เทพมังกรเหนือปฐพี

         กระนั้นก็ยังไม่วายที่จะเกิดเรื่องขึ้นมา

     โครม  !!!    ตูม!!!

       หลังจากเกิดเสียงดังอย่างรุนแรงนั้น  สองหญิงสาวพลันมองไปตามทิศทางของเสียงทันที  จนได้เห็นสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่มีขนาดหลานตันทะยานเบี่ยงหลบจากแนวที่จะพุ่งชนต้นไม้ใหญ่ที่พวกนางอยู่  แต่ก็ไม่วายที่จะไปกระแทกใส่ต้นไม้ขนาดเล็กที่เล้งปวยกระโดดขึ้นไปหลบอยู่จนมันหักลงทั้งต้นและติดไปบนหลังของเจ้าอสูรนั่นไปกระทั่งเล้งปวยก็คล้างดั่งติดไปด้วย 

       แล้วพวกนางก็ไม่สามารถมองหาเขาพบอีก  ด้วยพุ่มไม้รกทึบพลันบดบังสายตาก่อน

     “เล้งปวย!”  สองสาวแทบตะโกนเรียกดังๆขึ้นมาพร้อมกันอย่างเป็นห่วงขึ้นมา จนทำให้ฝูงสัตว์อสูรทั้งหลายที่ได้ยินพลันหยุดลง  แล้วหันกลับมาตามเสียงเรียกจึงพบว่าเป็นมนุษย์สองคน  เช่นนั้นสัญชาตญาณอันดุร้ายแห่งอสูรของพวกมันพลันบังเกิดขึ้น  ต่างย่างสามขุมเข้าหาสองหญิงสาวทันที

     อสรพิษหยกดำสัตว์อสูรระดับ3  สองตัวซึ่งชำนาญการปีนป่ายอยู่แล้วก็ได้พุ่งขึ้นไปหาทั้งสองก่อนใครทันที  แน่นอนว่าพวกนางที่มีพลังยุทธในระดับต้นๆของขั้นนภา  ย่อมไม่เห็นสัตว์อสูรระดับ3 อยู่ในสายตา  แต่การต่อสู้บนต้นไม้ก็ลดทอนความสามารถของพวกนางลงไปไม่น้อยจนกระทั่งตัดสินใจเหินลงมาสู่เบื้องล่างค่อยจัดการพวกมันลงได้  แต่ยังไม่ทันได้พักหายใจก็ถูกโจมตีเข้ามาจากทุกทิศทางพร้อมๆกัน  จนต้องหมุนควงหมัดจู่โจมออกรอบด้านอย่างรวดเร็วจึงพอจะต้านทานพวกสัตว์อสูรได้

      การต่อสู้เข่นฆ่าอันดุเดือดระหว่างคนสองคนกับฝูงสัตว์อสูรดำเนินไปได้ราวๆสิบลมหายใจ  พลันมีเสียงกู่ก้องอันสะเทือนเลื่อนลั่นขึ้นมาจากทิศทางที่สัตว์ทั้งหลายจะวิ่งไป  ทำเอาทุกอย่างที่กำลังต่อสู้เกิดหยุดชะงักลงชั่วครู่ตามเสียงนั้น

      สองหญิงสาวพลันมองไปทันทีด้วยนึกว่าเป็นเล้งปวยกลับมา  แต่ปรากฏว่าไม่ใช่  เพราะผู้ที่ปรากฏตัวมาเป็นชายวัยกลางคนที่แปลกหน้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน  ทันทีที่มันปรากฏตัวขึ้นมาฝูงสัตว์ทั้งหลายคล้ายทราบว่าผู้มานั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง  กว่าครึ่งของพวกมันพลันแบ่งไปจู่โจมเข้าใส่ชายกลางคนอย่างบ้าคลั่งทันที

     จนสองสาวที่แม้ยังกังวลที่เล้งปวยหายไปอย่างมาก  แต่อย่างน้อยรู้สึกมีกำลังใจในการต่อสู้ดีขึ้นมาก  ตอนนี้ความกดดันในวงต่อสู้ของพวกนางนั้นได้ลดลงไปกว่าครึ่ง  แม้จะยังมองหาเล้งปวยไม่ทันด้เจอ เพราะมีเจ้าสัตว์อสูรจอมซวยได้พุ่งเข้าหาก่อน

