จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

EP : 32 ลูกแก้วความทรงจำ

รุ่งเช้ามาถึง หมิงเจียเจียก็ไม่เห็นซิวเหวยหลงแล้ว เธอได้แต่บ่นเขาในใจ จะไปก็ไม่บอกลากันสักคำ

หมิงเจียเจียเดินไปที่โต๊ะทำงานของซิวเหวยหลงก็เห็นว่าจัดการงานของเขาเรียบร้อยแล้ว เธอมองไปที่ลูกแก้วความทรงจำอยากรู้จริงๆ ว่ามันมีอะไรอยู่ในนั้น

“อืม เดี๋ยวค่อยดูก็ได้ ตอนนี้หิวแล้ว” ตกลงกับตัวเองเสร็จหมิงเจียเจียก็เดินออกไป ก่อนจะเดินไปที่ห้องโถงทันที ตลอดทางก็เห็นพวกทาสกำลังทำงานกันอยู่อย่างขยันขันแข็ง พวกนั้นพากันก้มหัวให้เธอก่อนจะกลับไปทำงานต่อ

“ว้าว วันนี้อาหารก็น่าทานเหมือนเดิม” หมิงเจียเจียบอกก่อนจะลงกับเก้าอี้ก่อนจะลงมือทานอาหารตรงหน้าทันที

“วันนี้พระชายาจะไปเที่ยวที่ไหนหรือไม่ขอรับ” พ่อบ้านฉางเอ่ยถามหลังจากที่หมิงเจียเจียทานอาหารเสร็จแล้ว

“ไม่ล่ะ วันนี้พักผ่อน” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกนั้นเพราะเธอจะไปแอบดูลูกแก้วความทรงจำของซิวเหวยหลงสักหน่อย

“ดีแล้วขอรับ ยิ่งช่วงนี้ที่ตระกูลเรามีหนูเข้ามาบ่อย” พ่อบ้านฉางเอ่ยตอบก่อนจะเดินหายไปเพื่อไปจัดการงานของตัวเองต่อ ซึ่งก็คือการกำจัดหนูที่เข้ามาในตระกูลนั้นเอง

หมิงเจียเจียที่ได้ยินดังนั้นก็เดินกลับที่จวนตัวเองทันที อย่างน้อยที่จวนของเธอก็ปลอดภัยเนื่องจากซิวเหวยหลงนั้นได้กางอาณาเขตเอาไว้ทำให้คนนอกเข้าออกไม่ได้ถ้าเจ้าของไม่อนุญาต

“ขอดูหน่อยก็แล้วกัน” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกเบาๆ ก่อนจะยื่นมือไปแตะลูกแก้วความทรงจำที่ลอยอยู่เหนือโต๊ะทำงานของซิวเหวยหลง

“อ๊ะ” หลังจากที่นิ้วมือของเธอสัมผัสกับผิวของลูกแก้ว ภาพบางอย่างก็พุ่งเข้ามาในหัวของเธอทันที ก่อนจะมีภาพอื่นๆ อีกด้วยมากมาย

“พี่ชายเป็นใครเจ้าค่ะ แล้วทำไมต้องใส่หน้ากากด้วย” เด็กสาววัยห้าขวบร้องถามคนที่กำลังนั่งพิงต้นไม้อยู่ ชุดของเขาเต็มไปด้วยเลือด เด็กสาวคนนั้นมองไปสูงกว่านั้นอย่างสนใจ พี่ชายคนนั้นมีเขาด้วย

“พี่ชายๆ ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ” เด็กสาววิ่งเข้าไปหาอย่างไม่เกรงกลัวพร้อมกับร้องถามไปด้วย สายตาของเด็กน้อยจ้องมองไปตามร่างกายใหญ่โตของอีกฝ่ายที่นั่งพิงต้นไม้นิ่ง ก่อนจะจดจ่อกับเขาบนหัวของเขา มือเล็กๆ นั้นพยายามเอื้อมไปจับด้วยความอยากรู้แต่ก็เอื้อมไปไม่ถึงสักทีทั้งที่อีกนิดเดียวแท้ๆ ก็จะจับได้แล้ว

“เจ้า” น้ำเสียงเอื่อยๆ เอ่ยขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่าเด็กสาวตัวน้อยคนนี้กำลังยื่นมือมาจับเขาบนหัวของเขา

“ว้าว พี่ชายยอมพูดกับข้าแล้ว นี่ๆ ข้าขอจับเขาของท่านหน่อยสิ” เด็กสาวตัวน้อยยังคงแสดงอาการดีใจก่อนจะร้องบอกชายหนุ่มตรงหน้าอย่างตื่นเต้น

“ไม่กลัวข้าหรือไง” ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางมองเด็กสาวที่พยายามกระโดดมาจับเขาของอย่างเอาเป็นเอาตาย อะไรจะขนาดนั้น เด็กคนนี้แปลกคนจริงๆ เด็กคนอื่นเป็นเขาในสภาพแบบนี้ปานนี้คนร้องไห้แล้ววิ่งหนีไปแล้ว แต่นี่อะไร เด็กสาวคนนี้กลับทำตัวราวกับว่าเขาเป็นเพื่อนเล่นของนางเสียอย่างนั้น

