บทที่3
ภายในห้องพัก811โยชิกำลังยุ่งขิงอยู่กับสรุปข้อมูลวิชาสิ่งแวดดล้อมของรุ่นน้องปี1ที่ชื่อเซนส่วนวินที่นั่งโต๊ะถัดไปก็กำลังมีสมาธิกับงานตัดต่อของเขา
เจเหลือบมองดูเวลาที่จอคอม
“ เที่ยงคืนละเดี๋ยวจะกลับสักเที่ยงครึ่ง ”
“ อืมๆเป็ไงมั่งวะ ”
“ ก็ใกล้ละ เหลือซาวด์ประกอบ ของมึงล่ะ ” วินเอียงหน้ามาดูงานที่โยทำอยู่
“ใกล้ละเหมือนกัน ”
โยชินั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้เต็มหลัง วางไอแพดไว้บนตัก เขาครุ่นคิดและมีสมาธิกับงานจริงจังทั้งที่ไม่ใช่งานของตัวเอง
วินประหลาดใจมากที่รู้ว่าโยชิช่วยเซนทำงานส่งอาจารย์ แม้จะรู้ว่าเพื่อนเขาคนนี้ภายนอกกับภายในต่างกันเยอะแต่มันก็ไม่ได้ยอมทำอะไรให้ใครเปล่าๆง่ายๆนัก
‘ นึกไงถึงช่วยเซนทำวะเนี่ย ไม่น่าเชื่อ ’
‘ ก็ช่วยๆมันไป มันมาขอร้องให้ช่วย เห็นบอกว่าติดงานฟิตติ้ง....กูแค่แกล้งเล่นบอกให้กราบตักเซนแม่งก็เล่นใหญ่จะกราบจริงอีก ’
‘ เหรอ....แต่กูว่ามึงโดนเซนป้ายยา ’
‘ เออ กูก็สงสัยอยู่เหมือนกัน ที่ชอบมากอดๆเนี่ย แอบป้ายมั่งรึเปล่าไม่รู้ ’
วินเชื่อว่าโยชิต้องมีเหตุผลอะไรมากกว่านั้นที่ไม่ได้บอกเล่าออกมาถ้าความสัมพันธ์ของพี่กับน้องกลมเกลียวมันก็ดี งานที่ทำร่วมกันจะได้ราบรื่น
วินลุกไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น แล้วพักนั่งเล่นโทรศัพท์เช็คอะไรๆในโซเชียลเพื่อผ่อนคลายบ้าง
“ อืม นี่ไงน้องเซนลงสตอรี่ที่ไปฟิตติ้งวันนี้ด้วย ”
“ เหรอ ”โยชิสนใจแต่ยังไม่ละจากงาน
เสียงเพลงในผับดังมาจากไอจีสตอรี่นั้น
“ หืม? ” วินดูประหลาดใจเลิกคิ้วกับสิ่งที่เห็นในโซเชียล
“ อะไรวะ? ”
วินไม่ตอบ ยังคงจิ้มในมือถือด้วยสีหน้าสงสัย
เมื่อเสียงเพลงในผับดังออกมาจากมือถือวิน ทำให้โยชิยิ่งอยากรู้ ลุกมาดูด้วยตัวเอง
ภาพที่ปรากฏ
เด็กหนุ่มหน้าหวานที่คุ้นตาแต่อยู่ในภาพที่ไม่คุ้นชิน เซนกำลังเต้นอยู่ในผับเสียงเพลงดังกับแสงไฟสลับวับวอม
เด็กหนุ่มสวมหมวกแก๊ปดำปัดไปด้านหลังกำลังเต้นแนบชิดอยู่กับหญิงสาวแสนเซ็กซี่ ในมือเขามีแก้วเครื่องดื่มสีอำพัน แม้หางตาจะเขาเห็นว่าถูกถ่ายแต่ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะแคร์
พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเซนในมุมนี้วินกดติดตามไอจีเซนได้ไม่นาน ส่วนโยชิก็ไม่ค่อยสนใจเล่นโซเชียลเท่าไหร่
“ อันนี้คือ..ตอนนี้มันอยู่ที่ผับเหรอ?” โยถาม