     การต่อสู้เข่นฆ่าสัตว์อสูรตัวแล้วตัวเล่า  ยากง่ายขึ้นกับระดับของสัตว์อสูรที่พุ่งเข้ามา  หากเป็นสัตว์อสูรระดับ1  นั้นพวกเขาใช้เพียงสองหรือสามฝ่ามือเท่านั้น  แต่หากเป็นระดับสามนั้นต้องใช้เวลาหลายอึดใจ  โชคดีที่ระดับ4  ซึ่งต้องใช้เวลานานจึงจะปลิดชีพมันลงได้นั้นมีไม่ค่อยมากนัก

    กว่าค่อนวันได้ผ่านไปกองซากสัตว์อสูรพะเนินเทินทึกปรากฏขึ้น  โดยเฉพาะบริเวณรอบๆตัวของชายกลางคนยิ่งมากกว่า    สัตว์อสูรยังเหลืออยู่ร่วมร้อยตัว  พวกมันยิ่งทวีความโกรธเกรี้ยวขึ้นเรื่อยๆ  หนุนเนื่องเข้าหาอย่างเร็วยิ่งกว่าเดิม

     ผิดกับเย่ยี่จู  และเซี่ยลี้อวี้  ซึ่งไม่เคยเผชิญการต่อสู้ที่ลากยาวมาเลยนั้น  ในตอนนี้เชื่องช้าลงอย่างมากจนแทบจะฝืนต่อไปไหว  จนเบื้องหน้าสายตานั้นปรากฏภาพเลือนลางขึ้นมาแล้วทั้งคู่กสติดับวูบไปเห็นได้ชัดว่ากำลังจะล้มลงไป…

    ทันใดนั้นพลันมีเสียงตะโกนกู่ก้องขึ้นมาด้านหลังของพวกนางด้วยพลังปราณอันมหาศาลทันที

           “ใต้บารมีแห่งพระโพธิสัตว์”

    ปรากฏคลื่นพลังปราณอันลึกลับพิศดารดังบรูม  ๆ  ๆ      ๆ          ๆ    แผ่กระจายออกรอบๆอย่างรวดเร็ว  ทุกสิ่งทุกอย่างที่คลื่นนั้นแผ่ไปถึงพลันหยุดนิ่งค้างในท่าเดิม  ไม่ขยับขยะเยื้อนราวถูกผนึกเอาไว้

    ชายกลางคนพลันเดินเข้าไปหาสองหญิงสาว  ยื่นฝ่ามือฟาดเข้าใส่พวกนางเบาๆ  แล้วจากนั้นเสียงกระดูกลั่นดังเกรียวกราวจนน่าขนลุกพลันบังเกิดขึ้น  แล้วรูปร่างหน้าตาของชายชราผู้นั้น  พลันเปลี่ยนมาเป็นเด็กหนุ่มที่รูปร่างหน้าตาหล่อเหลานัยตาโตๆอย่างน่ารักผู้หนึ่งภายในเวลาทันทีมันก็คือ  เล้งปวย  ที่ติดไปบนหลังสัตว์อสูรร่างยักษ์ตัวนั้นนั่นเอง

      ผ่านไปเพียงครู่เดียวหญิงสาวทั้งสองพลันได้สติกลับมา  ภาพแรกที่พวกนางได้เห็นกลับเป็นเล้งปวย  ที่ยืนเด่นอยู่เบื้องหน้าพวกนางดั่งเทพแห่งสงครามที่พลันเข่นฆ่าเหล่าอริศัตรูได้หมดสิ้นก็ไม่ปาน  เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสดๆจนไหลโชกของมันมีสีเดียวกับชายวัยกลางคนคนนั้น   

       “เล้งปวย! เจ้ามาได้อย่างไร  แล้วเสื้อผ้าเจ้าทำไมจึงเปื้อนเลือด”  พวกนางแทบพูดขึ้นมาพร้อมกัน

