ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 142

        กลุ่มเด็กปริศนา
 

        เดินออกมาบริเวณด้านหน้าบ้าน ประตูของคฤหาสน์ถูกเลื่อนเปิดเดย์ใช้ดวงตาของตนเองมองไปบริเวณด้านหน้าแววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

        เป็นอย่างที่เขานั้นคิดเอาไว้ไม่มีผิดว่าบริเวณด้านนอกตัวของเขานั้นได้ยินเสียงของการเคลื่อนไหว

        มันเป็นเสียงเท้าของผู้คนเมื่อเขาทำการก้าวเท้าออกมาก็พบเจอกับกลุ่มเด็กกลุ่มหนึ่งอยู่บริเวณด้านหน้า

        พวกเขาเป็นกลุ่มเด็กช่วงวัยประมาณสิบปีเป็นชายประมาณห้าคนเป็นหญิงประมาณสามรวมแล้วแปดคน

        เด็กพวกนี้อยู่ในช่วงวัยเดียวกันนั้นก็คือช่วงวัยประมาณศิษย์ถึงสิบสองปี

        โดยเด็กพวกนี้ยืนอยู่บริเวณด้านหน้าด้วยท่าทางสั่นกลัวเดย์สามารถสังเกตเห็นได้ถึงบางอย่างบนร่างกายของเด็กพวกนี้ 

        พวกเขาสวมชุดและเครื่องแต่งกายที่ขาดลุ่ยโดยชุดที่กำลังสวมใส่อยู่เป็นชุดเก่าๆที่มีเสื้อผ้าน้อยชิ้น

        เพียงแค่มองเห็นแค่นี้ก็รู้ได้ในทันทีว่าถ้าเป็นหน้าหนาวพวกเขาเองคงไม่สามารถทนทานได้อย่างแน่นอน

        โดยที่ร่างกายของเด็กพวกนี้มีร่างกายผอมแห้งพวกเขาดูเหมือนว่าจะอดข้าวและขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน

        เดย์เต็มไปด้วยความสงสัยกับตัวตนของเด็กพวกนี้ที่ปรากฏกายออกมาคิ้วทั้งสองข้างของเขาขมวดเข้าหากันแสดงแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

        เด็กพวกนั้นยืนอยู่บริเวณด้านหน้าพระก็ใช้แววตาของตนเองจ้องมองมาที่เดย์ด้วยแววตาที่หวาดกลัว

        เดย์รู้ได้ในทันทีแววตานั้นเป็นแววตาที่หวาดกลัวแต่ก็ช่วยไม่ได้ดูเหมือนว่าพวกเขาพบเจอปัญหาบางอย่าง

        เดย์เป็นคนที่ช่างสังเกตมาตั้งแต่ในตอนแรกแล้วเพราะแบบนั้นตัวของเขาจึงรู้ได้ในทันทีเมื่อเห็นแววตาของผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        มันเป็นแววตาของคนที่กำลังหวาดกลัวและกำลังสิ้นหวังเด็กพวกนี้อายุเพียงแค่นี้เหตุใดจึงมีแววตาแบบนี้ได้ 

        เดย์เมื่อมองเห็นเด็กที่อยู่บริเวณด้านหน้าเขาก็ยังคงตั้งคำถามภายในใจว่าทำไมเด็กพวกนี้ถึงไม่อยู่ที่ตรงนี้และก็แสดงใบหน้า

        ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถาม ก่อนที่เดย์จะเอ่ยถามขึ้นมา “นี่พวกเธอมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ” 

        เดย์เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยเมื่อมองเห็นพวกเด็กที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        เด็กที่อยู่บริเวณด้านหน้าไม่พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่นิดเดียวพวกเขายังคงมีท่าทีที่กำลังสั่นกลัว

        เดย์ใช้ดวงตาจ้องมองไปที่พวกเด็กพวกนั้นดวงตาของเขาทั้งสองหรี่เล็กลงจากนั้นก็ทำการใช้งานสกิล “ วิเคราะห์!!!  ”

        เขาใช้งานสกิลวิเคราะห์ออกมาหลังจากที่ใช้งานสกิลเดย์พบเห็นสถานะผิดปกติบางอย่างมันปรากฏขึ้นมาอย่างน่าประหลาด 

