ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

  บทที่ 8 ภาพวาดราคางาม

      วินาทีที่ภาพวาดปรากฏออกมา ทุกคนก็ถึงกับตะลึงงัน

     เห็นได้ชัดเลยว่าเจ้าของภาพวาดไม่ต้องการให้คนนอกรู้ว่ามีภาพวาดนี้อยู่จึงได้นำภาพวาดนี้แปะไว้กับแจกันลายครามนี้เสียแน่นหนา

      เย่จื่อเฉินยิ้มขึ้น ไอสีม่วงนั้นคือส่วนบนของภาพวาดภาพนี้นี่เอง

      เย่จื่อเฉินดึงเอาภาพวาดออกมา แล้วจึงกางออก...

      "ภาพอักษรโบราณ"

     หลิวหย่งและเซียวไห่แทบจะเปิดปากพูดขึ้นพร้อมกัน

      "คุณเซียวครับ เข้าไปดูภาพวาดในร้านด้วยกันดีกว่าไหมครับ?"

      หลิวหย่งออกปากเชื้อเชิญ

     ส่วนกัวเฉียงนั้นหน้าตาบูดเบี้ยวไปแล้วเขาเทียวไปเทียวมาที่ถนนคนเดินโบราณแห่งนี้อยู่หลายปีก็ต้องดูออกอยู่แล้วว่าภาพวาดนั้นมันคือภาพอักษรโบราณ

     บันทึกอักษรโบราณของปาต้าซานเหรินถ้าราคาขายตามท้องตลาดอย่างน้อยก็ต้องห้าล้านหยวนขึ้นไป

     แม่เจ้าโว้ย โชคหล่นทับเข้าแล้วจริงๆ

      "พี่เฉียงคะ รูปนั่น..."

      "รูปบ้ารูปบออะไร ไป!"

      กัวเฉียงเอ่ยเสียงฉุนเฉียว จากนั้นจึงพาเหยาเยว่เดินออกไปจากตลาดถนนคนเดินโบราณ

      "คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าภายในแจกันปลอมใบนั้นจะมีบันทึกอักษรโบราณของปาต้าซานเหริน[1]อยู่ด้วย"

      หลิวหย่งอดประหลาดใจไม่ได้แต่ว่าบนใบหน้าก็มีรอยยิ้มฝืดเคืองเจือปนเล็กน้อย

     เดิมทีแจกันลายครามใบนั้นเป็นของที่เด็กหนุ่มเอามาเสนอขายให้เขาก่อนถ้าเขาซื้อมันไว้ ภาพวาดนี้ก็ต้องกลายเป็นของเขาไปแล้ว

     แต่หลิวหย่งก็เป็นคนเข้าใจอะไรง่าย บางอย่างถ้ามันเป็นของตนถึงอย่างไรมันก็ต้องเป็นของตน แต่ถ้าไม่ใช่ต่อให้อ้อนวอนขอเท่าใดก็ไม่มีทางได้มาประโยคนี้เขาเองก็เข้าใจดี

      เซียวไห่และหลิวหย่งผู้ชื่นชอบภาพวาดได้ชื่นชมภาพวาดกันอยู่ภายในร้านเพียงสองคนส่วนซูอี้อวิ๋นและเย่จื่อเฉินก็สูบบุหรี่ไปพร้อมกับพูดคุยกันอยู่ข้างนอก

      "เย่จื่อ นายรวยแล้ว"

      "ทำไม?"

     "นายไม่เห็นสีหน้าของพี่ไห่หรือไง จะบอกอะไรนายให้นะพี่ไห่น่ะเป็นคนที่ชอบภาพวาดมาก ถ้าเขาต้องการซื้อแล้วล่ะก็เขาต้องให้ราคานายอย่างงามแน่นอน"

      "งั้นเหรอ..."

