ผู้ร่วงหล่น

หู่เสวียพูดขึ้นมาตอนที่แจ๊คกำลังจะหัวเราะ

“โชคชะตาเป็นสิ่งที่หาขอพิสูจน์ไม่ได้ เหมือนกับมิติและจักรวาลทั้งหมดนั้นละ”

แจ๊คหยุดหัวเราะก่อนจะหันไปพูดกับหู่เสวียว่า

“ตอนที่ฉันเข้าไปในวังของมหาเทพปีศาจ ฉันจำได้ว่าเคยเจอโชคชะตาในวังมหาทำปีศาจแล้วทำไมเธอถึงบอกว่ามันหาข้อพิสูจน์ไม่ได้”

หู่เสวียมองแจ๊คก่อนจะถามไปว่า

“นายเจอเส้นไหมที่พันไปพันมาใช่ไหม”

“ใช่”

“มันใช่และไม่ใช่ในเวลาเดียวกัน”

แจ๊คสับสนกับคำพูดที่ไม่รู้ความหมายของหู่เสวียมาก

“หมายความว่ายังไง”

หู่เสวียไม่ได้ตอบกลับมาก่อนที่แจ๊คจะถามอะไรไปมากกว่านี้เขาได้ยินเสียงร้องออกมาด้วยความตื้นเต้นและโกรธแค้นขึ้นมาจากต้นไม้ปีศาจ

ตรงกลางลำต้นมีเปลือกไม้ใหม่ปกคลุมร่างของเร่ยากับลูกของตนเอง ใบไม้ทั้งต้นเปลี่ยนสีใหม่เป็นสีม่วงเข็มส่วนทหารของเมืองอาริโซได้เปลี่ยนไปเป็นผลไม้เต็มตัว ออร่าที่ปล่อยออกมาทำให้ทุกสรรพสิ่งต้องหวาดกลัว

แจ๊คมองดูหุ่นเชิดของตนเองก่อนจะสั่งมัน

“โจมตีไปที่ต้นไม้ข้าง ๆ”

แต่ทว่าต้นไม้ปีศาจไม่ได้ทำตามที่แจ๊คสั่ง มันได้แต่ร้องอย่างเดียวคือ

“แก้...แค้น”

“แ....ก้แค้น”

“แก้แค้น”

แจ๊คทำอะไรไม่ได้จึงหันไปหาหู่เสวียเพื่อขอคำแนะนำ

“หู่เสวียทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ละ”

หู่เสวียมองไปที่ต้นไม้ปีศาจสักพักก่อนจะให้คำตอบกลับแจ๊ค

“ดูท่ามันจะไม่ได้ไม่อยากกลายเป็นปีศาจแต่รอใครบางคน”

แจ๊คฟังแล้วไม่เข้าใจมันไม่ได้ไม่อยากกลายเป็นปีศาจแล้วทำไมตอนเจอมันถึงเป็นปีศาจแค่ถึงเดียวเอง

“ยังไง”

หู่เสวียมองแจ๊คก่อนจะอธิบายให้มากกว่านี้

“เร่ยานั้นได้ยอมเป็นปีศาจเพื่อแก้แค้นทว่าการเป็นปีศาจแค่ไอมันมีพลังไม่มากพอ จึงได้เสี่ยงโชคโดยการยอมให้เป็นปีศาจก่อนครึ่งหนึ่งก่อนเพื่อให้ใครบางคนเอาเลือดมาให้”

“ปีศาจมีขั้นด้วยหรือ”

“มี2ขั้นต่ำสุดคือไอปีศาจ ปีศาจเทียมและปีศาจแท้”

แจ๊คได้ความรู้ใหม่และถามไปอีก

“แต่ละขั้นต่างกันยังไง”

“ไอปีศาจเป็นปีศาจที่เกิดจากอารมณ์ด้านลบมาก ๆ และยอมให้ตนเองกลายเป็นปีศาจแต่ระดับการฝึกฝนจะไม่เพิ่มขึ้นอีก”

