“ที่รัก วันนี้ว่างไหมคะ”
“เจติดเรียนขอโทษด้วยน้า เดี๋ยวชดให้วันหลัง”
“ไม่เป็ไรครับ ตั้งใจเรียน รักเจแปนนะครับ”
ฉันนั่งอมยิ้มมองดูบทสนทนาระหว่างฉันและฟาโรในไลน์ ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในร้านนาฬิกาแบรนด์หรู วันนี้เป็วันครบรอบ2 ปีที่ตกลงเป็แฟนกับเขา ฉันเลยตั้งใจจะซื้อนาฬิกาเป็ของขวัญไปเซอร์ไพรส์ ด้วยความบังเอิญฉันไปรู้มาว่าเขาอยากได้รุ่นนี้มากด้วยรูปทรงที่ดูโดนเด่น เป็รุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นมีเพียงไม่กี่เรือนในโลกซึ่งราคาค่อนข้างแรงพอตัว และฉันก็โชคดีมากที่สามารถจองรุ่นนี้โดยอาศัยเส้นสายนิดหน่อย ฉันนั่งมองกล่องนาฬิกาที่ถูกห่อไว้ด้วยความประณีตสวยงามด้วยรอยยิ้มเมื่อจินตนาการถึงสีหน้าของฟาโรในอิริยาบถต่างๆเมื่อเขาได้รับมัน
จะมีสีหน้าแบบไหนกันนะ?
ฉันขับรถตรงมาที่คอนโดเขาเตรียมเซอร์ไพรส์ด้วยความรู้สึกค่อนข้างตื่นเต้น เพราะไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครมาก่อนฉันรวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าจะพาตัวเองขึ้นมาถึงหน้าห้องเขาได้ มันรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูกชั่งใจอยู่นานจนเกือบล้มเลิกแต่สุดท้ายก็ทำตามความตั้งใจเดิม ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดโหมดวิดีโอไว้ เพื่อบันทึกเป็ความทรงจำในการทำอะไรแบบนี้ครั้งแรก และอยากเห็นสีหน้าของเขาตอนได้รับมัน
“สวัสดีค่ะทุกคน นี่เป็การเซอร์ไพรส์แฟนครั้งแรกของเจแปนนะคะ ตื่นเต้นจังเลยค่ะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน วันนี้คือวันครบรอบของเราสองคนที่เจบอกเขาว่าเจไม่ว่างเจอ เรามาดูสีหน้าของฟาโรไปพร้อมๆ กันดีกว่าว่าถ้าเจอเจพร้อมของขวัญชิ้นนี้เขาจะมีสีหน้าแบบไหน?”
ฉันพูดคุยโบกมือให้กับกล้องในโทรศัพท์มือถือเพื่อเริ่มภารกิจ ก่อนที่จะเบนกล้องไปยังหน้าห้องของเขาถ่ายวิดีโอต่อไปเรื่อยๆ มือฉันกดรหัสเข้าห้องฟาโรด้วยความคล่องแคล่ว ฉันหลุดยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงความน่ารักของฟาโรเมื่อเขาให้วันเดือนปีที่เราคบกันตั้งเป็รหัสหน้าห้อง
“ติ๊ด”