“อืม...มันอาจจะเกี่ยวกับเื่งานรึเปล่า.......นี่ไง วันนี้ทั้งวันก็ลงที่ไปฟิตติ้งอาจจะเกี่ยวเนื่องกัน..หรือเปล่า ”
วินเลื่อนย้อนกลับไปให้เพื่อนดู
่ต้นๆของวันเซนลงบรรยากาศการทำงานในสตูดิโอและภาพที่ทีมงานถ่ายเซนกับออดี้แกล้งเล่นกัน ซบไหล่ซบหลังกัน โยดูจนจบหมดทุกคลิป
เขารู้สึกมึนชาคล้ายถูกตบกบาลเขาโกรธเพราะถูกหลอกใช้
โยชิเริ่มกดติดตามไอจีเซนแล้วเข้าไปดูโพสต์อื่นๆเขาใช้เวลากับมันอยู่ครู่หนึ่ง
“ ที่ไปผับไม่น่าใช่เื่งานอะ ”
“ ใจเย็น..ก็อาจจะเป็ได้ทั้งนั้นนะไว้มึงคุยกับเซนมันพรุ่งนี้สิ ”
อีกฝ่ายนั่งเงียบวินเหลียวมามองดูเพื่อนที่กำลังนั่งจมกับมือถืออยู่ตรงโซฟา
“ มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่เห็นเสมอไปนะเว้ยสถานการณ์มันอาจจะหลากหลาย มึงเข้าใจปะ ”
“ เออกูก็แค่เสียความรู้สึก ”
แล้วโยชิก็เริ่มระบายสิ่งที่คิดที่รู้สึกออกมาก็เป็สิ่งที่วินพอจะนึกเดาและเข้าใจได้ประมาณหนึ่งอยู่แล้วปล่อยให้บ่นออกมาเผื่อจะได้รู้สึกดีขึ้น วินอยู่คุยด้วยจนถึงเวลาสมควรก็ขอตัวกลับ
บางครั้งอะไรก็ต้องปล่อยให้เป็เื่ของพรุ่งนี้ไปบ้าง
บ่ายแก่ใกล้จะห้าโมงเย็นหนุ่มน้อยหน้าหวานในชุดนักศึกษา กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ตรงม้าหินอ่อน ข้างตึกคณะ หลังจากโดดคาบเช้าแต่มาโผล่เรียนคาบบ่ายเสร็จแล้ว เซนก็ไลน์ไปนัดเจอโยชิกะว่าจะติดรถไปหอไปกินข้าวเย็นพร้อมกันวันนี้เขาตื่นสายมึนๆด้วยเลยี้เีขับรถมา
พิมพ์บอกไปในไลน์โยชิอ่านไม่ตอบ รู้สึกแปลกนิดๆเหมือนกันแต่เขาอาจจะกำลังเรียนหรือยุ่งอยู่ เรียนเสร็จเซนเลยมานั่งเล่นรอข้างตึก
“ ขอโทษนะคะ ”
เสียงหญิงสาวทำให้เซนละสายตาจากโทรศัพท์นักศึกษาสาวทั้งสามยืนกล้าๆกลัวๆอยู่ตรงหน้าเขา
“น้องเซนใช่มั้ยคะ ”
“ ใช่ครับ ”
“ คือว่าอยากจะขอถ่ายรูปด้วย จะได้มั้ยคะ ”
หญิงสาวคนเดิมพูดเขินๆใบหน้านั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มดูน่ารักดี
“ ได้ครับ ”
เซนขยับลุกออกมาถ่ายรูปกับสาวๆรูปรวมรูปคู่ เซนถ่ายให้อย่างเต็มใจ
“อยู่คณะอะไรกันครับเนี่ย ”
“บริหารธุรกิจสาขาคอมธุรกิจค่ะ ”
“ เห็นน้องเซนตั้งหลายทีแล้วแต่ไม่มีโอกาสไม่กล้าทัก ”
“ ทักได้ครับทักได้เลย ”
“ แล้วมานั่งทำอะไรคนเดียวตรงนี้คะเนี่ย”
“เซนมารอรุ่นพี่ เดี๋ยวจะออกไปกินข้าวกัน ”
“ติดตามงานอยู่ตลอดนะ ตามไอจีด้วย เมื่อวานเห็นลงที่ไปผับด้วยอะ ”
“ เออใช่ไปกับใครอะ แฟนเหรอ ”
“ ออดี้ไม่ไปด้วยเหรอ”
“ไปกับเพื่อนๆครับ ออดี้ไม่ได้ไปแยกกันั้แ่ที่ฟิตติ้ง ”
