บทที่ 25 การประลองฝีมือของศัตรูชาติก่อน
“ฮั่นเซิง นี่คือทหารที่ฝึกอยู่หรือ?”
เล่าเจี้ยงมองคนหนึ่งร้อยคนตรงหน้าผู้ถือเกาทัณฑ์อยู่ในมือ แบกปลอกใส่ลูกเกาทัณฑ์ไว้ด้านหลัง ยืนตรงเป็ระเบียบเรียบร้อย แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าฝึกฝนมาอย่างดี
“ไม่เลวเลย!”
ฮองตงพยักหน้า
“ตามที่คุณชายสั่ง สมาชิกต่างไร้บ้านไร้ครอบครัว ตัวคนเดียว และฝึกวิชาเกาทัณฑ์มาสี่ปี คนทั้งหมดล้วนใช้คันเกาทัณฑ์แรงดึงหนึ่งต้านได้แล้ว”
ไทสูจู้กับเตียนอุยเหลือบมองหน้ากัน และต่างก็เห็นความใในดวงตาของอีกฝ่าย ที่แท้คุณชายได้เตรียมการไว้ั้แ่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว
“เยี่ยมมาก”
“ช่วยแสดงการฝึกให้ดูหน่อยได้หรือไม่”
“ขอรับ”
ขบวนแปรออกเป็สองส่วนอย่างรวดเร็ว ซ้ายขวาต่างมีคนละห้าสิบนาย แบ่งเป็ห้าแถว ทุกแถวมีสิบคน
ฮองตงออกคำสั่ง ทั้งหมดต่างยกเกาทัณฑ์ขึ้น
“เชิญคุณชายออกคำสั่งได้”
“ยิง!”
เล่าเจี้ยงะโ เมื่อสิ้นเสียง เห็นพลเกาทัณฑ์ยี่สิบคนแถวแรกรับคำสั่งยิงออกไป ก่อนคนจากแถวแรกก็หมอบนั่งลง
ตอนที่พลเกาทัณฑ์แถวแรกหมอบนั่งลงนั้น แถวที่สองก็ยิงเกาทัณฑ์ออกไปทันที
จากนั้นแถวสาม แถวสี่ แถวห้าก็ตามมาติด ๆ
เมื่อยิงเกาทัณฑ์ครบทั้งห้าแถวแล้ว แถวแรกก็ลุกขึ้น และเกิดภาพแบบนี้ขึ้นซ้ำ ๆ
หนึ่งร้อยคน หนึ่งร้อยเกาทัณฑ์ ไม่กี่อึดใจอาวุธทั้งหมดก็ถูกยิงออกมาจนหมด
“เยี่ยม! เยี่ยม! เยี่ยม!”
เล่าเจี้ยงะโอย่างตื่นเต้น ฮองตงสามารถฝึกคนหนึ่งร้อยคนให้ฮึกเหิมเกรียงไกรเช่นนี้ได้ ต่อไปจะพันคนหมื่นคนก็ไม่เป็ปัญหาแน่นอน!
พยัคฆ์เกาทัณฑ์เองเห็นทหารที่ตนฝึกยอดเยี่ยมเช่นนี้ ก็รู้สึกภูมิใจหลายเท่า
“ค่ายกลเกาทัณฑ์นี้ สามารถยิงติดต่อกันได้สิบรอบ ภายในสี่สิบก้าวทรงพลังพลานุภาพมาก!”
ความหมายของฮองตงคือกำลังภายในของคนเหล่านี้ สามารถยืดหยันยิงได้คนละสิบดอก และทุกดอกต่างทรงอานุภาพเหมือนกัน
อย่างไรเสียการรักษาความเร็วในการยิงสูงเช่นนี้ได้ ต้องปลดปล่อยกำลังออกมาสูงมาก
“ฮั่นเซิงลำบากแล้ว”
เล่าเจี้ยงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
เมื่อทหารแสดงการฝึกเสร็จ ก็เริ่มเก็บเกาทัณฑ์ ตอนนี้เล่าเอี๋ยนไม่ใช่ผู้ตรวจการแคว้นกิจิ๋วแล้ว เกาทัณฑ์ใช้ไปหนึ่งดอกก็ลดลงหนึ่งดอก ต้องนำเอากลับมาใช้ใหม่
ไทสูจู้กับเตียนอุยเองก็ชื่นชมการฝึกทหารของฮองตงไม่น้อยเช่นกัน โดยเฉพาะไทสูจู้ที่เกิดในตระกูลขุนนาง
แต่ไม่รู้เหตุใด เขามักอยากประลองฝีมือกับฮองตงมาตลอด
“พี่ฮองฝึกทหารเก่งมากจริง ๆ ข้านับถือยิ่งนัก!”