ทำไมมันถึงไม่เพิ่มขึ้นละ แจ๊คถามไปอีกรอบ

“ทำไมมันถึงไม่เพิ่มขึ้นละ”

หู่เสวียมองแจ๊คก่อนละหันไปมองต้นไม้ปีศาจต่อ

“เพราะว่าการฝึกฝนนักรบ อสูรและปีศาจนั้นแตกต่างกันมาก ถึงแม้ว่าจะเพิ่มไปในด้านที่ไม่เหมือนกันแต่ไม่สามารถฝึกฝนรวมกันได้”

“ถ้าฝึกฝนรวมกันมันจะเกิดอะไรขึ้น”

“ร่างกายจะระเบิดเพราะว่าลมปราณและธาตุจะไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ถ้านายฝึกฝนของปีศาจกับนักรบ พลังปีศาจคือหัวใจ จุดรวมลมปราณของนักรบคือตับ เวลาที่นายดูดพลังธรรมชาติให้กลายมาเป็นพลังปราณ พลังลมปราณจะตีกันทำให้ร่างกายรับไม่ไหวจนระเบิดออกมาที่แย่ที่สุดคือกลายเป็นคนพิการที่ไม่อาจฝึกฝนได้และนายต้องรู้ด้วยว่าการกลายเป็นคนพิการนั้นมีค่าน้อยกว่าชาวบ้านทั่วไปอีก”

แจ๊คพยักหน้าอย่างกับไก่จิกข้าวสารบนพื้นดิน แต่ว่าระดับการฝึกฝนมันมีอย่างนี้แล้วนักเวทจุดรวบรวมพลังอยู่ที่ไหน

“นักเวทละ ฝึกฝนรวมกับระดับการฝึกฝนอื่นได้ไหม”

หู่เสวียเห็นว่าแจ๊คไม่ได้โง่ไปทุกอย่างจึงพยักหน้าด้วยความดีใจก่อนจะตอบกลับมา

“นักเวทไม่ได้ใช้พลังลมปราณหรอกนะ”

แจ๊คตกใจไม่ได้ใช้พลังลมปราณแล้วจะสู้ระดับใช้พลังลมปราณได้หรือ

“ถ้าไม่ได้ใช้ลมปราณแล้วใช้อะไรละ”

“พลังเวทยังไง”

“พลังเวท????”

หู่เสวียอธิบายต่อว่า

“พลังเวทไม่ต้องเก็บในร่างกายแต่เก็บในวิญญาณ คนที่จะเป็นนักเวทได้ต้องมีวิญญาณแข็งแกร่งตั้งแต่เกิดหรือฝึกฝนพอที่จะแยกได้ระหว่างพลังปราณและพลังเวทในอากาศ จึงมีคนเป็นนักเวทได้น้อยมาก”

แจ๊คได้เข้าใจอะไรเพิ่มแล้ว แต่ยังสงสัยอีกว่า

“ถ้ามีวิญญาณที่แข็งแกร่งพอก็เป็นนักเวทได้งั้นนักเวทก็จะมีร่างกายแข็งแรงกว่าคนธรรมดาไม่มากนะสิ”

หู่เสวียมองแจ๊คอย่างสับสน ทุกทีไอบ้านี้จะโง่นี้

“ใช่”

“งั้นฉันก็สามารถฝึกฝนพลังเวทได้ใช่ไหม”

“ได้”

แจ๊คตื่นเต้นมาก เพราะว่าโลกเดิมเขาได้อ่านนิยายเกี่ยวกับเวทมนตร์มาเยอะมาก ทำให้อยากใช้เวทมนตร์บาง

หู่เสวียเห็นว่าแจ๊คเริ่มจะคิดไปไกลมากแล้วจึงพูดขึ้นมา

“และไอปีศาจจะเพิ่มจะดับตนเองได้ต้องมีเลือดของปีศาจเท่านั้น เลือดมีชีวิตของปีศาจจะไปปรับแต่งร่างกายใหม่ทำให้เป็นปีศาจแท้”

แจ๊คได้สติก่อนจะรับฟังเรื่องเล่าของหู่เสวีย

“เลือดปีศาจมันมีพลังมากขนาดนั้นเลยหรือ”