พวกรุ่นพี่ทยอยเดินออกมาจากตึกวินโบกมือทักทายเซนอยู่ไม่ไกล
“ เอ่อรุ่นพี่ลงมากันแล้ว ” เซนว่า
“ อ๋อๆจะไปแล้วใช่มั้ยอะ ”
“ช่าย..งั้นเดี๋ยวเซนขอตัวก่อนนะครับ ”
“ โอเคบาย เจอกันอย่าลืมเรานะ”
“ ได้ครับไว้เจอกัน..บาย ”
เซนโบกมือแล้วปลีกตัวมาหาวินถึงเพิ่งเห็นว่าโยชิยืนมองเขาอยู่ไม่ไกลทว่าเมื่อเห็นเซนมองมาเขากลับเดินเลี่ยงไปอีกทาง
“หวัดดีครับพี่วิน ”
“ ครับ...เดี๋ยวน้องเซนจะซ้อนมอไซค์ไปกับโยใช่ป่าว”
“ ใช่ครับพอดีวันนี้เซนไม่ได้ขับรถมา เลยว่าจะรบกวน..แล้วพี่วินล่ะเอารถมารึเปล่า ”
“ อ๋อเดี๋ยวพี่แยกไปกินข้าวกับพวกโต้งก็ได้ ”
“แล้วนี่พี่โยชิ เค้าหายไปเอารถใช่มั้ยอะ ” เซนมองหา
“คือพี่จะบอกเซนไว้นะ ว่าโยชิมันเห็นที่เซนไปเที่ยวผับเมื่อคืน แล้วมันก็ไม่พอใจมากๆ”
ดวงหน้าที่กำลังยิ้มสดใสกลับสลดวูบ เซนยืนประมวลภาพเหตุการณ์ต่างๆที่ลงไอจีไว้
เมื่อวานหลังจากเสร็จงานก็มีนัดไปแฮงค์เอาท์ต่อ เขาลืมเื่อื่นเสียสนิท มิน่าล่ะโยชิถึงได้ดูตึงๆแปลกๆ
“จริงด้วย...เซนลืม ” เซนพูดเสียงอ่อย
“ แต่พี่บอกโยว่าเซนน่าจะไปเพราะเื่งานนะ ยังไงก็...ดีๆล่ะ ” วินตบไหล่คนนน้อง
“ พี่วิน....พี่โยมันโกรธเซนมากปะ เบอร์ไหนเนี่ย ”
“ มันก็บ่นๆกับพี่อะนะว่าเซนไม่รับผิดชอบงาน เมื่อคืนมันก็นั่งทำงานให้เซนตลอดพอมันเห็นเซนอยู่ในผับมันก็อึ้งๆไปเลย ก็โกรธเลยแหละ แต่วันนี้อาจจะเบาลงแล้วมั้งทนๆฟังมันบ่นมันด่าหน่อยละกัน ”
“ โห พี่วินจะไปแล้วเหรอ ” เซนอยากจะรั้งวินไว้เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะไป
“ พูดกับมันดีๆใจเย็นๆไว้ เดี๋ยวมันก็หาย ”
วินเดินไปกับกลุ่มเพื่อนเซนชักฝ่อที่จะต้องเจอกับโยชิตามลำพัง
แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนความคิดสถานการณ์ยุ่งยากกว่านี้เขาก็ผ่านมาแล้ว เซนคิดว่าเขาเข้าใจคนอย่างโยชิและน่าจะหาวิธีง้อให้หายโกรธได้ เพียงแต่...วิธีไหนนี่สิ
โยชิขี่มอเตอร์ไซค์ปราดมาตรงหน้า คนน้องส่งยิ้มให้ แต่คนพี่ดึงหน้าตึงดูไร้อารมณ์
“พี่โยอยากกินอะไร เดี๋ยววันนี้เซนเลี้ยงนะ ”
เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนสดใสแต่อีกฝ่ายไม่ตอบ
เซนคิดว่าถ้าง้อตรงนี้ความโมโหหิวก็อาจจะมีผลให้อารมณ์ขึ้นง่าย คิดอีกทีง้อในร้านอาหารน่าจะเข้าท่ากว่า
เซนซ้อนมอเตอร์ไซค์ด้วยใจหวั่นๆนี่ถ้าไม่ผิดก็คงจะอธิบายไปเลยว่าความจริงคืออะไร ยังไง
หรือว่าจะใช้วิธีโกหกไปเลย?
