ทะลุมิติมาสร้างตัวสมัยจีนโบราณ

บทที่ 39 อู๋ซิ่วฉิงจับได้คาหนังคาเขา

สมดังคาด อู๋ซิ่วถิงที่กำลังเศร้าโศก แววตาอ่อนโยนลง ใบหน้างามเต็มไปด้วยความเขินอาย เป็นท่าทีที่นางลดการป้องกันตัวลงแล้ว นางเผยอริมฝีปากสีแดง กล่าวเสียงแผ่วเบา "แต่พวกเขาต่างพูดกันว่าข้าเป็นตัวอัปมงคลที่ทำให้สามีตาย! ท่านไม่กลัวว่าข้าจะนำโชคร้ายมาให้ท่านหรือ ท่านเป็นถึงคุณชายและเขยของจักรพรรดิ ชีวิตของท่านมีค่ายิ่งนัก..."

ฉู่เฟิงพลันใช้ปากประทับลงบนริมฝีปากแดงที่กำลังพูดอยู่นั้น อู๋ซิ่วถิงอายจนต้องส่ายหน้าหลบหนีสุดกำลัง แต่ฉู่เฟิงไม่มีทีท่าจะปล่อยนางไป เขากอดนางแน่น ปากใหญ่ไล่จูบตามร่างกายนาง พลางคำรามเสียงต่ำ "ถิงเอ๋อร์ เจ้าถูกลิขิตให้เป็นของข้า! ต่อไปถ้าข้าตาย เจ้าก็ต้องตามไปด้วย ถ้าข้าประสบความสำเร็จรุ่งเรือง เจ้าก็จะได้ขึ้นสวรรค์ตามข้าไปด้วย!"

ในที่สุด อู๋ซิ่วถิงที่ไม่มีที่ให้หลบ ก็ถูกจูบอย่างรุนแรง

อู๋ซิ่วถิงไม่เคยถูกชายใดจูบอย่างร้อนแรงเช่นนี้มาก่อน จิตใจนางวุ่นวายไปหมด นางยกมือน้อย ๆ ผลักฉู่เฟิงสุดแรง แต่ก็ไม่ได้ทุบตีเขา!

ส่วนฉู่เฟิงกอดนางแน่นไว้ในอ้อมกอด ปากรุกไล่อย่างบ้าคลั่ง มือใหญ่ยิ่งกระชากชุดของนางอย่างคลุ้มคลั่ง

อู๋ซิ่วถิงที่ไม่ได้แตะต้องบุรุษมานาน ไม่อาจต้านทานฉู่เฟิงที่คลุ้มคลั่งได้เลย

ทั้งความรู้ทางวรรณคดีและยุทธวิธี ตอนนี้สมองของอู๋ซิ่วถิงว่างเปล่าไปหมด จนกระทั่งนางรู้สึกถึงลมเย็น ๆ ที่ร่างกาย ผ้าคาดอกปักลายดอกบัวของนางถูกคนชั่วผู้นี้เห็นเสียแล้ว!

"ไม่… อย่า ฉู่เฟิง ท่านอย่าทำ ข้ายังไม่พร้อม ขอท่านปล่อยข้าไปก่อน!"

อู๋ซิ่วถิงดิ้นรนสุดกำลัง

นางผู้นั้นผู้มีฝีมือร้ายกาจ ท้ายที่สุดกลับมาขัดความใคร่ของฉู่เฟิงเสียได้ เขาค่อย ๆ ปล่อยเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของนางออกอย่างไม่พอใจนัก ก่อนเอ่ยว่า "ถิงเอ๋อร์ เจ้าไม่คิดจะยอมเป็นสตรีของข้าจริงหรือ"

อู๋ซิ่วถิงรีบร้อนจัดแจงเสื้อผ้า ใบหน้างามแดงก่ำ หากเอ่ยว่าไม่ปรารถนา ล้วนเป็นคำเท็จ หากแต่ความบริสุทธิ์อันล้ำค่า ไม่อาจยอมให้เขาล่วงล้ำได้ง่ายดายเช่นนี้ มิเช่นนั้น เขาต้องคิดว่านางเป็นสตรีไร้ยางอายเป็นแน่!