     เย่จื่อเฉินตอบกลับไปโดยที่จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าใดนักเขาดูออกว่าเซียวไห่เป็นคนชื่นชอบภาพวาดแต่ในขณะเดียวกันเขาก็เห็นว่าเจ้าของโรงรับจำนำคนนั้นก็เป็นคนที่คาดว่าน่าจะร่วมงานกันได้เหมือนกัน

     ถ้าหากทั้งสองคนต้องการภาพวาดขึ้นมาเหมือนกัน เขาจะทำยังไง

     และในทันใดนั้น เซียวไห่กับหลิวหย่งก็เดินออกมาจากร้าน

     หลิวหย่งนำภาพวาดมาส่งถึงมือของเย่จื่อเฉินอย่างระมัดระวัง พร้อมอ้าปากพะงาบมองเขา

     เซียวไห่ก็เช่นเดียวกัน

      "น้องชาย คุยกันหน่อยได้ไหม"

     หลิวหย่งอดไม่ได้จนเปิดปากพูดขึ้นก่อน

      "เชิญครับ"

     เย่จื่อเฉินถอนหายใจอยู่ภายใน จริงๆ ด้วย...

      "รูปนี้ขายหรือเปล่า ฉันอยากได้ภาพวาดนี้ของนายในราคายุติธรรมแต่ฉันรับรองเลยนะว่าฉันจะไม่เอาไปขึ้นราคาขายที่ไหนเด็ดขาดฉันแค่ชอบเป็นการส่วนตัวเท่านั้น"

      "โดนเถ้าแก่แย่งไปก่อนแล้วเหรอเนี่ย" เซียวไห่ส่ายหน้ายิ้มและพูด "ที่จริงฉันก็อยากได้ภาพวาดนี้เหมือนกันราคาขายของภาพนี้น่าจะอยู่ที่ประมาณห้าล้าน ฉันให้เจ็ดล้านไปเลยก็ได้"

     พอได้ยินราคาที่เสนอมาของเซียวไห่ เย่จื่อเฉินก็คิ้วกระตุกทันที

     ให้ตายเถอะ เจ็ดล้าน!

      กลับกลายเป็นซูอี้อวิ๋นที่นิ่งสงบอย่างเห็นได้ชัดด้วยรู้จักกับเซียวไห่มานาน เขาจึงรู้ในความสามารถของเซียวไห่เป็นอย่างดี

      "เถ้าแก่ให้ได้เท่าไรล่ะ?"

     "คุณเซียวก็เสนอราคาไปเจ็ดล้านแล้ว ฉันยังจะพูดอะไรได้อีกล่ะแต่พูดออกไปก็ไม่ได้กลัวว่านายจะหัวเราะหรอกนะ ฉันให้ได้มากสุดแค่ห้าล้านเท่านั้นแหละ"

     หลิวหย่งทำหน้าขมขื่น เดิมทีเขาก็เป็นคนที่ชื่นชอบภาพวาดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งได้มาเห็นภาพอักษรโบราณของปาต้าซานเหรินก็ต้องเจ็บจี๊ดในใจเป็นธรรมดา

     แต่ช่วยไม่ได้ที่คู่ต่อสู้ที่เขาพบเจอดันเป็นคุณชายเซียว...

      "โอเค ถ้าอย่างนั้นรูปนี้ขายให้เถ้าแก่ห้าล้านก็แล้วกัน"

     หลังจากที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งเย่จื่อเฉินก็นำภาพวาดส่งไปให้ถึงมือของเถ้าแก่ และในขณะเดียวกันเขาก็ยิ้มฝืดเคืองอธิบายกับเซียวไห่

      "พี่ไห่ เมื่อกี้นี้..."

      "ไม่ต้องอธิบายหรอก เถ้าแก่หลิวเป็นคนที่มีชื่อเสียงในแวดวงคนรักภาพวาดราวกับชีวิตนายขายให้เขาก็เท่ากับได้ให้บ้านพักที่ดีกับภาพวาดภาพหนึ่งฉันก็แค่สะสมไว้เป็นการส่วนตัวเท่านั้น มีหรือไม่มีก็ไม่เป็นไร"

     เซียวไห่เพียงหัวเราะเบาๆ พร้อมกับโบกมือไปมา                                   

     เมื่อออกมาจากตลาดถนนคนเดินโบราณ เข้ามานั่งอยู่ในรถของซูอี้อวิ๋น เย่จื่อเฉินก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