มันก็ได้อยู่หรอกแต่จริงๆเซนก็รู้สึกผิดในสิ่งที่ทำเหมือนกัน
ก็คนมันลืมจริงๆนี่หว่า
เื่เรียนกับเซนเป็ไม้เบื่อไม้เมามาแต่ไหนแต่ไร มันไม่ใช่วิถีชีวิตของเซนเลยจริงๆแต่ถ้าเป็กิจกรรมล่ะก็ทุ่มให้ทั้งกายและใจเต็มร้อยเสมอ
โยชิขับมาจอดหน้าร้านข้าวหมูกรอบขึ้นชื่อของย่านนี้
“พี่โยจะกินอะไรครับ เซนสั่งให้ ”
“ข้าวหมูแดงหมูกรอบพิเศษจานครับ แล้วก็ชาเย็นแก้ว ”
พ่อสั่งเองเสร็จสรรพไปแล้ว
ดูท่าว่าแนวยิ้มแย้มโลกสดใสใจดีสู้เสือจะไม่ค่อยได้ผล
“ พี่โยชิ ”
เซนทอดน้ำเสียงเรียกชื่อคนพี่ด้วยแววตาละห้อย คนหน้าตึงถึงได้ปรับโฟกัส หันมามองเด็กน้อยตรงหน้า
“ เซนขอโทษนะคือเมื่อวาน พอเสร็จงานฟิตติ้งกัน พวกพี่ๆก็ชวนเซนไปต่องานวันเกิดพี่ในกองกันเลยแล้วมันกะทันหัน เซนเลยลืม...”
“ มึงลืมก็เพราะมันไม่สำคัญมากพอสำหรับมึงไง แต่งานวันเกิดมันน่าจะสำคัญกว่า ”
อาหารถูกยกมาเสิร์ฟ
“ กูกินข้าวละยังไม่คุยนะ ”
โยหยิบช้อนส้อมพลางเหลือบมองคนตรงหน้า สายตายังเฉยชาไม่เปลี่ยน
เซนเริ่มว้าวุ่นใจแต่ก็ยังเชื่อว่าตัวเองต้องจัดการได้
เมื่อจัดการมื้อเย็นเรียบร้อยแล้วเซน้าจะเลี้ยง โยชิก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร คนน้องเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศน่าจะดีขึ้น ก่อนหน้านี้โยชิอาจจะเหนื่อยเพราะเพิ่งเรียนเสร็จรวมๆกับโมโหหิวปนเปกัน
ถ้ายอมให้เซนเลี้ยงข้าวอารมณ์ก็น่าจะผ่อนคลายลง
พวกเขามาถึงหอโดยไม่ได้พูดคุยอะไรกันเซนเก็บงำสิ่งที่อยากพูดอยากอธิบายไว้ จนมาถึงห้อง811 คนพี่ไขกุญแจคนน้องยืนรออยู่ข้างๆ
“มึงไม่ไปห้องมึงล่ะ ”
“ก็เซนจะคุยด้วยก่อน เราต้องคุยกันก่อนสิพี่โย ”
เซนพูดด้วยน้ำเสียงแกมบังคับแล้วอ่อนเบาลงในประโยคท้าย
ร่างเล็กแทรกตัวเข้าห้องไปก่อนโดยมีคนพี่มองตามแล้วหันมาปิดประตู
เซนนั่งลงที่โซฟาขณะที่โยชิลากเก้าอี้ล้อมานั่ง
