็ปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น จากนั้นก็จ้องหลินเฟิงเขม็งพลางถามว่า "หลินเฟิง คุณอยากจะมาเป็นบอดี้การ์ดให้ฉันจริง ๆ เหรอ?"

        "แน่นอนสิ!" หลินเฟิงพูดโดยไม่ต้องคิด "ฝีมือฉันร้ายกาจแค่ไหน เธอก็เคยเห็นมาแล้วไม่ใช่เหรอ? แถมร่างกายฉันแข็งแกร่งขนาดไหน เธอก็เคยเห็นแล้วใช่ไหมล่ะ? ในช่วงเวลาสำคัญ ฉันยังรับกระสุนแทนเธอได้อีกด้วยนะ..."

        "หลินเฟิง ครั้งนี้คุณโชคดี รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด แต่แล้วครั้งหน้าล่ะ? คุณรับประกันได้ไหมว่าตัวเองจะโชคดีแบบนี้ไปซะทุกครั้ง?" หลิวเยว่หรูขัดจังหวะการอวยตัวเองของหลินเฟิงกะทันหัน

        "ฉันก็รับประกันไม่ได้หรอก" หลินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดต่อว่า "แต่ฉันก็ยังอยากจะอยู่ช่วยเธออยู่ดี"

        "ทำไมล่ะ?" หลิวเยว่หรูจ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาของหลินเฟิงพลางถาม

        เห็นเพียงหลินเฟิงยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า "ไม่ใช่ว่าบอกเหตุผลเธอไปแล้วหรือไง?"

        "เหตุผลอะไรล่ะ?" หลิวเยว่หรูขมวดคิ้วถาม

        "ก็เห็นคนสวยแล้วมันอดใจไม่ไหวไงล่ะ!" จู่ ๆ หลินเฟิงก็หัวเราะฮ่า ๆ ออกมาแล้วพูดว่า "ฉันช่วยชีวิตเธอมาสองครั้งแล้วนะ เธอควรจะลองคิดเรื่องตอบแทนฉันด้วยร่างกายดูหน่อยไหมล่ะ?"

        "..."

        ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง บนใบหน้าของหลินเฟิงประดับไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เขาก็จ้องมองหลิวเยว่หรูไปตรง ๆ แบบนั้น ส่วนหลิวเยว่หรูกลับกำลังลูบคางครุ่นคิดอย่างหนักซะงั้น!

        ไม่จริงน่า? หรือว่าเธอจะกำลังพิจารณาเรื่องนี้อยู่จริง ๆ ?

        หลินเฟิงลูบจมูกด้วยความกระดากอายแล้วพูดว่า "ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ เธออย่าไปจริงจังเลย!"

        เห็นเพียงหลิวเยว่หรูมองไปทางหลินเฟิงกะทันหัน ภายในดวงตาที่มีเสน่ห์คู่นั้นก็มีประกายแสงวาบผ่าน เธอพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูมีเลศนัยว่า "ถ้าคุณยืนกรานที่จะช่วยฉันขนาดนั้นล่ะก็ กรุณารับปากเงื่อนไขของฉันมาก่อนข้อหนึ่ง"

        "เงื่อนไขอะไรล่ะ?" หลินเฟิงเกิดความสนใจขึ้นมาทันที

        "ไปจดทะเบียนสมรสแต่งงานกับฉันซะ!" คำพูดของหลิวเยว่หรูทำให้คนฟังถึงกับสะดุ้ง

        "อะไรนะ?!" หลินเฟิงเริ่มสงสัยทันทีว่าหูตัวเองมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

        "ฉันบอกว่า ให้คุณไปจดทะเบียนสมรสแต่งงานกับฉัน!" หลิวเยว่หรูพูดเน้นย้ำทีละคำ

        "ทำไมล่ะ?" หลินเฟิงถามด้วยความตกใจ

        เห็นเพียงหลิวเยว่หรูลูบเส้นผมที่ปรกแก้มเบา ๆ จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจสายลมว่า "ถ้าฉันตายไป คุณก็จะได้เป็นผู้สืบทอดทรัพย์สินทั้งหมดภายใต้ชื่อของฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมายยังไงล่ะ!"

        "..."