“ฟังจากที่คุณชายพูด พี่ฮองสามารถง้างคันเกาทัณฑ์ที่มีแรงดึงสี่ต้านได้ แม่นยำเหมือนจับวาง ข้าจึงอยากขอให้พี่ฮองช่วยชี้แนะให้สักหน่อย”
ไทสูจู้ชื่นชมความสามารถในการฝึกทหารของฮองตง แต่เขาไม่ยอมรับกับคำพูดที่ว่าในใต้หล้านี้ไร้คู่ต่อกรด้วยของเล่าเจี้ยง จึงเกิดความคิดอยากประลองขึ้นมา
ฮองตงมองไปยังเล่าเจี้ยง เขาไม่กล้าตอบตกลงอย่างหุนหันพลันแล่น ไม่ใช่เพราะกลัวแพ้ แต่เขาไม่อยากสร้างปัญหาให้กับคุณชาย
เล่าเจี้ยงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ในใจก็คิดว่าสมแล้วที่เป็ศัตรูกันในประวัติศาตร์ เพิ่งเจอกันก็อยากจะตัดสินแพ้ชนะแล้ว!
“ได้ จะแข่งอย่างไร?”
เมื่อเห็นเล่าเจี้ยงพยักหน้า ฮองตงก็ไม่ลังเลอีก
ไทสูจู้มองไปรอบ ๆ สุดท้ายก็ตัดสินใจได้ และชี้ไปข้างหน้า
“ต้นไม้อยู่ห่างจากที่นี่ประมาณหนึ่งร้อยยี่สิบก้าว ยิงเข้าไปตรงกลาง ลูกเกาทัณฑ์ของใครปักลึกสุดเป็ผู้ชนะ ว่าอย่างไร?”
ฮองตงตกลงด้วยรอยยิ้ม สำหรับเขา การยิงเกาทัณฑ์เป็เื่เด็ก ๆ เท่านั้น
“มิสู้เดิมพันด้วยเป็ไร นี่คือเกาทัณฑ์แกะสลักล้ำค่า แรงดึงสามต้าน ข้าใช้สิ่งนี้เป็เดิมพัน”
ไทสูจู้ไม่จบไม่สิ้น อยากจะเดิมพันด้วย
คันเกาทัณฑ์ที่มีแรงดึงสามต้านถือเป็เกาทัณฑ์ล้ำค่าแล้ว ความแข็งแรงและความเหนียวของวัสดุนั้นสูงมาก จึงมักมีราคาสูงแต่ขายได้ยาก
ฮองตงก็ไม่หวั่นเกรงเช่นกัน จับเกาทัณฑ์ที่เขาพกติดตัวออกมา
“นี่คือเกาทัณฑ์เอ็นพยัคฆ์ เป็เกาทัณฑ์แรงดึงสามต้านเช่นกัน เอามาเป็ของเดิมพันได้!”
"ดี!"
ไทสูจู้ะโอย่างตื่นเต้น จากนั้นดึงสายเกาทัณฑ์ออกมาจนสุด หลังจากเล็งไปได้สักพักก็ได้ยินแค่เพียงเสียง ‘ปัก’ แต่ลูกเกาทัณฑ์เจาะทะลวงเข้าไปในต้นไม้แล้ว
ไทสูจู้มองลูกเกาทัณฑ์ที่ยิงออกไป พลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขามองฮองตงอย่างยั่วยุ
“พี่ฮองเชิญ”
ฮองตงดึงสายเกาทัณฑ์จนสุดเช่นกัน และยิงออกไปทันทีราวกับไม่ได้เล็งอะไรไว้
ความเร็วนั้นรวดเร็วกว่าไทสูจู้มาก!
ที่เกินจริงไปกว่านั้น คือลูกเกาทัณฑ์พุ่งทะลุต้นไม้ไปแล้ว!
่เวลาง้างสายและยิงเกาทัณฑ์ทะลุเป้าหมายเสร็จในลมหายใจเดียว ชนะหรือแพ้ แยกได้อย่างชัดเจน
ไทสูจู้เบิกต้าอ้าปากกว้าง เขาคิดว่าตัวเองทำถึงขนาดนี้ไม่ได้
ก่อนมองเกาทัณฑ์ล้ำค่าของตัวเองอย่างอาลัยอาวรณ์ และมอบมันให้กับฮองตงอย่างแข็งใจ
“พี่ฮองนักแม่นเกาทัณฑ์ ข้าเลื่อมใสนัก!”
“กล้าพนันก็กล้ายอมรับความพ่ายแพ้ เกาทัณฑ์นี้เป็ของพี่ฮองแล้ว!”
ฮองตงเหลือบมองไทสูจู้อย่างชื่นชม และรับเกาทัณฑ์แกะสลักมาด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเตียนอุยเห็นว่าไทสูจู้สูญเสียเกาทัณฑ์อันเป็ที่รักไป ก็ทนมองไม่ไหวอีกต่อไป อยากจะออกหน้าแทนเขา อย่างไรเสียเขาสองคนก็นับว่าเป็ ‘สหายเคียงบ่าเคียงไหล่’ กันมาแล้ว
“การยิงเกาทัณฑ์นั้นข้าคงเทียบกับพี่ฮองนักแม่นเกาทัณฑ์ไม่ได้ แต่ได้ยินมาว่าวิชาง้าวของพี่ฮองนั้นโดดเด่นเหนือใคร ช่วยสอนข้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
“ทว่าอธิบายให้ชัดเจนก่อน หากแพ้คืนเกาทัณฑ์ให้กับจืออี้ หากพี่ฮองชนะ ทวนใหญ่เล่มนี้ข้าจะมอบให้กับพี่ฮอง”
เล่าเจี้ยงมองไปยังเตียนอุยด้วยความประหลาดใจ เหตุใดคนผู้นี้ถึงได้หน้าหนานัก?
