เมื่อแสงแดดเริ่มคล้อยร่างใหญ่ก็รีบสะพายกระบุงลงจากเขาในทันที
โซ่วหยู่เหยียนที่กำลังเตรียมสำรับอาหารไว้รอผู้เป็สามีเมื่อนางเห็นสามีแบกกระบุงหนักกลับมานางจึงรีบเข้าไปช่วยเขาอย่างไม่รอช้า
“ท่านพี่ ท่านเก็บอะไรกลับมาด้วยตั้งมากมายเช่นนี้กัน”
เขายิ้มให้กับนางก่อนจะคัดแยกดอกไม้และต้นไม้ออกมาจากกระบุง
“ข้าได้พันธุ์ไม้ดอกที่มีกลิ่นหอมกลับมาปลูกหลากหลายชนิดเชียวล่ะ”
นางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ
“เหตุใดท่านพี่จึงต้องนำพันธุ์ไม้ดอกกลับมาปลูกด้วยเล่า”
เขาหันไปยิ้มให้กับนาง
“เ้ารู้หรือไม่พันธุ์ไม้ดอกเหล่านี้จะทำให้บ้านของเรามีความเป็อยู่ที่ดีขึ้น”
นางมองหน้าเขาด้วยความแปลกใจ
“เอาล่ะข้าว่าเราไปทานข้าวกันเถอะ”เขาบอกกับฮูหยินก่อนจะมองหาโซ่วหนิงเอ๋อบุตรสาวตัวน้อย
“หนิงเอ๋อหนิงเอ๋อมาทานข้าวเถอะ”เขาะโเรียกนาง
เด็กหญิงตัวน้อยรีบวิ่งมาที่โต๊ะอาหารอย่างน่าเอ็นดู
“ข้ามาแล้วเ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่”
โซ่วหยู่เหยียนยิ้มให้กับบุตรสาวก่อนจะรีบเดินไปตักข้าวให้ทั้งสอง
โซ่วอิงหยวนมองหน้าฮูหยินของเขาก่อนจะเอาถ้วยข้าวของเขาให้กับนาง
“หยู่เหยียนข้าวถ้วยนี้เ้ากินเสียเถอะข้ารู้สึกเบื่อข้าวอีกอย่างเ้าก็ทำงานหนักเช่นนี้ควรจะกินข้าวเยอะๆเข้าใจหรือไม่”
นางมองหน้าเขาราวกับรู้สึกไม่สบายใจ
เขายิ้มก่อนจะรีบคีบอาหารใส่ชามข้าวให้กับนาง
“ข้ารู้ว่าเ้าแทบจะไม่กินอะไรเลยเพราะกลัวข้ากับลูกไม่อิ่มแต่หากเ้าต้องทนหิวโหยข้าผู้เป็สามีคงจะรู้สึกผิดจนวันตาย เ้าอย่าได้ห่วงข้าเลยข้าเป็หัวหน้าครอบครัวเป็ผู้ซึ่งต้องดูแลปากท้องรวมทั้งความเป็อยู่ของทุกคนในบ้านหากข้ายังดูแลพวกเ้าสองแม่ลูกได้ไม่ดีนั่นหมายความว่าข้าไร้ความสามารถที่จะเป็ผู้นำ”
“ท่านพี่”
“ฮูหยินเ้าอย่าได้คิดมากไปเลยเพียงเ้าสองคนแม่ลูกกินอิ่มนอนหลับข้าโซ่วอิงหยวนผู้นี้ก็มีความสุขมากแล้วเอาล่ะเ้ากับลูกรีบทานข้าวเสียเถอะเดี๋ยวข้าต้องรีบไปทำงานต่อ”เขาพูดขึ้นก่อนจะรีบลุกจากโต๊ะอาหารไป