     มาตลาดถนนคนเดินโบราณแค่ครั้งเดียว ก็หาเงินกลับไปได้ตั้งห้าล้าน

     แต่เขาแน่ใจว่าทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่กลุ่มวีแชทมหัศจรรย์กลุ่มนั้นมอบให้เขา

      แต่ในใจของเขาก็ยังกังวลอยู่บ้างเล็กน้อย เห็นได้ชัดเลยว่าเซียวไห่นั้นเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดาเสนอซื้อภาพในราคาเจ็ดล้าน คนแบบนี้ไม่ใช่บุคคลที่เขาจะสามารถไปต่อกรด้วยได้

     "เจ้าสาม พี่ไห่เขาคงจะไม่โกรธหรอกนะ?"

     "คิดมากเกินไปแล้วน่า" ซูอี้อวิ๋นหลุดขำพรืดออกมาแล้วพูด "พี่ไห่เขาไม่ใช่คนใจคอคับแคบขนาดนั้นหรอกนะจะบอกอะไรนายให้นะ ตอนที่นายขายรูปให้หลิวหย่งพี่ไห่ยังพูดถึงนายลับหลังกับฉันอยู่เลยว่านายมันอวดดี"

      "อวดดี? นั่นมันคำด่าไม่ใช่เหรอ?"

     "ใช่ ด่านั่นแหละ นายเตรียมตัวตายได้เลยพี่ไห่เป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองปิงเฉิง แต่นายดันขายรูปให้เถ้าแก่หลิวหย่งแต่ไม่ขายให้เขาเขาโกรธมาก นายรีบเอาพวกโทรศัพท์บัตรเอทีเอ็มมาให้ฉันเก็บไว้เลย ถ้าเกิดนายตายฉันจะได้เอาไปให้คุณน้า"

     ซูอี้อวิ๋นด่าขึ้นมาอย่างอารมณ์เสียเย่จื่อเฉินยิ้มโล่งอกอยู่ในใจอย่างประหลาด หลังจากที่ได้ยิน

      "ประสาท"

     ตรู๊ดดด...

      เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เย่จื่อเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วต้องเลิกคิ้วเมื่อคนที่โทรเข้ามาคือผู้การหลิว

      "พี่หลิว พี่ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมครับ"

      "ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไร" ผู้การหลิวหัวเราะร่าและพูดขึ้น "เสี่ยวเย่ เรื่องเมื่อวานต้องขอบคุณนายมากจริงๆ นะ"

      "พี่หลิวเกรงใจกันเกินไปแล้วครับ"

      "ฮ่าฮ่า เสี่ยวเย่ตามจริงที่พี่หลิวโทรมาหานายครั้งนี้เพราะมีเรื่องอยากจะขอร้องนายนายมีเวลาว่างหรือเปล่า มาหาฉันหน่อยได้ไหม"

     เย่จื่อเฉินแสดงอาการตื่นตระหนก

     ผู้การหลิวเป็นถึงผู้บังคับการตำรวจเลยนะส่วนตัวเขาเองเป็นแค่นักศึกษายากจน แต่กลับมาขอร้องให้เขาจัดการธุระให้ แบบนี้มันผิดแผกไปหน่อยนะ

     แต่เขาก็พูดมาเสียขนาดนี้แล้ว ตัวเขาเองก็ไม่สามารถปฏิเสธได้

      "ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นพี่หลิวบอกที่อยู่ผมมาเลยครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้"

     เมื่อวางสายโทรศัพท์ ซูอี้อวิ๋นจึงเปิดปากพูดขึ้น

     "ผู้การหลิวโทรมา?"

      เย่จื่อเฉินพยักหน้าโดยไม่ปริปากพูดสักคำได้แต่ครุ่นคิดถึงบทสนทนาในโทรศัพท์เมื่อครู่นี้

     "ผู้การหลิวให้ฉันไปหาเขา นายไปส่งฉันหน่อย"

     สถานที่ที่อธิบดีหลิวนัดพบเป็นคลับเฮาส์ธุรกิจหรูหราแห่งหนึ่ง เมื่อมาถึงคลับเฮาส์เย่จื่อเฉินก็เห็นว่าอธิบดีหลิวและนายตำรวจจางยืนอยู่ข้างนอก ราวกับกำลังรอเขาอยู่

      "เสี่ยวเย่"

      "ผะ...ผู้การหลิว?"

