ตำนานผู้วิเศษ

"ท่านอาวุโสเคอซวน ทะ...ทะ... ท่านผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ ตอนนี้ทะ... ทะ... ท่านจะทำอะไรงั้นเหรอ" เซี่ยซีหานพูดน้ำเสียงสั่นเบาๆ

รอบตัวเขาตอนนี้เคอซวนเขียนวงจรเวทมนตร์ขนาดใหญ่ หกมุมรอบวงจรเวทมนตร์มีศีรษะของสัตว์ปีศาจราคาแพง ที่ถูกซื้อมาด้วยราคาหลายพันบูลนี่ต่อหัววางไว ศีรษะสัตว์อสูรแต่ละตัวทำให้ตอนนี้รอบตัวเซี่ยซีหานคล้ายกำลังอยู่ในพิธีศาสตร์มืดอะไรบางอย่าง และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกกังวล

'ข้าไม่น่าเชื่อที่เขาพูดและเอาเงินบูลนี่ทั้งหมดที่ข้ามีไปให้ไอ้แก่นี่ ไอ้แก่นี่อาจจะกำลังคิดวางแผนฆ่าข้าและขโมยเงินทั้งหมดไปใช่ไหม' เซี่ยซีหานคิดแบบนี้เพียงครู่สั้นๆ แต่เขาก็พบว่าไม่มีเหตุผล นั่นเพราะตัวเขาโง่พอยื่นตั๋วเงินทั้งหมดของตัวเองให้เคอซวนไปแล้ว แล้วเขาจะปล้นตัวเองอีกทำไม

'ใช่เขาอาจจะไม่ปล้นข้า แต่เขาอาจจะใช่ร่างกายของข้าเพื่อทำพิธีบวงสรวงเรียกเทพปีศาจอะไรประมาณนี้ หรืออาจจะเรียกดวงวิญญาณมารมาจุติในท้องข้า ให้ข้าเป็นภาชนะและถือกำเนิดสิ่งที่ชั่วร้าย' เซี่ยซีหานคิดไปต่างๆ นานา เพราะร่างกายเขาถูกผนึกอยู่กลางวงจรเวทย์มนตร์ขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายปะรำพิธีบางอย่าง

"ท่านผู้วิเศษผู้ยิ่งใหญ่ วันนี้ซีหานรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่นะขอรับ ข้าคิดว่าข้าควรต้องกลับไปนอนพักที่ห้อง ตอนนี้ก็มืดมากแล้ว และพวกเราก็มาอยู่ที่นอกเมือง ข้าคิดว่าข้าควรรีบกลับไปนอน ท่านว่าจริงไหม พรุ่งนี้พวกเราต้องเข้าร่วมประมูลที่บ้านเร้นลับนะขอรับ"

เคอซวนหัวเราะเบาๆ "การประมูลที่บ้านเร้นลับงั้นเหรอ ตอนนี้มันอาจจะไม่สำคัญอะไรแล้วก็ได้ พวกเรามีสิ่งที่สำคัญต้องทำมากยิ่งกว่า เจ้าไม่อยากช่วยสหายตัวน้อยของเจ้าเหรอ"

เซี่ยซีหานหน้าดำมืด ทำไมเรื่องช่วยคนแคระถึงกลายเป็นภาระของมันได้ล่ะ และนี่มันยังต้องเสียเงินบูลนี่มากมายเพื่อช่วยเหล่าคนแคระอีก

จะบอกว่าตัวเซี่ยซีหานมองเห็นประโยชน์ในการหลอกใช้เหล่าคนแคระ

แต่เมื่อเซี่ยซีหานคิดดูดีๆ มันก็ดูไม่คุ้มเสี่ยงที่จะช่วยขนาดนั้นสักหน่อย หากจะให้คนแคระขุดเหมืองให้ ค่าตัวมันสูงขนาดนี้ สู้เอาเงิน 50000 บูลนี่ ไปซื้อคนแคระมาเป็นทาสไม่ดีกว่าเหรอ ว่ากันว่าทาสคนแคระนั้นราคาเพียง 1000 บูลนี่ต่อคน

พอเซี่ยซีหานคิดว่าคนแคระราคา 1000 บูลนี่ ต่อคน เขาก็ต้องร้องฉิบหายในใจ

นิตัวเขาพึ่งเอาเงินให้เคอซวนไป 75000 บูลนี่ ซึ่งทั้งหมดมีเป้าหมายเพื่อช่วยเหล่าคนแคระ

แต่ถ้าหากเขาเอาเงินทั้งหมดนี้ไปขอซื้อพวกคนแคระ ต่อจากหยางจื่อถงผู้วิเศษอ้วนแก่และฮุ่ยเฟินผู้วิเศษราชาหมื่นบุปผาแบบนี้ มันจะไม่ใช่บทสรุปที่ดีกว่าเหรอ