"ท่านอย่าได้บังคับข้า ปล่อยให้ข้าได้ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน" อู๋ซิ่วถิงในยามนี้ ความงามก็เลือนหาย ความองอาจก็ไม่เหลือ มีเพียงความน่าสงสาร ดั่งสตรีตัวน้อยที่ถูกเอารัดเอาเปรียบ

ฉู่เฟิงยื่นมือออกไปรวบกอดนางไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว กดริมฝีปากลงข้างใบหูหอมกรุ่น กระซิบว่า "ถิงเอ๋อร์ หากเจ้าร่วมหอกับข้า นั่นหมายถึงตระกูลอู๋และจวนโหวจะได้ร่วมมือกันอย่างลับ ๆ แล้ว บัดนี้สิ่งที่ตระกูลอู๋ต้องการที่สุดคือสิ่งใดเล่า ก็คือความปลอดภัย! เจ้าคิดว่าครั้งก่อนที่เว่ยกั๋วกงร่วมมือกับตระกูลเจ้าใส่ร้ายข้าแล้วจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือไร แม้ท่านพ่อจะไม่ใส่ใจ แต่ฮองเฮาและพระชายาของข้า พวกนางจะไม่จดจำความแค้นนี้ไว้หรือ"

"อ๊ะ! ฮองเฮากับองค์หญิงจะเอาเรื่องตระกูลข้าหรือ"

อู๋ซิ่วถิงในยามนี้ พลันว้าวุ่นใจยิ่งนัก เมื่อได้ยินคำขู่ของฉู่เฟิง บนใบหน้าจึงปรากฏความหวาดกลัวอย่างชัดเจน

หากฮองเฮาทรงคิดแค้นตระกูลอู๋จริง เพียงคำพูดเดียว ตระกูลอู๋ก็จะพินาศสิ้น! นางต้องขอร้องให้ฉู่เฟิงไปทูลขอความกรุณาจากฮองเฮา!

"วางใจเถิด หากเจ้ายอมเป็นสตรีของข้า ก็ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล เพียงข้าเอ่ยคำกับมารดาข้า นางก็จะไม่เอาความแค้นมาลงที่ตระกูลอู๋อีก"

ฉู่เฟิงเริ่มใช้วิธีข่มขู่และล่อลวงอย่างหน้าไม่อาย จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงจูบที่ริมฝีปากแดงของอู๋ซิ่วถิงอย่างเป็นธรรมชาติ แถมยังใช้ลิ้นแงะกลีบปากนางอย่างไม่ละอาย

อู๋ซิ่วถิงได้แต่หลับตายอมรับชะตากรรม ฉู่เฟิงดีใจยิ่งนัก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลงมือต่อ...

บานประตูถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง "อ๊ะ! ท่านพี่ พวกท่าน... ช่างไร้ยางอาย!"

ใบหน้าอันงดงามของอู๋ซิ่วฉิงเต็มไปด้วยความโกรธเคือง ท่านพี่หญิงช่างกล้ามากลักลอบได้เสียกับชายอื่น! ช่างทำให้วงศ์ตระกูลอู๋ต้องเสื่อมเสียยิ่งนัก!

อู๋ซิ่วฉิงที่อยู่ในอ้อมกอดของฉู่เฟิง สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก นางผลักฉู่เฟิงออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนลุกขึ้นยืนจากอ้อมกอดของเขา มือไม้ของนางสั่นเทาขณะพยายามดึงเสื้อผ้ามาปกปิดร่างกาย หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความสับสนอลหม่าน นางควรทำเช่นไรดี? หากเรื่องนี้แพร่ออกไป... นางไม่กล้าแม้แต่จะคิด! 

