My friend มันก็เป็นแค่เพื่อนกู!!

ผมจูงมือมันเข้ามาในโรงอาหารก่อนจะหาพวกเพื่อนผมที่จองโต๊ะเอาไว้ โอ๊ะ เจอแล้วมันนั่งอยู่ริมนั้นนั่งเอง ผมจูงมันเดินไปที่โต๊ะแต่ระหว่างทางมันก็มักจะมีคนมองคนที่อยู่ข้างหลังผมเสมอ แม่งจะมองกันทำเหี้ยไรวะ!! ผมเลยดึงมันให้มาเดินข้างๆผมแทน มันมองผมเล็กน้องแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ผมดันให้มันเข้าไปนั่งก่อน 

“จะกินไร?”

“เอ่อ..เอาข้าวผัดก็ได้”

“อืม เฝ้าโต๊ะอยู่เนี่ยแหละ”

ผมเดินไปซื้อข้าวให้มันกับตัวเองก่อนจะไปซื้อน้ำเปล่ามาเผื่อด้วย พอผมหันกลับไปมองที่โต๊ะที่กำลังจะเดินไป ปรากฏว่ามันไม่ได้นั่งอยู่คนเดียว มีผู้ชายคนนึงนั่งตรงข้ามมันก่อนจะคุยกันอย่างสนิทสนม มันมีเพื่อนด้วยหรอวะ? 

ผมเดินไปที่โต๊ะก่อนจะนั่งลงข้างมันแล้วมองหน้าอีกคนนิ่งๆ

“เอ่อโรม นี่เรนเพื่ิอนเก่าเราเอง เรนนี่โรมนะ เพื่อนใหม่น่ะ แหะๆ” เหอะ! เพื่อนเก่าเพื่อนใหม่เนี่ยนะ

“ดี!”มันยกมือทักผมเล็กน้อย

“อืม”

ผมไม่ได้สนใจอะไรมันก่อนจะนั่งข้าวไปเรื่อยๆสักพักไอสองตัวเพื่อนผมก็โผล่มา

“ไมไปนานจังวะ”ผมถาม

“ก็ไม่รู้จะกินอะไร เลยเดินหานานไปหน่อย”ไอทัพตอบ ก่อนจะมองเรนนิดๆอย่างสงสัย

“นี่เรนเพื่อนเราเอง”ซันตอบเมื่อเห็นว่าพวกมันกำลังมองอยู่

“อ่อ”

“เรน นี่เ๽้าทัพกับอาร์ค”

“ยินที่ได้รู้จัก”ไอเรนพูด หึ! ทีกับผมแม่งทักทายสั้นชิบหาย

“เช่นกันเว้ย”ไอทัพตอบและไออาร์คก็พยัคหน้านิ่งๆแล้วสักพักไอเรนก็ขอตัวออกไป แม่งไปได้สักที ไม่รู้ทำไมแต่ผมรู้สึกไม่ถูกชะตากับมันสุดๆเลยล่ะครับ 

เมื่อผมกินข้าวเสร็จผมก็รวบช้อนก่อนจะเอาทิชชู่มาเช็ดปากแล้วกินน้ำพลางมองคนข้างที่ดูเหมือนจะกินช้าเหลือเกินแต่ก็พยายามกินให้เร็วเพราะพวกผมกินกันเสร็จหมดแล้ว จนตอนนี้แก้มพองออกมาเพราะยัดข้าวไปคำโต

“ไม่ต้องรีบ ค่อยๆกินเดี๋ยวก็ติดคอหรอก”มันหันมามองหน้าผมด้วยสายตาซื่อๆ มันเลยทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะเอามือไปขยี้หัวมัน พอมันกินเสร็จผมก็ยื่นทิชชู่ให้เมื่อเห็นข้าวมันติดปากพลางใช้มือชี้ที่ปากผมเพื่อบอกตำแหน่งมันเลนลนลานหยิบทิชชู่ไปเช็ดทันที นี่ผมมีเพื่อนเป็๲เด็กรึไรกันเนี่ย!

“ดูแลดีจังเลยน้าาา”ไอทัพพูดขึ้นอย่างแซวๆ

“เสือก!”

.

.

#โรมเป็๞คนอ่อนโยนนะคะแต่จะอ่อนโยนเฉพาะกับซันอะเนอะ55 กับเพื่อนก็จะปากร้ายเช่นเคย