ห้าเดือนต่อมา...
นับั้แ่วันที่ชัชชนเอ่ยคำปฏิเสธหนักแน่นต่อข้อเสนอของชยากร ชีวิตเขาก็กลับสู่ความเงียบสงบไร้ซึ่งเงาของชยากร ถึงกระนั้น ภาคภูมิ เ้าของโรงแรมหรูยังคงเรียกใช้บริการเขาอยู่ เพียงแต่เปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นักธุรกิจหน้าใหม่ แม้ค่าตอบแทนจะลดน้อยลงกว่าที่ชยากรเคยจ่าย แต่ชัชชนก็ยินดีแลก เพราะอย่างน้อยที่สุด เขาก็ยังได้กลับมาสู่อ้อมกอดของน้องสาว ได้กลับมาทิ้งตัวลงบนที่นอนที่บ้านก่อนรุ่งสาง ร่างกายจึงพลอยได้พักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าลงบ้าง
เช้าวันอาทิตย์อันเป็วันหยุดเพียงน้อยนิดของสัปดาห์ ชัชชนลืมตาตื่นขึ้นในเวลาตีห้า แสงสางลอดผ่านผ้าม่านบางเบา เขาเดินไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างใบหน้า เตรียมตัวออกไปจับจ่ายวัตถุดิบสำหรับทำอาหาามื้อเช้า ทว่าเมื่อเท้าก้าวมาถึงหน้าประตูบ้าน สายตากลับพลันสะดุดกับกระดาษโน้ตสีหวานที่แปะเด่นอยู่ตรงกลาง พร้อมข้อความลายมือน่ารัก
[มิกาออกไปซื้อของมาทำอาหารนะคะ พี่ชัชนอนพักต่อได้เลย วันนี้เชฟมิกาจะลงมือเองค่ะ ????]
ชัชชนยกยิ้มบาง ๆ ด้วยความเอ็นดูน้องสาว "ครับ...พี่จะตั้งตารอกินฝีมือเชฟมิกานะ"
เขาจึงเปลี่ยนทิศทางไปยังห้องครัว ตั้งใจจะหุงข้าวรอ แต่กลับพบว่าหม้อหุงข้าวถูกเสียบปลั๊กเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว
"ทำไมน้องสาวพี่ถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ" ชัชชนพึมพำกับตัวเองพลางยิ้มกว้างขึ้นอีกครั้ง เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้าน พยายามหาสิ่งที่จะทำแก้เบื่อ เพราะเขาไม่คุ้นชินกับการอยู่เฉย ๆ ทว่าทุกอย่างกลับถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยตามนิสัยของสองพี่น้อง ข้าวของทุกชิ้นจึงอยู่ในตำแหน่งที่ควรจะเป็
เมื่อไม่รู้จะทำอะไร ชัชชนจึงเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง ทอดสายตาไปยังท้องฟ้าที่ค่อย ๆ สว่างขึ้นเรื่อย ๆ ต้นมะยมข้างบ้านเริ่มผลิดอกสีขาวจิ๋ว ถัดไปคือคลองน้ำเล็ก ๆ ที่ไหลเอื่อย ๆ ลมเย็นพัดโชยมาััใบหน้าเบา ๆ สร้างบรรยากาศสงบจนชวนให้เ้าของบ้านได้ปล่อยความคิดล่องลอยไปตามกระแสลม
หลังจากอิ่มเอมกับมื้อเช้าแสนอร่อยที่เปมิกาตั้งใจทำ สองพี่น้องก็แยกย้ายกันเข้าห้องส่วนตัว ในเมื่อเป็วันหยุดอันแสนมีค่า ชัชชนจึงเลือกที่จะทิ้งตัวลงบนเตียง ปล่อยให้ร่างกายได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ส่วนเปมิกาก็เริ่มค้นหาข้อมูลและเตรียมตัวสำหรับการสอบเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย
สองเดือนต่อมา...
