บทที่ 22 โดนทำร้ายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด
พนักงานทำความสะอาดมองเธอด้วยสีหน้าลำบากใจ นี่คือตึกของตระกูลกง ถ้ามีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นแม้แต่นิดละก็...
เมื่อเห็นแม่บ้านลำบากใจ จวีซือหนานก็จะคุกเข่าลงไปกับพื้น โชคดีที่พนักงานทำความสะอาดเอื้อมมือออกมาค้ำเธอไว้ “นี่หนู จะทำอะไรกันเนี่ย”
“สร้อยคอเส้นนี้เป็สิ่งเดียวที่แม่ของหนูทิ้งไว้ให้…”
จวีซือหนานแสดงสีหน้าเศร้าเสียใจ เธอแค่้าเอาตัวรอดและฝ่าปราการเข้าไปเท่านั้นเอง!
พนักงานทำความสะอาดมองเธอซึ่งอยู่ในวัยไล่เลี่ยกับลูกสาวตัวเอง แล้วก็รู้สึกสงสารเธอมาก จึงตัดสินใจอย่างแน่วแน่ “หนูจ๊ะ ไปเถอะ แต่หนูต้องระวังให้ดีนะ หนูก็รู้กฎระเบียบของตระกูลกงนี่ใช่ไหม ถ้ามีอะไรผิดพลาดสักนิด ป้าต้องโดนไล่ออกแน่…”
จวีซือหนานรีบเผยรอยยิ้มออกมาทันที เธอตื่นเต้นจนจับแขนของแม่บ้านและพยักหน้ารับปากซ้ำแล้วซ้ำอีก
“คุณป้าคะ ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ หนูรับรองว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน!”
เมื่อเข้าสู่ทางเดินของพนักงานได้สำเร็จ จวีซือหนานก็เริ่มสอบถามตำแหน่งของห้องทำงานของประธานบริษัท
และร่างบอบบางที่แสนซุกซนนี้ ก็ได้อยู่ในสายตาของกงเจ๋ออวี้แล้ว
กงจ่างชิงเงยหน้าขึ้นก็เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเ็าของพี่ชาย
“พี่! พี่ครับ? พี่คิดอะไรอยู่เหรอ ทำไมถึงดูมีความสุขขนาดนั้น”
กงเจ๋ออวี้จ้องมองร่างเล็ก ๆ ในระยะไกลด้วยความสนใจ แล้วเหยียดยิ้มเล็กน้อย หลังจากนั้นก็หันกลับมาพูดเสียงเรียบ “นายรอฉันสักครู่นะ!”
“อะไรนะ?... โอเค!”
กงจ่างชิงมองเขาด้วยแววตาสงสัย
ชายหนุ่มก้าวขาฉับ ๆ เข้าห้องทำงาน ก่อนจะกวักมือเรียกเลขาเข้ามา “ถ้ามีใครมาถามถึงห้องทำงานของผม ให้บอกเขาไปตามตรง!”
“อะไรนะครับ”
เลขาหนุ่มอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ ให้บอกไปตามตรงเลยเหรอ?
เขายังไม่ได้ถามถึงเหตุผล...
“ไปทำตามที่สั่ง!”
“ครับ ท่านประธาน!”
เมื่อได้รับคำสั่งจากท่านประธานแล้ว ทุกคนก็เริ่มปล่อยให้พนักงานทำความสะอาดซึ่งแฝงตัวเข้ามาเงียบ ๆ ได้เดินไปผ่านไป จนในที่สุด เธอก็มาถึงหน้าห้องทำงานของประธานได้อย่างราบรื่น
แน่นอนว่าเป็เพราะพระเ้าคุ้มครอง!
เธอมองดูป้ายหน้าห้องทำงานของประธานด้วยสีหน้าดูภูมิใจ
หญิงสาวมองไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้มหน้าเคาะประตูสองครั้ง
“เข้ามา”
น้ำเสียงอันเ็านั้นทำให้เธอรู้สึกไหววูบในดวงใจ แต่เพื่อจะได้งานนี้มา เธอจำเป็ต้องกลั้นใจเปิดประตูเข้าไป หญิงสาววางของแล้วหันกลับมา เธอกลับพบว่ากงเจ๋ออวี้ก็อยู่ที่นี่ด้วย...
เพื่อไม่ให้ถูกเปิดโปง เธอจำเป็ต้องปกปิดตัวตนต่อไปชั่วคราว
“สวัสดีค่ะท่านประธาน ฉันมาทำความสะอาดค่ะ”
พูดจบเธอก็รีบวิ่งไปยังฝั่งตรงข้าม หยิบผ้าชุบน้ำเริ่มเช็ดทำความสะอาด ระหว่างที่เช็ด เธอคิดในใจว่าจะเริ่มพูดประโยคแรกอย่างไรดี
กงเจ๋ออวี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาจ้องมองร่างเล็ก ๆ นั่นโดยไม่พูดไม่จา แต่ดวงตาของเขามีประกายรอยยิ้มอยู่เสมอ
“พี่ชายผมเพิ่งพ่นเจลแต่งผมหกที่ห้องแต่งตัว ไปเก็บกวาดให้หน่อยสิ”
จวีซือหนานมองดูแผ่นหลังของกงจ่างชิงที่สั่งการอย่างเป็ธรรมชาติ
“...”
ฝ่ายกงจ่างชิงก็ลอบมองเธอมองด้วยความสงสัย
นี่คือพนักงานทำความสะอาดงั้นเหรอ! เขาไม่เคยเห็นแม่บ้านที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลย!
แม้จะแทบทนไม่ไหว แต่เธอก็ต้องหอบถังน้ำเข้าไปในห้องแต่งตัว แต่เพราะความตื่นเต้น เธอจึงทำความสะอาดห้องด้วยท่าทางสับสน และแทบจะล้มลงไปเสียอย่างนั้น
“เสร็จแล้วก็ไปทำความสะอาดตู้ปลาด้วยสิ!”
เสียงเฉื่อยชาของกงจ่างชิงดังแทรกมาอีก
ทำความสะอาดตู้ปลา? เธอจะรู้วิธีทำความสะอาดตู้ปลาได้ยังไง...
คนคนนี้เื่มากจริง ๆ! จวีซือหนานลอบด่ากงจ่างชิงในใจนับหมื่นครั้ง แต่ในความเป็จริงเธอก็ยังต้องฝืนทำต่อไป
“ชงกาแฟมาหน่อยสักสองแก้ว!”
“แล้วก็ไปขัดห้องน้ำด้วยสิ…”
กงจ่างชิงนั่งพิงโซฟาอย่างสบายใจ เงยหน้ามองหนังสือพิมพ์เป็ครั้งคราว เมื่อเห็นว่า ‘พนักงานทำความสะอาด’ ทำงานเสร็จแล้ว ก็จะสั่งงานต่อไปในทันที
หลังจากทำงานที่ได้มอบหมายเสร็จทุกอย่างแล้ว จวีซือหนานรู้สึกราวกับโดนทำร้ายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด
ชายหนุ่มบนเก้าอี้ประธานบริษัทเปลี่ยนท่าทีเป็จริงจัง เขาก้มหน้าก้มตาทำงาน แต่บางครั้งก็เหลือบมองจวีซือหนาน ชายหนุ่มรู้สึกเพลิดเพลินขึ้นมา เขายังรู้สึกสนุกสนานกับคำสั่งของกงจ่างชิงและท่าทางหงุดหงิดของเธอ
4K