"เจ้าเป็นใครกัน? บุกเข้ามาในห้องหนังสือผู้อื่นโดยไม่เคาะประตู ช่างไร้มารยาทยิ่งนัก ไสหัวไป!" ฉู่เฟิงเดือดดาลเป็นไฟ แม้หญิงสาวตรงหน้าจะมีรูปโฉมงดงามเพียงใด เขาก็ไม่ปรานีแม้แต่น้อย

"ไอ้สารเลว เจ้าถูกจับได้คาหนังคาเขาแล้วยังกล้าอวดดีอีกหรือ เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะร้องตะโกนให้คนอื่นมาดู?" 

อู๋ซิ่วฉิงโกรธจัด ชายชั่วช้านี่ช่างกล้าหาญยิ่งนัก บังอาจลักลอบคบชู้สู่สาวกับพี่ของนาง ถึงขั้นถูกจับได้คาหนังคาเขายังกล้ามาต่อว่านางอีก ช่างไม่รู้จักความเป็นความตายเสียจริง!

"เชิญ… เชิญเลย! ชื่อเสียงของข้าก็ฉาวโฉ่ไปทั่วแล้ว ส่วนถิงเอ๋อร์ แม้ชื่อเสียงของนางจะเสียหาย ข้าก็จะรับนางเป็นภรรยา เจ้าจะทำอะไรได้? บอกไว้ก่อน หากเจ้ายังขัดขวางข้า ข้าจะบอกทุกคนว่าเจ้าหลงรักข้า แล้วกุเรื่องใส่ร้ายพวกข้า ท้ายที่สุดแล้ว ใครกันแน่ที่จะเดือดร้อน!"

ฉู่เฟิงเลือกที่จะทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ทั้งยังทำท่าทางไม่รู้สึกรู้สาใด ๆ อีกด้วย 

"เจ้า...เจ้า..."

อู๋ซิ่วฉิงผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องโกรธจนน้ำตารื้นขอบตา ไยบนโลกนี้จึงมีคนหน้าหนาเช่นนี้เล่า?

“เจ้ารีบปิดประตูเถิด หรือเจ้าอยากให้ชื่อเสียงของพี่แปดเปื้อน เจ้าจึงจะพอใจ?” อู๋ซิ่วถิงเอ่ยปากเร่งรีบ ก้าวเดินไปหวังจะดึงน้องสาวเข้ามา ใครเล่าจะคาดคิด นางกลับถูกน้องสาวสะบัดออกอย่างแรง ทว่าอู๋ซิ่วถิงก็ยังคงหันกลับไปปิดประตู

“ท่านก็เกรงใจนางหน่อย นางเป็นเพียงน้องสาวจากตระกูลอนุ”

อู๋ซิ่วถิงมองไปยังฉู่เฟิงที่มีสีหน้าบูดบึ้ง รีบเอ่ยปลอบประโลม ไม่อยากให้ทั้งสองผิดใจกัน

“ฮึ เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าไม่ลดตัวไปถือสาเด็กน้อยหรอก”

ฉู่เฟิงกล่าวอย่างไม่ยี่หระใจ ในใจหดหู่นัก เพิ่งจะรู้สึกครึกครื้นแท้ ๆ หากเด็กน้อยผู้นี้ไม่มา ตอนนี้คงได้ขึ้นหลังอาชาออกไปแล้ว!

“ใครเป็นเด็กน้อยกัน! ท่านช่างหยาบคายนัก พี่ข้าจะไปหลงชอบคนพาลเช่นท่านได้อย่างไร? บัดนี้ รีบไสหัวออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย หากยังกล้ามาหาพี่ข้าอีก ข้าจะหักขาเจ้าเสีย”

อู๋ซิ่วฉิงดุด่าเสียงดังอย่างไม่เกรงกลัว กระทั่งพับแขนเสื้อขึ้นราวกับเตรียมลงไม้ลงมือ

ฉู่เฟิงพลันหัวเราะออกมา อู๋จวิ้นเสียนเป็นถึงขุนนางการคลัง เช่นนี้ เหตุใดธิดาสองคนจึงงดงามราวกับดอกไม้ ทั้งยังดูคล้ายเชี่ยวชาญวรยุทธ์อีก?