เช้าวันอังคาร เวลาหกโมงเช้า สองพี่น้องนั่งกินข้าวเหนียวหมูปิ้ง อาหารเช้าริมทางที่คุ้นเคย
"พี่ชัชคะ มิกามีข่าวดีจะบอกค่ะ!" เสียงใสแจ๋วของเปมิกาดังขึ้น
"หืม? ข่าวดีอะไรเหรอคะ?" ชัชชนเงยหน้าจากห่อข้าวเหนียว มองน้องสาวด้วยความสงสัย
"มิกา...สอบติดวิศวะแล้วค่ะ!" ดวงตาของเปมิกาเป็ประกายระยิบระยับ
"โห!...เก่งมากเลยค่ะ น้องสาวใครเนี่ย!" ชัชชนยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน อ้าแขนเตรียมโอบกอดน้องสาวด้วยความภาคภูมิใจ
เปมิกาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงเข้าไปสวมกอดพี่ชายผู้เป็ที่รัก "น้องสาวพี่ชัชชนคนเก่งไงคะ"
"ติดที่ไหนคะ?" ชัชชนถามด้วยความตื่นเต้น
"มหาวิทยาลัยXX ค่ะ...แต่ว่าต้องจ่ายค่าเทอมเองนะคะ คือมิกาสอบแบบทุนไม่ติด...ขอโทษนะคะ" เปมิกาตอบเสียงแ่ลงเล็กน้อย เพราะมหาวิทยาลัยที่เธอสอบติดนั้นเป็สถาบันอันดับต้น ๆ ของประเทศ ซึ่งแน่นอนว่าค่าเล่าเรียนก็สูงตามไปด้วย
"ไม่เป็ไรเลยค่ะ มิกาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แถมยังเก่งมาก ๆ ด้วยซ้ำ ที่สอบติดมหาวิทยาลัยดัง ๆ แบบนั้นได้" ความตื้นตันใจของพี่ชายเอ่อล้นจนกลายเป็หยาดน้ำตา เขารู้สึกดีใจและภูมิใจในตัวน้องสาวอย่างที่สุด
"ดีใจด้วยนะคะ" ชัชชนลูบผมน้องสาวเบา ๆ ด้วยความรัก
เปมิกาก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เช่นกัน
"ขอบคุณค่ะ" เปมิกากระชับอ้อมกอดพี่ชายแน่นขึ้น
สองพี่น้องคลายอ้อมกอดออกจากกัน "มิกาว่าจะลองกู้ กยศ. ดูค่ะ"
"...แต่พี่ไม่อยากให้มิกาเป็หนี้เลย..." ชัชชนเคยได้ยินมาว่ากองทุนให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา (กยศ.) นั้นช่วยแบ่งเบาภาระค่าเทอมและยังมีเงินเดือนให้ใช้จ่ายระหว่างเรียน แต่เมื่อเรียนจบก็ต้องชดใช้หนี้คืน เขาไม่อยากให้น้องสาวต้องมีภาระหนี้สินติดตัวั้แ่ยังเรียนไม่จบ
"มิกาโอเคค่ะ เพราะมันจะช่วยลดค่าใช้จ่ายให้พี่ชัชด้วย อีกอย่าง...กยศ. เขามีเวลาให้ผ่อนชำระหนี้ตั้ง 15 ปี มิกาทยอยจ่ายไหวแน่นอนค่ะ พี่ชัชไม่ต้องห่วงนะคะ" เปมิกาพยายามอธิบายให้พี่ชายคลายความกังวล
"แต่..." ชัชชนยังคงลังเล
"นะคะพี่ชัช...ให้มิกากู้เถอะนะคะ" เปมิกาอ้อนวอนด้วยสายตาเว้าวอน
ชัชชนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "...ก็ได้ค่ะ...กู้เฉพาะค่าเทอมนะคะ ส่วนค่าอยู่ค่ากิน เดี๋ยวพี่จัดการเอง"
"แต่มันสูงอยู่นะคะ เพราะแถวนั้นค่าครองชีพสูงกว่าแถวนี้มากเลย" เปมิกาเป็ห่วง กลัวว่าพี่ชายจะต้องลำบากมากขึ้นไปอีก
"พี่มีน้องสาวแค่คนเดียวนี่นา ยังไงพี่ก็จ่ายไหวค่ะ" ชัชชนยิ้มตอบน้องสาวอย่างมั่นใจ ถึงแม้ภายในใจจะเริ่มรู้สึกถึงความกังวลที่ก่อตัวขึ้นก็ตาม
"หรือ...มิกาลองไปสอบที่อื่น ที่ค่าใช้จ่ายไม่สูงดีไหมคะ?" เปมิกาเริ่มลังเลใจ
"เอาที่นี่แหละค่ะ มิกาชอบที่นี่ไม่ใช่เหรอ ไม่งั้นจะตั้งใจสอบขนาดนี้ทำไม จริงไหมคะ?" ชัชชนถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ใช่ค่ะ...แต่..."