เสียงปลดล็อกหน้าประตูห้องทำให้ฉันผลักประตูเข้ามายังห้องเขาด้วยความแ่เบาพยายามปิดประตูและเดินให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันกวาดตามองไปทั่วทั้งบริเวณห้องรับแขกที่ไฟถูกปิดเอาไว้มืดสนิทไร้วี่แววของเขา แต่แอร์ภายในห้องถูกเปิดเอาไว้จนเย็นฉ่ำ ฉันก้าวเดินอย่างระมัดระวังเนื่องจากกลัวว่าเท้าจะไปสะดุดอะไรจนทำให้เกิดเสียงดัง และคนที่ฉันตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์จะรู้ตัวเสียก่อน แสงไฟเพียงเล็กน้อยที่เล็กลอดออกมาจากห้องนอนที่ถูกเปิดไว้ อาจจะเป็เพราะการปิดห้องไม่สนิทฟาโรน่าจะอยู่ในห้องนี้แต่นอน ฉันพยายามเดินให้เบาและเปิดประตูห้องนอนให้เงียบที่สุดด้วยหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น
“อะ อา อ๊าาาาส์~ ฟาโร ระแรงกว่านี้”
“อื้มมมมม เธออ้อนวอนเองนะ อ๊าาาาส์~”
เสียงครวญครางปานจะขาดใจของผู้หญิง เสียงทุ้มแหบพร่าของผู้ชาย และเสียงเนื้อกระทบกันดังเป็จังหวะหยาบโลน เล็ดลอดออกมาจากภายในห้องนอนทำให้ฉันชะงักเท้าหยุดก้าวเดินกะทันหันความหวาดกลัววิ่งเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ได้แต่ภาวนาว่าสิ่งที่ฉันได้ยินจะไม่เป็แบบที่ฉันคิด เมื่อฉันค่อยๆมองลอดผ่านช่องประตูเล็กๆที่เปิดค้างเอาไว้ ดวงตาฉันเบิกกว้างกับสิ่งที่ได้พบ เหมือนความรู้สึกฉันถูกเหวี่ยงกระชากจากที่สูงให้ตกลงมาโดยไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจ
ภาพที่ฉันเห็นตรงหน้าคือฟาโรผู้ชายที่ได้ขึ้นสถานะว่าเป็แฟนของฉันกำลังขยับร่างกายเข้าออกอยู่บนร่างของผู้หญิงคนหนึ่งด้วยความรวดเร็วเร่าร้อน ใบหน้าที่แสดงถึงอารมณ์แห่งความ้าอย่างหนักหน่วง ทั้งสองคนอยู่สภาพเปลือยเปล่า เสื้อผ้าฉีกขาดกระจัดกระจายเต็มห้องบ่งบอกถึงความรุนแรงก่อนหน้านี้
ภาพมันชัดเจนเกิดกว่าที่สมองจะหาเหตุผลโง่ๆมาหักล้างการกระทำระยำตรงหน้าลงได้ ..
มือฉันกำโทรศัพท์มือถือที่ถ่ายวิดีโอไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆ ปิดประตูห้องของเขาด้วยมือที่สั่นเทา ร่างกายเหมือนโดนแข็งค้างเหมือนโดนแช่แข็ง หัวใจบีบรัดตัวด้วยความเ็ปรู้สึกราวกับมีเข็มเป็พันๆ เล่มทิ่มแทงลงมาที่เดิมซ้ำๆ เหมือนหัวใจโดนเขากระชากออกมาด้วยมือเปล่าและบีบมันด้วยความรุนแรง ก่อนจะโดนขยำขยี้บดมันจนแหลกสลายด้วยมือของเขาคนที่ได้ชื่อว่าเป็คนที่ฉันรักมากที่สุด ร่างกายชาหนึบไปทุกส่วน ความปวดร้าวถูกตีขึ้นมาอยู่กลางอกมันจุกจนหายใจไม่ออก ขอบตาร้อนผ่าวแค่เพียงพริบตาน้ำตาก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย
ฉันสะอื้นไห้ตัวโยนเหมือนคนจะขาดใจ ปล่อยโฮออกมาอย่างหน้าไม่อายเมื่อความเสียใจมันมีมากมายมหาศาลจนไม่สามารถกักเก็บไว้ได้อีกต่อไปแล้ว...
ทรมานเหลือเกิน....
การโดนนอกใจทำไมมันเ็ปเจียนตายขนาดนี้ ที่ผ่านมาฉันทำอะไรผิดไปงั้นหรอ?