โดยเฉพาะเด็กน้อยผู้นี้ ดูกระปรี้กระเปร่า ไร้ซึ่งท่าทางของกุลสตรี อู๋จวิ้นเสียนอบรมบุตรสาวผิดพลาดแล้วกระมัง!

"เจ้าเด็กน้อย เจ้าช่างร้ายกาจนัก พี่สาวของเจ้าต้องทนเดียวดายมาหลายปี บัดนี้มีบุรุษรูปงามเช่นข้ามาหมายปอง เจ้ากลับคิดไล่ข้าไป หรือเจ้าอยากให้พี่สาวต้องโดดเดี่ยวเดียวดายไปจนแก่เฒ่า ใช้ชีวิตอย่างน่าเวทนาไปชั่วชีวิต เจ้าถึงจะพอใจ? พี่สาวของเจ้ายังช่างเมตตาเจ้ายิ่งนัก น่ารังเกียจยิ่งนัก! เจ้าคนหน้าไหว้หลังหลอก! ไม่สิ เจ้าควรเป็นเพียงเด็กน้อยจอมปลอม!"

ฉู่เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย พลางถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก!

"เจ้า...เจ้า... ข้าจะฆ่าเจ้า!"

อู๋ซิ่วฉิงโมโหจนพูดไม่ออก ยกกำปั้นน้อย ๆ พุ่งเข้าหาฉู่เฟิง

"ซิ่วฉิงอย่า!"

อู๋ซิ่วถิงรีบดึงน้องสาวของนางไว้ นางเคยเห็นฉู่เฟิงต่อสู้กับหลี่ฮุย จึงรู้ดีว่าฝีมือน้องสาวของนางไม่อาจเทียบกับฉู่เฟิงได้

"พี่หญิง ปล่อยข้า... ท่าน... ท่านยังปกป้องเขาอีกหรือ!"

ในเวลานี้อู๋ซิ่วฉิงทั้งอับอายและโกรธจนขาดสติ รู้สึกว่าพี่สาวของนางก็เริ่มเข้าข้างคนนอกแล้ว!

เพียะ!

ฉู่เฟิงฉวยโอกาสนี้ตบก้นงอนงามของอู๋ซิ่วฉิงเข้าอย่างจัง ทันใดนั้น พี่น้องทั้งสองก็ตกตะลึง

ไม่นานนัก อู๋ซิ่วฉิงก็คล้ายกลับกลายเป็นลูกสิงโตน้อยคลุ้มคลั่ง ผลักพี่สาวออกแล้วพุ่งเข้าหาฉู่เฟิง “เจ้า! เจ้าจะต้องสู้กับข้า!”

“ถ้าเจ้ายังอาละวาดอีก ข้าจะร้องเรียกคนมาให้รู้กันทั่วว่าข้าตีก้นเจ้า!” 

ฉู่เฟิงเอ่ยพลางปัดป้องอุ้งเล็บน้อย ๆ ของอู๋ซิ่วฉิงที่พยายามจะจิกข่วน พลางข่มขู่ด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้

อู๋ซิ่วฉิงหยุดชะงัก พลันโผเข้าหาอ้อมกอดของพี่สาว ร้องไห้ฟูมฟายด้วยความคับแค้นใจ “ท่านพี่ ท่านดูเขาสิ เขารังแกข้า!”

“เอาละ เลิกร้องไห้เถอะ ข้าผิดไปแล้วก็ได้” ฉู่เฟิงกล่าวขอโทษอู๋ซิ่วฉิงท่ามกลางสายตาอ้อนวอนของอู๋ซิ่วถิง เฮ้อ… เขาจะไปสู้กับเด็กผู้หญิงได้อย่างไรเล่า ยามนางน้ำตาไหล เขาก็จนปัญญาแล้ว!

“ฮึ่ม! ท่านต้องขอโทษข้า” อู๋ซิ่วฉิงเบือนหน้าไปทางอื่น พูดเสียงดัง ดูท่าที คงต้องการเอาคืนอยู่ไม่น้อย