"ไม่มีแต่ค่ะ มิกาตั้งใจเรียนและใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยให้เต็มที่เลยนะ มีความสุขให้มาก ๆ เข้าใจไหมคะ?" ชัชชนเน้นย้ำด้วยความเป็ห่วง
หยาดน้ำตาของเปมิกาไหลรินลงมาอาบแก้ม "ขอบคุณนะคะพี่ชัช"
"ยินดีเสมอค่ะ" ชัชชนดึงน้องสาวเข้ามากอดอีกครั้งด้วยความรักและความอบอุ่น
ทว่าภาระค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะค่าครองชีพในเมืองใหญ่ที่เปมิกาต้องไปศึกษาต่อ เริ่มบีบคั้นให้ชัชชนรู้สึกจนตรอก เงินที่ได้จากการให้บริการแขก แม้จะพอประทังชีวิตไปวัน ๆ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เพียงพอสำหรับอนาคตทางการศึกษาของน้องสาว ความกังวลกัดกินใจเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ในที่สุด ชัชชนก็ตัดสินใจหันหลังกลับไปยังข้อเสนอที่เขาเคยปฏิเสธอย่างไม่ไยดี ข้อเสนอเหมารายปีเพื่อเป็คู่นอนของชยากร ชัชชนรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี โทรศัพท์ไปยังหมายเลขที่เขาพยายามลืมเลือน
ชัชชน(เสียงสั่นเล็กน้อยเมื่อเอ่ยชื่ออีกฝ่าย): คุณชยากรครับ...
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเ็า
ชยากร: มีอะไร
ชัชชนกลืนน้ำลายฝืดคอ ความรู้สึกผิดและความอับอายตีตื้นขึ้นมาจนพูดไม่ออก
ชัชชน: คือ...เื่ข้อเสนอของคุณครั้งนั้น...ผม...
ชยากร: ทำไม!...หรือนายเปลี่ยนใจ?
ชัชชน: ครับ...ผมขอโอกาสอีกครั้งได้ไหมครับ ผมมีความจำเป็...
ชยากร: จำเป็?...จำเป็ถึงขั้นต้องกลับมาหาฉันเลยเหรอ? ตอนนั้นนายดูเดือดดาลกับการถูกยื่นข้อเสนอแบบนั้นมากนี่
ชัชชน: ผม...ผมขอโทษครับ ผมคิดผิดไป ผมมีความจำเป็จริง ๆ ครับ
ชยากร: มาเจอฉันที่คอนโดคืนนี้
ชยากรสั่งสั้น ๆ น้ำเสียงเด็ดขาดไม่มีช่องให้โต้แย้ง ก่อนจะตัดสายไป
ชัชชนถือโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา เขารู้ดีว่าการกลับไปครั้งนี้หมายถึงอะไร แต่เพื่ออนาคตของเปมิกา เขาจำต้องยอมแลก
หลังจากการร่วมรักที่เร้าร้อนเสร็จ ชยากรลูบไล้แผ่นหลังของชัชชนเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"ทำไมนายถึงยอมกลับมาหาฉัน"
ชัชชนเงียบไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในหัว "ผม...ผมจำเป็ต้องใช้เงินครับ ค่าใช้จ่ายของน้องสาวผมมันสูงมาก"
"แค่นั้นเหรอ?" น้ำเสียงของชยากรแฝงไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย เขาดึงร่างของชัชชนให้หันมาเผชิญหน้า "ไม่มีอะไรมากกว่านั้นเลย?"
ชัชชนสบตาคมกริบคู่นั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ "ผม..."
"ฉันไม่ชอบคำว่า 'จำเป็' เลยนะชัชชน" ชยากรพูดเสียงเข้ม "มันฟังดูเหมือนนายไม่ได้้าที่จะอยู่ตรงนี้"
"ผม..." ชัชชนไม่รู้จะตอบอย่างไร ความรู้สึกผิดและความสับสนปะปนกันไปหมด
นับั้แ่นั้นเป็ต้นมา ชีวิตของชัชชนก็เปลี่ยนไป คอนโดหรูของชยากรกลายเป็ที่พักพิงหลัก เขาแทบจะไม่ได้กลับบ้านก่อนรุ่งสางอีกเลย เปมิกาเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น ความสงสัยก่อตัวขึ้นในใจน้องสาว
"พี่ชัช ่นี้ดูเหนื่อย ๆ นะคะ แล้วทำไมถึงไป ๆ กลับ ๆ ไม่เป็เวลาเลย มิกาไม่ค่อยเจอพี่เลย" เปมิกาถามด้วยความเป็ห่วงในเย็นวันเสาร์ที่ชัชชนแวะกลับมาที่บ้าน
"อืม...่นี้พี่มีงานพิเศษน่ะมิกา เลิกดึกบ้าง เช้าบ้าง แล้วบางทีก็ต้องนอนที่ร้านด้วย" ชัชชนโกหกคำโต พลางหลบสายตาน้องสาว เขาไม่อยากให้น้องสาวต้องมารับรู้เื่ราวที่แท้จริง
"งานอะไรคะ ทำไมถึงยุ่งขนาดนี้ล่ะ แล้วทำไมพี่ถึงดูไม่ค่อยสดชื่นเลย" เปมิกายังคงสงสัย
"มันเป็งานใหญ่ มิกาไม่ต้องห่วงพี่หรอก พี่ดูแลตัวเองได้" ชัชชนพยายามปัด