เนิ่นนานกว่าฉันจะหอบร่างกายและจิตใจที่บอบช้ำกลับมายังคอนโดตัวเองได้ ของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ถูกโยนทิ้งไปยังตรงมุมไหนสักแห่งของห้องอย่างไม่ไยดี ทันทีที่พาร่างกายและหัวใจที่แตกสลายเข้ายังห้องตัวเองได้แล้ว ฉันทิ้งตัวลงนั่งร้องไห้ตรงพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ฉันหาข้อผิดพลาดของตัวเองเป็พันๆครั้ง เฝ้าถามตัวเองเป็ประโยคเดิมย้ำๆ ซ้ำๆ ไปมาตลอดเวลา
“ฉันผิดอะไร? ฉันไม่ดีที่ตรงไหน? ทำไมเขาตอบแทนความรักของฉันได้เืเย็นเหลือเกิน”
ทั้งๆ ที่ฉันปิดตาข้างหนึ่งทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นเื่ราวผู้หญิงคนอื่นที่ลอยเข้ามาให้ฉันรับรู้เป็ระยะ ไม่ถาม ไม่จิก ไม่วุ่นวายให้ความเชื่อใจ เขาพูดอะไรฉันก็เชื่อทั้งนั้น เพราะคนที่ได้ชื่อว่าแฟนของเขามีเพียงฉันคนเดียวนั้น ไม่มีใครมาแสดงตัว ไม่มีใครมาระราน และฉันก็ไม่เคยเห็นด้วยตาสักครั้ง
ผู้หญิงพวกนั้นอาจจะแค่ครั้งคราวตาม้าปลดปล่อยของผู้ชาย และฉันคิดว่าฉันคงพอรับได้ในส่วนนั้นขอแค่ไม่รับรู้มันก็พอ เพราะฉันไม่เคยให้เขาและเขาก็ไม่เคยร้องขอ ฉันเข้าใจมาตลอดว่ามันถือการที่เขาทะนุถนอม ความเอาใจใส่ในความรู้สึกของฉัน
จนตอนนี้ฉันพึ่งได้รู้ว่าสิ่งที่เข้าใจมันผิด...
วันนี้สิ่งที่ฉันได้เห็นเต็มสองตา ได้ยินเต็มสองหู ความเข้าใจที่ฉันมาทั้งหมดมันพังทลายไปไม่มีชิ้นดี มันเป็แค่ความคิดที่ฉันคิดเข้าข้างตัวเองคิดไปเองทั้งนั้น คนไม่ซื่อสัตย์ก็คือคนไม่ซื่อสัตย์ ความยับยั้งชั่งใจในการนอกใจนอกกายของเขาไม่เคยมีในสามัญสำนึก
ทั้งๆ ที่ฉันรักและซื่อสัตย์มีแค่เขาคนเดียวมาตลอด ไม่เคยหวั่นไหวกับผู้ชายคนไหน? แล้วดูสิ่งที่เขาตอบแทนฉันมันช่างเจ็บแสบมันคุ้มกันแล้วหรอ?
ฉันยิ้มหยันให้กับความโง่เง่าของตัวเอง ในตอนที่ฉันกำลังร้องไห้เสียใจจะเป็จะตาย เขากลับมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่น
เลิกหลอกตัวเองเสียทีเจแปน..
จากความเศร้าเริ่มแทนที่ด้วยความโกรธแค้นมีเริ่มผสมปนกับความเสียใจจนไม่รู้ว่ารู้สึกแบบไหนมากกว่ากัน ฉันมองดูโทรศัพท์มือถือที่มีหลักฐานสำคัญในกระเป๋าด้วยความผิดหลากหลาย
เรามาลองกันเล่นเกมส์กันดูสักตั้งเถอะนะฟาโรห์
ในเมื่อเขาคือฝ่ายเริ่มก่อนคนรักแรงเกลียดแรงแบบฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองทนเจ็บฝ่ายเดียว เขาทำให้ฉันรู้สึกแบบไหนเขาต้องได้รับมากกว่านั้นหลายเท่า
ฉันปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแรงๆ พอกันที!! กับนั่งร้องไห้ให้กับความรักไร้ค่าบ้าบอต่อจากนี้จะไม่มีผู้หญิงแสนดีหน้าโง่คนนั้น ในเมื่อดีแล้วรั้งใครไม่ได้ฉันคงต้องร้ายแล้วสินะ
ไม่ว่าเขาจะอยู่์ชั้นไหนฉันจะเป็ฝ่ายกระชากเขาลงมา
เราจะมอดไหม้
เราจะชิบหาย
เราจะลงนรกไปด้วยกัน ฟาโรห์...
===============================