“เซนอยากจะบอกว่า เมื่อคืนเซนไม่ได้อยากไปนักหรอก แต่มันเป็วันเกิดของพี่ที่สนิทกันเขาก็คอยช่วยเซนอยู่บ่อยๆทั้งเื่งานเื่ส่วนตัว เซนเป็เด็กที่ต้องอยู่ในสังคมทำงานมันจะทำงานเสร็จแล้วแยกตัวกลับเลยทุกครั้ง มันก็ไม่ได้อะพี่โย ”
โยชิเงียบ เหมือนเขาอยู่กับการทบทวนอะไรหลายๆอย่าง
“ ก็พอฟังได้นะแต่ตอนมึงเต้นกับสาวนี่....กูว่าไม่ใช่ไปเพราะความจำเป็ว่ะ ”
“ โธ่..พี่โยอยู่ในนั้น จะให้เซนทำตัวเหมือนป่วยเหรอ ให้แสดงออกว่าไม่ค่อยเต็มใจมาเหรอมันก็ต้องกลมกลืนปะ ”
โยชิมองเซนอย่างไม่รู้จะต่อคำว่าอะไร แล้วก็หันหลังให้
เขาเปิดคอมฯแล้วเริ่มสาละวนกับงานของเขา
เซนลุกมายืนประกบข้างมือซ้ายเท้าโต๊ะ มือขวาโอบจับพนักเก้าอี้โยชิไว้
“จะให้เซนทำยังไงถึงจะหายโกรธเนี่ย.....แล้วนี่ พี่โยจะทำอะไรอะ ”
เขาก้มลงมองสิ่งที่อยู่บนจอคอม
“ทำงานกูดิ งานตัวเองแทบไม่ได้ทำ ”
คนน้องมองหน้าคนพี่ด้วยระยะห่างเพียงแค่นิดเดียว เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายพูดด้วยอารมณ์ไหนกันแน่น้ำเสียงราบเรียบ คำพูดติดประชดนิดๆ
เซนเอียงหน้าไปเกือบจะบังจอคอมเพื่อค้นหา อยากจะสบตาหาเื่อ้อน
แต่คนพี่ไม่ยอมสบตาทั้งยังเบนตัวหลบ ส่งเสียงรำคาญในลำคอ
เซนจับพนักหมุนให้คนพี่ต้องหันมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
โยชิไม่ได้ขัดขืนเงยหน้ามาสบตากับคนน้องที่ยืนอยู่ แววตายังคงเฉยชา
ให้ตาย! อะไรที่ทำให้เซนหมั่นเขี้ยวโยชิขึ้นมามากขนาดนี้
ทุกครั้งที่ได้เจอได้ใกล้กันรูปลักษณ์ที่ดูสง่างาม ท่วงท่าและสีหน้าเก๊กๆ ขัดกับคำพูดกวนๆโพล่งๆทำให้ดูเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสา มันน่าแกล้งน่าฟัด
แล้วดูตอนนี้เด็กไร้เดียงสาที่ว่ากำลังงอนตุ๊บป่องเพราะถูกทิ้งให้ทำงานคนเดียวแล้วเขาหนีไปเที่ยวกลางคืน มุมนี้ของโยชิเซนว่ามันน่ารักดี
เซนมองดูแววตาคนตรงหน้าที่ไม่มีคำพูดจะมาต่อกรอะไรกับเขาอีก
ผิวแก้มขาวใสผิวกายเนียนละเอียดขาวสว่าง ริมฝีปากสีสวยอย่างธรรมชาติในสถานการณ์นี้ถ้าโยชิเป็ผู้หญิง เขาคงจับประกบปากไปแล้ว
บ้าไปแล้ว!!