'เวรแล้วข้าทำอะไรลงไป ข้าโง่จริงๆ งั้นเหรอ' ในสมองเซี่ยซีหานสับสน แต่สิ่งหนึ่งที่เซี่ยซีหานลืมคิดไป แม้ทาสคนแคระจะมีราคาซื้อหาที่ 1000 บูลนี่ ต่อคน แต่ก็แทบเป็นไปไม่ได้ ที่เขาจะซื้อคนแคระทุกคนได้สำเร็จ เขาอาจซื้อทาสคนแคระสำเร็จเพียงบางส่วนเท่านั้น

เพราะในอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง ผู้วิเศษชั้นสูงต่างต้องการทาสคนแคระจำนวนหนึ่งเพื่อการทำเหมืองของตัวเอง ไม่มีใครคิดจะขายทาสคนแคระของตัวเองจนหมดหรอกหาไม่ได้ราคาดีจริงๆ

"ท่านผู้วิเศษเคอซวนผู้ยิ่งใหญ่ ข้าไม่คิดว่าข้าจะช่วยเหล่าสหายตัวน้อยผู้อยู่ในดินแล้วขอรับ" เซี่ยซีหานที่คิดว่าบรรยากาศที่นี่แปลกๆ ตอนนี้ที่เขารู้สึก

ตัวเขาไม่ควรทนอยู่ในวงจรเวทมนตร์แปลกๆ นี้อีก เพราะเขาเริ่มรู้สึกอันตราย พลังธรรมชาติและวิญญาณเริ่มไหลไปมาจากการขีดเขียนวงจรเวทมนตร์นี้ของเคอซวนมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้สัญชาตญาณนักรบของเซี่ยซีหานร้องเตือนว่ามันอาจจะมีอันตรายได้ แม้จะยังไม่อันตรายถึงชีวิตก็ตาม

"เจ้าปฏิเสธไม่ได้แล้ว"

"!ทำไม" เซี่ยซีหานถามเสียงแข็ง ข้าอยากออกไปจากวงจรเวทย์มนตร์นี่โดยเร็วที่สุด และนอกจากนั้นเซี่ยซีหานคิดว่าเคอซวนเอาเข้าจริงๆ เขาไม่สามารถรั้งตัวของเซี่ยซีหานไว้ได้ เพราะพวกเราสองคนเท่าเทียมกัน เจ้าเป็นผู้วิเศษระดับนักวิจัย ข้าก็เป็นนักวิจัยเช่นกัน นอกจากนั้นข้ายังเป็นผู้ฝึกปราณขอบเขตสร้างปราณอีกนะ ดูยังไงเซี่ยซีหานก็แข็งแกร่งกว่าเห็นๆ

แต่ที่เซี่ยซีหานทำดีกับเคอซวน ทั้งหมดก็เป็นเพราะความเกรงใจ

"!ข้าจะไป" เซี่ยซีหานพูดเสียงแข็ง เขาจะไม่ทนกับแผนการชั่วร้ายใดๆ ของเคอซวนที่ตอนนี้ดูลึกลับมาก นอกจากนั้นเขาจะทวง 75000 บูลนี่ของเขาคืนด้วย

สายตาเคอซวนฉายความเจ้าเล่ห์สุดขีด

เขาพลางเดินก้าวช้าๆ เดินวนรอบวงจรเวทมนตร์ขนาดใหญ่และพูดไป "เจ้าคิดว่าข้าจะรับเงินบูลนี่ของเจ้าแล้วเอามาใช้ฟรีๆ งั้นรึ ไม่ต้องกลัวข้าไม่ใช่คนแบบนั้น"

เสียงเคอซวนเย็นชามาก เซี่ยซีหานได้แต่รู้สึกขนลุกเกรียว เขาไม่สามารถรู้สึกได้เลยว่า นี่คือเคอซวนที่เขารู้จัก

ในมือของเคอซวนอยู่ๆ ปรากฏแส้สีส้มส่องสว่าง

"ท่านจะทำอะไร" เซี่ยซีหานก้าวถอยหลังช้ากลางวงจรเวทย์มนตร์เพราะถูกผนึกไม่ให้ออกจากวงจรเวทย์นี้ได้ ก่อนจะพูดต่อ "ท่านทำให้ข้ารู้สึกกังวล" ในการพูดคำว่ากังวล จริงๆ เซี่ยซีหานอยากพูดว่าเขากลัวมากกว่า

"ไม่ต้องกังวล ความกังวลของเจ้าจะหายไปทันทีที่" ฟาาาาาาาาาาาาาบ แส้ในมือของเคอซวนฟาดเร็ว มันเร็วมาก

'ทำไมมันเร็วแบบนี้' เซี่ยซีหานพูดกับตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา เคอซวนคือผู้วิเศษระดับนับวิจัยไม่ใช่เหรอ แต่การโจมตีของเคอซวนตอนนี้เซี่ยซีหานรู้สึกว่าเขาเร็วไม่ต่างจาก 'ปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ' ที่น่าหวาดกลัวเลย