“กลัว กลัวทำไมหรือเจ้าค่ะ” เด็กสาวเลิกกระโดดก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่าย ก่อนจะนึกได้ว่าชายหนุ่มคนนี้บาดเจ็บอยู่

“เดี๋ยวก่อนนะ ท่านบาดเจ็บนี่น่า รอข้าก่อนนะ เดี๋ยวข้าไปหาสมุนไพรมาให้ก่อนอย่าหนีไปไหนนะ” เด็กสาวร้องบอกพร้อมกับวิ่งหายไป

ชายหนุ่มที่ใส่หน้ากากเอาไว้นั้นก้มลงมองเลือดที่ติดกับชุดของตัวเองพลางถอนหายใจออกมาเพราะเขาเพิ่งออกไปรบมาเลยมีสภาพเช่นนี้ แต่นี่ไม่ใช่เลือดของเขาหรอก มันเป็นเลือดของคนอื่นต่างหาก

เขาทำการถอดหน้ากากออกทันทีเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขา ชายหนุ่มได้ยินเสียงวิ่งมาทางเขาก็ใส่หน้ากากกลับคืนทันทีอย่างรวดเร็ว

“พี่ชายข้ากลับมาแล้ว” เด็กสาวร้องบอกในอ้อมแขนของนางนั้นมีสมุนไพรห้ามเลือดและสมานแผลจำนวนมาก

“ข้าไม่เป็นไร” ชายหนุ่มร้องบอกเมื่อเห็นว่าเด็กสาวกำลังจะถอดชุดที่เขากำลังใส่อยู่

“เอ๋ แล้วเลือดนี้เป็นของใครละเจ้าคะ” เด็กสาวเอ่ยถามทันทีอย่างสงสัยเมื่อไม่เห็นบาดแผลของอีกฝ่าย

“ไม่ใช่เลือดของข้าก็แล้วกัน” ชายหนุ่มเอ่ยตอบเมื่อเห็นว่าเด็กสาวทำหน้าสงสัย

“งั้นหรือเจ้าคะ งั้นก็ค่อยสบายใจหน่อยที่พี่ชายไม่เป็นอะไร อ๊ะ นี่ก็เที่ยงแล้ว ข้าต้องรีบกลับตัวแล้ว” เด็กสาวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะทำหน้าตกใจเมื่อเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองแอบมาเที่ยวข้างนอกนานเกินไปแล้ว

“คุณหนูหมิงเจียเจียอยู่แถวนี้หรือเปล่าเจ้าค่ะ” เสียงเรียงของสาวใช้ทำให้เด็กสาวต้องวิ่งไปออกห่างจากที่นี่ทันทีโดยไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่มองตามหลังตัวเองเลยสักนิด

“หมิงเจียเจียสินะ แล้วเราจะได้เจอกัน”

พรึบ!

“สองคนนี้รู้จักกันมาก่อนหรือเนี่ย อย่าบอกนะว่าซิวเหวยหลงชอบคนนั้นมาตั้งแต่ตอนนั้นนะ บ้าบอเกินไปแล้วนั้นเด็กห้าขวบเองนะ แต่ว่าซิวเหวยหลงทำไมถึงมีเขาได้ล่ะ” หมิงเจียเจียทันทีที่ได้ดูความทรงจำผ่านลูกแก้วความทรงเสร็จก็กล่าวขึ้นมากับตัวเองอย่างสงสัย

เดี๋ยวนะ! ลักษณะของซิวเหวยหลงเหมือนกับอะไรบางอย่างเลย ว่าแล้วหมิงเจียเจียก็เดินไปยังมุมชั้นหนังสือของซิวเหวยหลงเพื่อหาหนังสือบางอย่างที่เธอเคยเห็นมันมาก่อน แต่ก็ยังไม่เคยได้อ่าน

ทำไมดูเหมือนว่าซิวเหวยหลงจะเป็นคนที่ลึกลับด้วยก็ไม่รู้

“อ๊ะ เจอแล้ว” หมิงเจียเจียร้องอย่างดีใจ ก่อนจะนำมันออกมาจากชั้นหนังสือที่มันอยู่ชั้นล่างสุดจากนั้นก็นำมันไปอ่านอยู่ที่โต๊ะทำงานของซิวเหวยหลง เธอเปิดไปทีละหน้าแล้วหาดูภาพที่คล้ายๆ กับซิวเหวยหลงดู เปิดไปครึ่งเล่มแล้วก็ยังไม่เจอ

“อืม หรือว่าจะอยู่หน้าสุดท้าย นั้นไงจริงๆ ด้วย” หมิงเจียเจียร้องขึ้นก่อนจะไล่สายตามองตัวอักษรที่อธิบายบอก

ปีศาจ

ถ้าท่านอ๋องมาคงรู้แน่ว่าถูกขโมยลูกแก้วไป