“นายอย่าดูถูกเลือดมีชีวิตให้มากนักและเลือดของนายมันแค่เริ่มต้นเท่านั้น”

แจ๊คเกาหัวตนเองเพราะมันเป็นเรื่องไกลตัวมากจึงยังไม่ได้สนใจตอนนี้

“ปีศาจเทียมกับปีศาจแท้ มันแตกต่างกันอย่างไง”

“เอาง่าย ๆ ปีศาจเทียมกับปีศาจแท้นั้นไม่ต่างกันเลย แต่ปีศาจเทียมคือคนที่ไม่ใช่เผ่าปีศาจแต่ฝึกฝนเส้นทางปีศาจ”

แจ๊คเริ่มเข้าใจขึ้นมาแล้ว ตอนนี้ที่เขาเป็นอยู่คือปีศาจเทียม

“แล้วที่เธอบอกว่าเร่ยานั้นเต็มใจเป็นปีศาจแต่มันรอใคร”

หู่เสวียมองแจ๊คแล้วคิดว่ามันใช้ความฉลาดไปหมดแล้วหรือ

“รอนายไงเพราะผู้นำพาแห่งความมืดมาที่เมืองนาโอและนำศัตรูมาด้วยจึงทำให้เร่ยารู้ว่านายพึ่งเริ่มเข้าสู่เส้นทางฝึกฝนเท่านั้น นายเองก็ยังไม่มีพลังมากในการต่อกรกับคนระดับสูงในดวงดาวนี้แม้ว่าจะทำให้ตนเองเป็นหุ่นเชิดแต่ถ้าได้แก้แค้นต่อให้เป็นปีศาจ เร่ยาไม่สนใจอะไรนอกจากการแก้แค้นเป็นคนที่มุ่งมั่นมาก”

แจ๊ครู้สึกตกใจมาก ไป ๆ มา ๆ ดูเหมือนว่าเขาไปเดินตามสิ่งที่เร่ยาวางเอาไว้ แจ๊คหัวเสียมากกับเรื่องนี้

หู่เสวียมองแจ๊คที่อารมณ์ไม่ดี

“นายยังอ่อนประสบการณ์ ใช้เรื่องในวันนี้เป็นตัวอย่างแล้วในอนาคตจะต้องไม่เดินตามเกมใครอีก”

แจ๊คพยักหน้าตอบกลับก่อนที่จะปล่อยให้ต้นไม้ปีศาจไปแก้แค้นอย่างที่ตนเองหวังเอาไว้

ต้นไม้ปีศาจลุกขึ้นมาก่อนจะใช้รากพันรวมกันเป็นขา กิ่งไม้พันรวมกันเป็นแขนและผลไม้ทหารได้หลุดออกจากต้นไม้ปีศาจมาเป็นทหารไม้ก่อนจะเดินทางไปด้วยตนเอง

“ดีนะคราวนี้ นายกับเร่ยามีแต่ได้กับได้ไม่ต้องอารมณ์เสียมากไปหรอกเป้าหมายต่อไปคือป่าแห่งความเงียบ”

แจ๊คพักที่เดิมก่อนแล้วค่อยเดินทางไปที่ป่าแห่งความเงียบ ร่างกายต้องมาก่อนถ้าไปสภาพแบบนี้มีแต่จะตายมากกว่า บทเรียนในครั้งนี้ทำให้แจ๊คระมัดระวังตัวมากขึ้นไปอีกแม้ว่าแจ๊คจะมีวิชาฝึกฝนที่ดีกว่าแต่มันไม่ได้ลดระยะห่างของระดับการฝึกฝนได้ที่นี้มันแค่ดวงดาวขนาดเล็กเท่านั้น

แจ๊คไม่ใช้อัจฉริยะที่ฝึกฝนไม่กี่ปีแล้วเก่งขึ้นมาได้แต่แจ๊คจะทำให้ฐานการฝึกฝนมั่งคงไม่รีบยกระดับการฝึกฝนของตนเอง

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................