นอกจากนั้นทำไมเคอซวนต้องทำร้ายข้า หรือนี่จะไม่ใช่เคอซวน แต่เป็นคนอื่นปลอมตัวมา หรือมีปีศาจหรืออาจจะเป็นอมนุษย์สิงร่างเคอซวน

เซี่ยซีหานไม่เข้าใจ แต่เขาก็พลิกตัวเองหลบได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน เขาคือผู้ฝึกปราณขอบเขตสร้างปราณอันแสนพิเศษ แม้เคอซวนตอนนี้จะเร็วมาก เร็วจนเทียบเท่าปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ แต่สำหรับเซี่ยซีหานตอนนี้ หากให้ตัวเขาต่อสู้กับปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บอีกครั้ง ตัวเขาก็มีความมั่นใจ 3 หรือ 4 ส่วน ที่จะเอาชนะปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บได้

เพียงแต่ว่า !เพียะ

กลางหลังของเซี่ยซีหานเขารู้สึกว่า เขาถูกบางสิ่งบางอย่างฟาดเข้าที่แผ่นหลัง และนี่เป็นการโจมตีที่ไม่ธรรมดาเลย

จากนั้นที่ด้านหน้าของเซี่ยซีหาน สายแส้ที่โจมตีเขาและร่างของเคอซวนค่อยๆ จางหายไป

เซี่ยซีหานหันหลังอย่างยากลำบาก

ก่อนจะเห็นเคอซวน

เขาไม่รู้ว่าทำไมเคอซวนจึงมาอยู่ที่ด้านหลังตัวเขาได้โดยไม่รู้ตัวเช่นนี้

'ด้านหน้าข้าคือภาพมายาจากการเล่นแสง เคอซวนซ่อนตัวเอง แล้วไปอยู่ที่ด้านหลังข้าเพื่อโจมตี... แต่... แต่ปัญหาคือ เคอซวนทำได้อย่างไร เขาเอาชนะสัญชาตญาณแห่งจิตนักรบของข้า แล้วไปอยู่ด้านหลัง สิ่งนี้มันเหมือนกับในตอนนั้น ตอนที่ปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บมายืนอยู่ด้านหลังข้า... หรือว่า' เซี่ยซีหานพูดอย่างตกใจ

เขาคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้น 'ความสามารถของนางเงือกขาว "ผู้ไร้เสียง" แต่ในมือของเคอซวนไม่มีมัน และเคอซวนใช้ความสามารถนี้ได้ยังไง '

ในความสับสนเซี่ยซีหานเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายของเคอซวน เขาดึงแส้จนตรึง

ก่อนแหงนมองดวงดาว "นี่เป็นเวลาที่เหมาะมาก เหมาะแก่การสร้างอาณาจักรจริงๆ ของเจ้าแล้ว พลังแห่งดวงดาวจะช่วยให้การบรรลุสู่การเป็นผู้วิเศษขอบเขตอาณาจักรสัมผัสเป็นไปได้ง่ายขึ้น"

ตอนนี้ในใจเซี่ยซีหานเข้าใจแล้ว นี่ไอ้แก่เคอซวนมันคิดจะบรรลุสู่การเป็นผู้วิเศษแท้จริงอาณาจักรแห่งสัมผัส และปะรำพิธีนี้นี่คงเป็นการใช้มันเป็นเครื่องบูชายัน

'เคอซวน เคอซวนเอ็งมันคือไอ้แก่ที่ชั่วช้าที่สุด เมื่อก่อนข้าเคยแบ่งเนื้อน่องให้เอ็งกิน นอกจากนั้นยังอนุญาตให้เอ็งได้เล่นกับลูกจ๋าของบิดา แต่เอ็ง แต่เอ็งตอบแทนตัวบิดาแบบนี้เหรอ' เซี่ยซีหานรู้สึกเจ็บปวด เขาไม่คิดว่าเคอซวนจะเป็นคนแบบนี้

แส้เวทมนตร์ในมือเคอซวนฟาดเซี่ยซีหานอีกครั้ง เข้าไปที่กลางกายจากด้านหน้า เซี่ยซีหานล่องลอย เขาแทบไม่อยากเชื่อตัวเอง ทำไมเคอซวนถึงแข็งแกร่งแบบนี้ แล้วแส้ในมือของเคอซวนคืออะไร ทำไมมันจึงฟาดใส่ตัวเขาแม้จะแค่เพียงครั้งเดียว แต่ตัวเซี่ยซีหานพบว่า ตัวเขาแทบจะไม่สามารถขยับร่างกายตัวเองได้เลย หลังจากโดยแส้นี้

วูบ โลกของเซี่ยซีหานมืดมิด เขารู้สึกได้ว่าเขาจอดับ สติของเขาล่องลอยโดยสมบูรณ์