ครั้นเมื่อโซ่วอิงหยวนเดินออกมาหน้าบ้านเขาก็มองดูพื้นที่ว่างเปล่าซึ่งมีหญ้าขึ้นรกทึบเขารีบหยิบเครื่องไม้เครื่องมือเพื่อออกไปถางหญ้าในทันทีแม้ก่อนจะกลับมาอยู่ในร่างนี้เขาคือคุณชายผู้ไม่เคยทำงานหนักผิวเนื้อไม่เคยต้องแดดลมให้ระคายผิวเพราะวันๆเขาจะใช้เวลาอยู่แต่ในห้องทดลองหรือไม่ก็อยู่ในห้องแอร์เพื่อวางแผนขยายธุรกิจแต่โซ่วอิงหยวนที่อยู่ในยุคนี้เป็บุรุษที่ขยันขันแข็งทนแดดทนฝนทำงานหนักได้ทุกอย่างเมื่อจิตสำนึกสุดท้ายของโซ่วอิงหยวนทั้งสองยุครวมกันทำให้เขาในตอนนี้กลายเป็บุรุษที่มีความเก่งฉลาดอีกทั้งยังมีหัวคิดเื่ธุรกิจเช่นชายหนุ่มนักธุรกิจในยุคปัจจุบันแต่เื่ความขยันอดทนไม่กลัวร้อนกลัวหนาวก็ยังคงอยู่ไม่หายไป
เขาเริ่มลงมือถางหญ้าจนโล่งเตียนก่อนจะออกไปตัดไม้ไผ่จำนวนมากมากองเอาไว้
“ท่านพี่พักดื่มน้ำก่อนเถอะเ้าค่ะท่านทำงานทั้งวันจวนจะมืดค่ำอยู่แล้ว”
เขารีบรับชามน้ำดื่มมาจากมือของฮูหยินก่อนจะยิ้มให้กับนาง
“ขอบใจเ้ามากฮูหยิน”
นางมองดูพื้นที่โล่งที่เขาลงมือถางหญ้าั้แ่่สายจนพระอาทิตย์จะตกดินพร้อมกับไม้ไผ่กองโต
“ท่านพี่ท่านจะทำอะไรงั้นหรือเ้าคะ”
เขาเอาถวยน้ำวางลงที่โต๊ะก่อนจะยืนมองพื้นที่โล่งนั่นอย่างพอใจ
“ข้าจะทำห้องสกัดน้ำหอม”
“อะไรนะเ้าคะห้องสกัดน้ำหอมอะไรคือน้ำหอมกัน”นางถามด้วยความแปลกใจ
“มันคือความหอมที่เราสกัดออกมาจากธรรมชาติไม่ว่าจะเป็ดอกไม้ ผลไม้ที่มีกลิ่นหอมหรือแม้แต่กลิ่นจากสัตว์บางชนิดก็สามารถนำมาทำน้ำหอมได้”
“แล้วเหตุใดจึงต้องมีน้ำหอมด้วยล่ะเ้าค่ะ”
เขายิ้มให้กับนาง
“น้ำหอมเป็สิ่งที่เพิ่มเสน่ห์ให้กับทั้งบุรุษและสตรีเ้าลองคิดดูเองเถิดว่าหากสตรีหรือบุรุษมีกลิ่นกายที่เหม็นชุจะมีผู้ใดอยากอยู่ใกล้กลับกันหากบุรุษหรือสตรีผู้นั้นมีกลิ่นกายที่หอมละมุนมาแต่ไกลผู้ใดได้กลิ่นต่างก็อยากเข้าหา”
นางยิ้มให้กับเขา
“ท่านพี่ไปเอาความคิดเช่นนี้มาจากที่ใดกันแต่จะว่าไปก็เป็อย่างที่ท่านพี่ว่า”
“หากข้าทำน้ำหอมสำเร็จข้าจะให้เ้าเป็คนแรกที่ได้ลองใช้”
นางยิ้มให้กับเขาอีกครั้ง
“ข้าจะรอใช้น้ำหอมฝีมือของท่านพี่แต่ตอนนี้ข้าว่าท่านรีบไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมาทานอาหารเย็นเถอะเ้าค่ะวันนี้ข้าทำหมั่นโถวผักของโปรดท่านไว้มากเชียว”
เขาพยักหน้าให้กับนางก่อนจะรีบเดินตามนางเข้าไปในบ้านทันที
1K