        เดย์พาเด็กพวกนั้นที่อยู่บริเวณด้านหน้าเข้ามาบริเวณด้านในโดยที่เขาไม่ได้ถามอะไรต่อจากนั้น

        การที่พาเด็กพวกนี้เข้ามาบริเวณด้านในมันเองก็เป็นเพราะว่าเขาพบเจอบางอย่างที่น่าสงสัย 

        เมื่อเข้ามาบริเวณด้านในเดย์จัดเตรียมพวกเครื่องนุ่งห่มอย่างเช่นพวกผ้าห่มผืนหนาๆและก็พวกนมอุ่นๆมาให้กับพวกเด็ก

        พวกเด็กพวกนั้นนั่งอยู่ภายในห้องโถงแววตายังคงเต็มไปด้วยความหวาดระแวงร่างกายของพวกเขามีบาดแผลปรากฏอยู่ทั่วทั้งร่างกาย โดยในตอนนี้ตัวของพวกเด็กพวกนี้ร่างกายกำลังสั่นอาจจะเป็นเพราะความหนาวหรือเพราะความกลัวก็ไม่รู้

        เดย์หลังจากที่จัดเตรียมพวกนมอุ่นเเละก็พวกผ้าห่มมาให้กับพวกเด็กพวกนี้เสร็จเขายืนมองพวกเด็กพวกนี้อยู่สักพัก

        ในขณะที่ยืนมองพวกเด็กพวกนี้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าเดย์ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ เดี๋ยวตัวของฉันจะไปเตรียมอาหาร ”

        เด็กพวกนั้นเงยหน้าของตนเองมองมาที่เดย์

        เดย์มองตรงกลับไปแต่ดวงตาของเขากลับเหลือบไปมองบริเวณด้านล่างเขามองไปที่เท้าของเด็กพวกนั้นเท้าเต็มไปด้วยบาดแผลวิ่งมาด้วยเท้าเปล่า

        เดย์คิดภายในใจของตนเองอย่างรวดเร็ว “ต้องมีบางอย่างที่แปลกๆอย่างแน่นอน เด็กพวกนี้แต่งชุดด้วยชุดขาดๆแถมยังวิ่งมาภายในสถานที่แห่งนี้ ”

        “ ไม่เพียงเท่านั้นยังมีข้อความประหลาดที่ปรากฏขึ้นภายในหน้าต่างของระบบอีก”

        “ สภาพจิตใจไม่ได้อยู่ในสภาพที่สามารถตอบคำถามได้” เดย์รู้ได้ในทันทีว่าสภาพจิตใจของเด็กพวกนี้เป็นยังไง

        หลังจากนั้นเขาค่อยๆหันไปมองทางด้านซ้ายและขวาก่อนที่ตัวของเขาจะค่อยๆเดินไปและก็เตรียมอาหารชุดใหญ่มาให้กับพวกเด็ก

        อาหารจำนวนมากถูกตั้งลงบริเวณด้านหน้าหลังจากที่เดินทางไปจัดเตรียมมา

        เดย์ได้จัดเตรียมอาหารจำนวนมากวางอยู่บริเวณด้านหน้าพวกเด็กเหล่านั้นแสดงท่าทางกล้ากล้ากลัวกลัว

        เดย์เห็นเด็กพวกนั้นมองพวกอาหารที่อยู่บริเวณด้านหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหิวโหยแต่กลับมีท่าทางที่กลัวที่จะหยิบมันขึ้นมากิน

        เดย์แสดงใบหน้าอบอุ่นแล้วพูด “ กินสิ ”

        เด็กพวกนั้นใช้ดวงตามองตรงมาที่เขาอีกครั้งหนึ่งแววตาคู่นั้นราวกับว่ากำลังจะถามย้ำ

        เดย์จึงตอบกลับไปโดยที่เด็กพวกนั้นไม่ต้องเอ่ยถามเลย “กินเลยอาหารพวกนี้ตัวของฉันเตรียมให้กับพวกเธอ ”

        หลังจากที่ได้พูดออกไปแบบนั้นเด็กๆเหล่านั้นก็ได้หยิบพวกอาหารบริเวณด้านหน้าของตนเองขึ้นมากิน

        ได้ทำการหยิบอย่างช้าๆแต่ว่ากินอย่างหิวโหยเดย์นั่งมองพวกเด็กเหล่านั้นกินอยู่ตรงตำแหน่งโซฟาอีกข้างหนึ่ง