ใครจะอยากได้ท่อนเหล็กทรุดโทรมของเ้ากัน แถมยังขึ้นสนิมจนไม่รู้เป็อะไรไปแล้ว?
ทว่าฮองตงไม่ถือสา เขาพยักหน้าตกลง
ทั้งสองคนเดินไปตรงกลาง จ้องมองกันและกัน ไม่มีใครยอมขยับตัวก่อน ราวกับเวลาหยุดนิ่งก็ไม่ปาน!
ฮองตงถือง้าวใหญ่ เตียนอุยถือทวนใหญ่ ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันอยู่อย่างนั้น
เตียนอุยสูงเก้าฉื่อกว่า ซึ่งสูงกว่าอีกฝ่ายไปมากโข
ในที่สุด ฮองตงก็เป็เริ่มโจมตีก่อน ยกง้าวใหญ่ฟาดฟันไปทางอีกฝ่าย
เตียนอุยแสยะยิ้ม เขามั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างมาก แค่กลัวว่าฮองตงจะหลบเลี่ยง และไม่ปะทะกับเขาโดยตรงเท่านั้น
จากนั้นเขาก็ยกทวนใหญ่ขึ้นเช่นกัน และตวัดไปที่ง้าวของฮองตง
ได้ยินเพียงเสียง ‘เคร้ง’ ดังกึกก้องเท่านั้น ทั้งสองถอยหลังไปพร้อมกัน
เล่าเจี้ยงมองไปยังทั้งสองคน แต่มือของเตียนอุยกลับสั่นเล็กน้อย สีหน้าก็จริงจังขึ้นมา
ฮองตงเองก็หอบอย่างหนักเช่นกัน
สูสีกันมากเลย!
ครู่ต่อมา เตียนอุยพุ่งเข้ามาอีกครั้ง กวัดแกว่งทวนไปทางคู่ต่อสู้
ครั้งนี้ฮองตงไม่ได้ปะทะโดยตรง แค่สะบัดปลายง้าว ทวนของเตียนอุยก็ดิ่งลงสู่พื้น และขับไล่พลังส่วนใหญ่ได้สำเร็จ
จากนั้นพลิกด้ามง้าว ฟาดฟันไปทางเตียนอุย ชายทรงพลังะโออกมาขณะพลิกตัว แล้วเก็บทวนขึ้นมาต้านง้าวใหญ่ด้วยมือเดียว
เป็แบบนี้ไปมามากกว่าร้อยครั้ง แยกแพ้ชนะไม่ออก
แต่เล่าเจี้ยงกลับพบว่า เมื่อเวลาค่อย ๆ ขับเคลื่อนไป ชายผู้บ้าระห่ำของเขาเริ่มอ่อนแรง
เตียนอุยพึ่งพากำลังโดยไม่มีทักษะใด ๆ หลังจากฟาดฟันกันอย่างดุเดือดกว่าร้อยรอบ กำลังก็ค่อยๆ ลดลง
กำลังของฮองตงก็สูญเสียไปมากเช่นกัน แต่ความได้เปรียบของเขาอยู่ที่ทักษะง้าวอันโดดเด่น และมักใช้เพื่อทำลายกำลังของฝ่ายตรงข้าม
ความจริงแล้วเตียนอุยจัดว่าเสียเปรียบหนัก เพราะเขามีสองมือสองทวน ก่อนหน้านี้หายไปเล่มหนึ่ง ต้องส่งผลกระทบต่อกำลังรบแน่
ในที่สุด หลังจากผ่านไปอีกห้าสิบรอบ ฮองตงก็ะโหลบทวนใหญ่ของเตียนอุยไปได้ ชนะแพ้จึงแยกได้อย่างชัดเจน!
เมื่อเห็นเตียวอุยพ่ายแพ้ ไทสูจู้ยิ่งชื่นชมฮองตงมากขึ้น
เมื่อชายบ้าระห่ำเห็นว่าตัวเองแพ้แล้ว ก็ไม่ได้เอะอะโวยวาย ได้แต่ยอมจำนนต่อฮองตง
“พี่ฮองมีวรยุทธ์ล้ำเลิศนัก ข้าน้อยยอมแพ้แล้ว”
จากนั้นก็มองไปที่ไทสูจู้ด้วยความรู้สึกขอโทษ
เล่าเจี้ยงส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม ช่างสูญเสียทั้งฮูหยินและไพร่พล*[1] ไปจริง ๆ!
[1] สูญเสียฮูหยินและไพร่พล หมายถึง พ่ายแพ้ยับเยิน
6K