จู่ๆผิวหน้าเซนก็ร้อนวูบวาบเืหนุ่มในกายพลุ่งพล่าน เซนขบเม้มริมฝีปากอิ่มของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
และเหมือนว่าคนพี่จะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาท่าทางของคนน้อง เขากระดกคิ้ว มองอย่างสงสัย
เสี้ยววินาทีนั้นสติก็กลับมาเซนรู้ตัวเองดีและจะไม่ยอมให้บรรยากาศระหว่างเขากับโยชิเป็เดดแอร์น่ากระอักกระอ่วน
คนน้องย่อตัวรวบกอดโยชิซุกหน้าลงกับไหล่คนพี่
“ เซนขอโทษหายโกรธเถอะน้า จะให้ทำอะไรก็ได้ยอมทั้งนั้น ”
“ เว้ยย..อะไรของมึงเนี่ย”
“หายโกรธเซนรึยัง บอกมาก่อน ”
“ปล่อย..เล่นเชี่ยไรเนี่ย ”
คนน้องยังไม่ปล่อยฝั่งคนพี่ก็ทั้งผลักดันให้หลุดจากการเกาะกุมรุงรัง เขาไม่ชอบเป็ทุนเดิมอยู่แล้วผู้ชายกอดกันอยู่ในห้องกันสองคน ใครมาเห็นเข้าบรรลัย
“มึงจะปล่อยดีๆมั้ย ”
เมื่อโยเสียงเข้มเซนเงยหน้ามามอง
“กูบอกว่าปล่อย!! ”
โยชิผลักและเหวี่ยงเซนออกให้พ้นตัว จนเกือบหงายดีที่เขาตั้งหลักทรงตัวทัน
โยชิลุกขึ้น ต่างฝ่ายต่างมองหน้าด้วยอารมณ์ที่ต่างกันสิ้นเชิง
คนพี่หน้ายับยุ่งคำว่าบันดาลโทสะคงหนีไม่ไกลจากเขานัก
คนน้องยังอึ้งงัน กับการกระทำของโยชิ
“มึงคิดว่าจะใช้มารยากับการแสดง เอาตัวรอดได้ทุกอย่างรึไงวะ มันเฟค.... กูอยากเห็นความจริงใจมากกว่านี้ ”
โยชิ เบนสายตาไปทางอื่นมันเป็อารมณ์อ่อนไหวอะไรของเขาที่ฟุ้งขึ้นมา ตัวเองก็บอกไม่ถูก ขอบตาร้อนผ่าวเขาโมโหแต่ข้างในมันกลับอ่อนแออย่างประหลาด ราวกับมีความน้อยใจปนเปอยู่ในนั้น
“แล้วมึงก็เลิกมากอดกูซักที กูบอกว่ากูไม่ชอบ!! ”
สิ้นสุดคำเด็กหนุ่มคว้ากระเป๋าก้าวออกจากห้องนั้นทันที ผิวหน้าเซนมันชามือไม้สั่นและร้อนรุ่ม
เซนกลับเข้าห้องตัวเองแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟามีเพียงเสียงหายใจหอบโยนด้วยความครุ่นเคียด
ตอนนี้ผิวหน้าที่ชากลับร้อนระอุเขาต้องหาทางทำอะไรสักอย่างที่จะช่วยระบายหรือระงับความพลุ่งพล่านนี้
การกระทำและคำพูดของโยชิยังชัดเจนอยู่ในหัวเขาไม่เคยถูกใครหยาบคายใส่ขนาดนี้มาก่อน ถึงจะเตรียมใจในความปากร้ายของโยชิแต่ที่ทำกับเขาเมื่อครู่มันแรงไปเซนเกลียดการใช้ความรุนแรงและจะไม่ยอมให้อภัยโยชิแน่นอน!
159
![ฝืนลิขิตฟ้า ยอดชายาอัจฉริยะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882242_65382107.webp)
![[จบ] ทะลุมิติพลิกชะตากับครอบครัวคลั่งรักยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711958603_2161131.webp)