      ถ้าไม่ใช่เพราะได้ยินเสียงของผู้การหลิวเย่จื่อเฉินก็ยังดูไม่ออกจริงๆว่าเขามา

     ผู้การหลิวคนเมื่อวานยังเป็นผู้ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบอยู่เลยแต่ตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะทั้งคู่เพิ่งจะเจอกันไปเมื่อวานเย่จื่อเฉินต้องสงสัยว่าเขาไปทำศัลยกรรมมาแน่นอน

      "จำไม่ได้เลยเหรอ?"

      ผู้การหลิวหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะนั้นพึงพอใจมากมองซูอี้อวิ๋นที่อยู่ด้านข้างเล็กน้อย แล้วผู้การหลิวก็พยักหน้าและพูด

     "นี่มันเด็กบ้านตระกูลซูนี่"

      "สวัสดีครับผู้การหลิว"

     ซูอี้อวิ๋นยิ้มรับพร้อมพยักหน้า แต่ในใจนั้นก็ตกใจอยู่เช่นเดียวกัน

     ทุกคนนั่งลงแล้วเย่จื่อเฉินยังจมดิ่งอยู่กับความตกใจที่ผู้การหลิวมอบให้เขา

     เปลี่ยนไปมากเลย ไม่เจอกันแค่วันเดียวก็เปลี่ยนไปขนาดนี้แล้ว

      "เสี่ยวเย่ ฉันรอนายอยู่ที่นี่นานเลยนะ"

      "ผู้การหลิว..."

     เย่จื่อเฉินไม่รู้ว่าจะตอบกลับอย่างไรไปชั่วขณะหนึ่งให้ผู้บังคับการตำรวจมารอด้วยตัวเอง เรื่องนี้เอาไปคุยโวได้เป็นปีเลยนะ

      "นายก็อย่ามาเกรงใจพี่หลิวของนายนักเลยน่า" ผู้การหลิวตบบ่าเย่จื่อเฉินสองที หลังจากนั้นดวงตาก็ลุกวาว แล้วพูด "เสี่ยวเย่ นายคือคนคนนั้นสินะ!"

     "ครับ?"

      เย่จื่อเฉินหน้าตางุนงง

     คนนั้น?

      คนไหน?

      ท่าทางของเย่จื่อเฉินสะท้อนเข้าสู่สายตาของผู้การหลิวเขาส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มแล้วพูด

      "ยังจะแกล้งทำเป็นงงอีกที่ฉันเป็นแบบนี้ได้ก็เป็นเพราะยาวิเศษเม็ดนั้นของนายไม่ใช่หรือไง"

     บอกเลยว่าอาการโรคหัวใจของผู้การหลิวนั้นเกินจะรักษาแล้วแต่พอไปตรวจมาวันนี้กลับพบว่าอาการโรคหัวใจกลับหายเป็นปลิดทิ้งแม้แต่กลไกการทำงานของร่างกายก็ย้อนกลับไปเมื่ออายุสามสิบ

     เมื่อได้รับรู้จากคำพูดของนายตำรวจจางเขาก็มั่นใจเลยว่าเย่จื่อเฉินต้องเป็นคนคนนั้นแน่นอน

      "ครับ?"

      เย่จื่อเฉินยังอยู่ในอาการมึนงง

      "ช่างมันเถอะ! ฉันก็เป็นคนที่เข้าใจกฏดีไม่ถามมากหรอก"

     ผู้การหลิวส่ายหน้าอย่างยิ้มๆ เย่จื่อเฉินฟังแล้วก็ยิ่งไม่เข้าใจก่อนจะถามขึ้น

      "ผู้การหลิวต้องการพบผมทำไมเหรอครับ?"

     "จะพานายไปเจอเพื่อนสักหน่อย"

      ผู้การหลิวตบบ่าเย่จื่อเฉินพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

___________________________________________________

[1] ปาต้าซานเหริน คือจิตรกรภิกษุจีน