"แต่พี่ชัชต้องพักบ้างนะคะ"
"ค่ะ พี่จะพยายามพักให้ได้นะ มิกาไปเรียนเถอะ เดี๋ยวสายนะ"
"ค่ะ พี่ชัชสวัสดีค่ะ"เปมิกายกมือไหว้พี่ชาย
"สวัสดีค่ะ"ชัชชนยกมือรับไหว้น้องสาว แล้วลูบผมนุ่มเบา ๆ
ห้าเดือนต่อมา
เปมิกาเริ่มใช้ชีวิตในรั่วมหาวิทยาลัย หอพักก็กลายเป็ศูนย์กลางของชีวิตเธอ ทำให้ชัชชนแทบจะไม่ได้กลับบ้านเลย เขาใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่คอนโดของชยากร ทุกสุดสัปดาห์เมื่อชยากรกลับไปพักผ่อนที่บ้านของตนเอง ชัชชนจึงถือโอกาสนั้นแอบกลับมานอนที่บ้านเช่าของตัวเอง โดยไม่ได้บอกกล่าวให้ชยากรรู้
คืนวันจันทร์ชยากรดื่มมาเล็กน้อย เขานอนกอดชัชชนไว้แแ่หลังจากการร่วมรัก แล้วเอ่ยถามถึงเื่ราวในอดีตของชัชชน
"พ่อแม่นายล่ะ เขาเป็ยังไงบ้าง" น้ำเสียงของชยากรดูอ่อนโยนกว่าปกติ
ชัชชนเงียบไปครู่หนึ่ง ความทรงจำเก่า ๆ หวนกลับมา "ท่านเสียไปแล้วครับ...จากอุบัติเหตุรถชนตอนที่ผมอยู่ ม.5"
ชยากรกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น "ฉันเสียใจด้วยนะ...ที่นายต้องเจอเื่แบบนั้น"
ชัชชนเล่าต่อ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "ผมยอมทำงานทุกอย่างเพื่อเลี้ยงดูน้อง..."
"แม้กระทั้งงานแบบนี้เนี่ยนะ....แต่ก็เอาเหอะ.."
ชัชชนเงียบไปอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายเื่ราวของตัวเองให้คนอย่างชยากรเข้าใจได้อย่างไร
หลายวันต่อมา
แสงไฟนวลจากโคมไฟส่องสว่างให้พอเห็น ชยากรนอนตะแคงข้าง มองใบหน้าของชัชชนที่หลับใหลอยู่ข้างกายอย่างอ่อนโยน เรือนผมสีดำสนิทของชัชชนกระจายอยู่บนหมอนสีขาว ใบหน้าคมคายนั้นดูผ่อนคลายไร้กังวลยามหลับ
ชยากรใช้นิ้วเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากของชัชชนเบา ๆ ััอ่อนโยนนั้นทำให้ชัชชนขยับตัวเล็กน้อย แต่ยังคงหลับสนิท ริมฝีปากหยักของชยากรก้มลงจูบหน้าผากมนนั้นแ่เบา ความรู้สึกอบอุ่นและเป็เ้าของเอ่อล้นในหัวใจ
ชัชชนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงจากโคมไฟทำให้เห็นใบหน้าของชยากรที่โน้มต่ำลงมาได้อย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบคู่นั้นอ่อนโยนจนชัชชนรู้สึกแปลกใจ หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อสบตากับชยากร
"ฉันทำให้นายตื่นเหรอ"ชยากรกระซิบถามแ่เบา
ชัชชนเสียงแหบพร่าเล็กน้อย "คุณยังไม่นอนหรอครับ"
"มองดูนาย... แล้วมันเพลินดี" ชยากรยกยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก
"..."ชัชชนเริ่มทำตัวไม่ค่อยถูก
ชยากรโน้มใบหน้าลงจูบริมฝีปากของชัชชนอย่างนุ่มนวล ััแ่เบานั้นค่อย ๆ ทวีความลึกซึ้งขึ้น ชัชชนตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ มือเรียวยกขึ้นััใบหน้าของชยากรอย่างแ่เบา ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ในหัวใจของเขา ความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอนความตั้งใจเดิม... และอาจนำพาเขาไปสู่เส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับ
ชยากรโอบกอดชัชชนเข้ามาแนบอก ััอบอุ่นนั้นทำให้ชัชชนรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ทั้งที่รู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้เต็มไปด้วยความซับซ้อนและอาจนำมาซึ่งปัญหาในอนาคต แต่ในเวลานี้...ความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับชยากรนั้น มันเกินกว่าจะปฏิเสธได้ แสงไฟนวลยังคงส่องสว่าง ราวกับเป็พยานเงียบให้กับความสัมพันธ์ที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้า ๆ
6K