        เดย์นั่งมองเด็กพวกนั้นกินด้วยท่าทางที่หิวโหยแต่ตัวของเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

        เดย์ในขณะที่กำลังนั่งมองเด็กพวกนั้นกินอยู่เขาเองก็พยายามคิดภายในใจของตนเองไปด้วยเกี่ยวกับที่มาที่ไปของเด็ก

        นั่งรออยู่สักพักเด็กพวกนั้นได้กินอาหารที่เขาเตรียมมาให้จนหมดเดย์เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “ นี่พวกเธอมาจากที่ไหนกัน ” 

        เด็กพวกนั้นมองตรงมาที่เขาเป็นตาเดียวแต่ก็ไม่ตอบออกมา

        เดย์คิดภายในใจของตนเองอย่างรวดเร็ว “นั้นสินะถ้าสถานที่แห่งนั้นดีตัวของเด็กพวกนี้คงไม่หนีออกมาสถานที่แห่งนี้อย่างแน่นอน”

        “ การที่เด็กพวกนี้หนีออกมาจากสถานที่แห่งนั้นมาถึงสถานที่แห่งนี้ก็แสดงว่าเด็กพวกนี้อยากจะหนีบางอย่างและไม่อยากจะพูดถึงมัน”

        เดย์รู้ได้ในทันทีว่าสถานที่ที่เด็กพวกนี้จากมามันคงไม่ใช่สถานที่ที่ดีสักเท่าไหร่

        “ เอาล่ะเปลี่ยนคำถามกันดีกว่าพวกเธอเป็นใคร ”เดย์เอ่ยถามด้วยคำถามอื่น 

        เด็กพวกนั้นมองใบหน้าของเขาด้วยแววตาใสกระจ่างแววตานั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

        เดย์ยกมือของตนเองขึ้นมากุมขมับเขาเอ่ยถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าแน่นอนว่าไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย

        หลังจากนั้นเขาก็พยายามถามเกี่ยวกับเรื่องต่างๆมากมายพยายามให้เด็กพวกนี้บอกเกี่ยวกับที่มาของตนเองรวมไปถึงตัวเองด้วยว่าเป็นใคร 

        เขาไม่ได้อะไรจากการสอบถามเด็กพวกนั้นเดย์ไม่มีทางเลือกเขายอมให้เด็กพวกนั้นพักที่สถานที่แห่งนี้

        ห้องเองก็มีหลายห้องเลือกห้องนอนอยากจะของให้เด็กพวกนั้นพรรคร่วมกันมันเองก็ไม่ใช่เรื่องที่ลำบากเกินตัว

        ในตอนนี้ตัวของเขาให้เด็กพวกนั้นพักอาศัยอยู่ที่ห้องแห่งหนึ่งบริเวณชั้นบน

        ท้องนภาด้านบนค่อยๆเปลี่ยนสียามราตรีคืบคลานเข้ามาปกคลุม

        เดย์ยืนอยู่ภายในห้องของตนเองเขาใช้ดวงตาของตนเองมองตรงออกไปบริเวณด้านนอกหน้าต่างภายในมือของเขาถือน้ำชาถ้วยนึงเอาไว้

        เดย์มองไปบริเวณด้านนอกที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและคิดภายในใจของตนเอง“  มีบางอย่างที่แปลกประหลาดออกไปเด็กพวกนั้นใครกันแน่”

        “ ไม่ใช่แค่เครื่องแต่งกายที่แปลกประหลาดแต่ว่ายังมีบางอย่างแปลกประหลาด”

        “ พวกเขามาจากที่ไหนกันแถมยังมีเจ้าสิ่งนั้นอยู่ด้วยตอนที่ใช้สกิลวิเคราะห์ทำการตรวจผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้ากลับมองเห็นบางอย่าง ”

        “ คาดสถานะของเด็กพวกนั้นมันปรากฏค่าสถานะผิดปกติ”

        “ บนร่างกายของพวกเขามีสถานะที่ชื่อว่าคำสาบอยู่”  

        “ ไม่เพียงแค่แปลกประหลาดแถมยังเต็มไปด้วยความลึกลับและความน่าสงสัยเด็กพวกนั้นมาจากที่ไหนกันแน่” เดย์กำลังยืนคิดอยู่ภายในห้องของตนเอง 

        จบบท