     “พวกเจ้ารู้สึกตัวก็ดีแล้ว  ข้ากังวลยิ่งกลัวว่าพวกเจ้าจะเป็นอันตราย…ตอนแรกข้าก็ต่อสู้กับสัตว์อสูรอยู่ฝั่งทางโน้น ”  ทั้งสองสาวที่ได้ฟังพลันรู้สึกถึงความอบอุ่นภายในใจที่ได้รับจากเขาเป็นอย่างยิ่ง  ตอบขึ้นแทบพร้อมกัน

     “ขอบใจที่เป็นห่วง    พวกเราไม่เป็นไร  แล้วชายกลางคนละหายไปไหนแล้ว  พวกเรายังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย”  มองอีกฝ่าย  อย่างรอฟังคำตอบ

      “ท่านผู้นั้นคล้ายรีบร้อนอย่างยิ่งหลังจากร่วมมือกับข้าสังหารสัตว์อสูรเหล่านี้จนเสร็จสิ้นเราเพียงได้กล่าวขอบคุณเสร็จยังไม่ทันถามอันใดท่านเพียงบอกว่ามีเรื่องเร่งรีบแล้วก็จากไปอย่างเร่งร้อนเช่นนั้น”   มันจำต้องพูดออกในช่องนี้เพื่อรีบตัดบท  จะได้จบลงเร็วๆ

     “โอพวกเราที่ต่างติดนี่บุญคุณของเขาแต่กระทั่งนามของเขายังไม่รู้  ภายหน้าจะตอบแทนเขาได้เยี่ยงไร   

     “แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าในช่วงที่หายไปละ”  เซี่ยลี้อวี้  ถามขึ้นมา

  เล้งปวยเลยต้องได้เล่าแบบยกเมฆขึ้นมาสักเรื่องให้ดูสมเหตุสมผลสักหน่อย  ความจริงแล้วเป็นแผนของเล้งปวยที่มันเห็นเป็นโอกาสเหมาะที่จะได้ล่าสัตว์อสูรได้คราวละมากๆทว่าไม่ต้องการให้สองหญิงสาวได้เห็นถึงฝีมือที่แท้จริงจึงได้วางแผนนี้ขึ้นมาเท่านั้น

       จากนั้นทั้งสามก็ได้จัดการกับแกนสัตว์อสูรและซากของสัตว์อสูรทั้งหมดจนเรียบร้อย  ซึ่งมีแกนสัตว์อสูรอยู่ราวพันกว่าอันส่วนใหญ่เป็นระดับ2 และ3  มีระดับ4 ราวๆ50 กว่าอัน  โดยหญิงสาวทั้งสองยืนยันที่จะรับส่วนแบ่งเพียงครึ่งหนึ่งของเล้งปวยเท่านั้น  โดยให้เหตุผลที่พวกนางนั้นไม่ได้สู้จนจบเพราะเกิดหมดสติไปก่อน

        ในคืนวันนั้นเล้งปวยได้หาทำเลที่จะหลับนอน  โดยก่อไฟขึ้นมาเพื่อเป็นการไล่สัตว์อสูรไม่ให้มารบกวนในเวลานอน  แล้วสอนวิธีผูกเปลบนต้นไม้ให้แก่สองหญิงสาว   

         ในเช้าวันต่อมาเขาได้แยกจากพวกนางมาโดยลำพังด้วยเห็นว่าพวกนางนั้นพอที่ชินกับการเอาตัวรอดในป่าได้บ้างแล้ว  เขาทราบว่าหญ้านางเซียนชั้นสูงนั้นมักจะพบในบริเวณที่มีอากาศเย็นชุ่มชื้นเขาจึงได้ขึ้นไปทางยอดเขาที่มีอากาศหนาวเย็น 

        ขึ้นเขาไปไม่นานนัก  พลันมีเสียงคนกลุ่มหนึ่งส่งเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวอย่างตื่นเต้นแปลกใจ  ดังแว่วมา  เขารีบตรงไปตามเสียง  ไม่นานก็พบว่ากลุ่มคนพวกนั้นกลับเป็นศิษย์สายในของตึกหมื่นเทพที่กำลังไล่จับดอกของหญ้านางเซียนชั้นสูงคล้ายดั่งกำลังเล่นซ่อนหากับมัน

           …

/มันเกือบหาช่องออกไม่เจอหนะ55555

/