"เ้าพรายเหตุใดเ้าถึง...." แมวชราเอ่ยถามออกมา ขณะนี้มันกับภรรยากำลังนั่งอยู่บนแผ่นหลังของเสือดำขนาดใหญ่ หลังจากเสือดำปลดปล่อยพลังออกมา มันไม่แม้แต่จะรอดูผลงาน มันรีบทำลายกรงขังพร้อมอุ้มแมวทั้งสองตนหลบหนีไป และเพื่อเร่งความเร็วขึ้น มันจึงให้แมวทั้งสองขึ้นหลัง ก่อนจะใช้เท้าทั้งสี่วิ่งตะบึงหายลับไปในชายป่า
เสียงสายลมหวีดหวิวพร้อมเสียงคำถามของแมวชราดังเข้าหูของเสือดำ เสือดำไม่มีทีท่าว่าจะชะงักหรือตอบคำถามใดๆ มันหันซ้ายหันขวามองผ่านแม็กไม้ที่มันเคยทำสัญลักษณ์ทิ้งไว้ สุดท้ายมันหันไปมองหินธรรมดาขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง มันจึงวิ่งตรงเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว พอมันวิ่งพ้นก้อนหินใหญ่ ร่างของปีศาจทั้งสามตนก็ค่อยๆเลือนหายไปในอากาศ เสมือนว่าพวกมันไม่เคยมีตัวตนอยู่
"ท่านาา ท่านพักสักครู่เถอะ อีกไม่นานพวกเราจะได้เดินทางกันต่อ " เสือดำหลังจากเข้ามาในเขตแดนมายา มันก็หยุดฝีเท้า พอแมวทั้งสองตัวลงมาจากหลังของมัน มันก็เดินหายลับไปทางโขดหิน มันปล่อยให้สองสามีภรรยายืนงุนงงอยู่ตรงนั้นโดยไม่บอกกล่าวสิ่งใด
" ท่านพี่ เราไว้ใจเสือพรายได้จริงๆใช่ไหม " แมวตัวสีขาวมันหันมองสำรวจรอบๆบริเวณ พวกมันอยู่กลางป่าลึก รอบข้างมีต้นไม้ใบหญ้าขึ้นรกชัฏ ห่างจากพวกมันไม่ถึง5เมตร ได้มีกำแพงโปร่งใสครอบคลุมเอาไว้อยู่
"ลี่อิน น้องอย่าเป็กังวล " าาเขี้ยวครามกล่าวปลอบใจภรรยา
แม้เขาจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ทางาาเขี้ยวครามกลับมีสีหน้าที่เป็กังวลซะเอง เขาจ้องมองกำแพงโปร่งใสอย่างละเอียด เขาจำได้ว่ามันคือเขตอาคมมายาซ่อนเร้น มันเป็ชุดหินอาคมหกก้อนที่เขามอบให้บุตรสาวตนโตเป็ของขวัญตอนที่นางบรรลุปราณฟ้า... หากเขตอาคมอยู่ที่นี่ แล้วลูกสาวของเขาล่ะ นางอยู่ที่ใด
ยังไม่ทันที่าาเขี้ยวครามจะคลายความสงสัย น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของฝูงชนได้ดังขัดความคิดของเขาเสียก่อน
"ท่านพ่อ!!"
"ท่านพ่อท่านแม่ เป็พวกท่านใช่ไหม"
"ท่านป่อ ท่านแป่!! เมี้ยว~"
แมวน้อย6ตัวพร้อมหญิงสาว2คนเดินออกมาจากทางด้านหลังก้อนหินใหญ่ แน่นอนว่าแมวน้อยและหญิงสาวก็คือลูกของาาเขี้ยวครามกับแมวสีขาวลี่อิน
พอครอบครัวได้เจอหน้ากัน พวกเขาก็กอดกันกลม เมื่อเห็นหญิงสาวสองนางอุ้มแมวชราแล้วเรียกว่าบิดามารดา มันอาจจะดูเป็ภาพที่ชวนขบขัน แต่ในที่แห่งนี้ไม่มีใครหัวเราะออกมาสักผู้เดียว พวกเขามีแต่เพียงความสุขอาบอยู่บนใบหน้า
"พวกท่านรีบเถอะ เรามีเวลาไม่มาก " จู่ๆ เสือดำที่เดินตามมาด้านหลังก็พูดโพล่งออกมา ตามจริงมันไม่ได้อยากทำลายบรรยากาศดีๆ แต่ทว่าขณะนี้มันเป็เหตุจวนตัว มันจึงต้องแข่งกับเวลา
"แล้วลูกสามอยู่ไหน หรือจะเป็อย่างที่ปีศาจหมูบอก เ้าฆ่านางไปแล้วใช่หรือไม่!!!" ลี่อินกล่าวถามด้วยความเคร่งเครียด
"ไม่!!! นางยังไม่ตาย ถึงข้าจะทำลายร่างแปลงของนาง แต่นางมีอาภรณ์ห่มฟ้า นางย่อมไม่ตายง่ายๆ อีกอย่างตอนที่ข้าทำลายร่างกายของนาง ข้าได้สละแก่นเืให้นางบางส่วน มันย่อมคุ้มครองให้นางปลอดภัยได้สักระยะ" เสือดำกล่าวพูดห้วนๆตามปกติของมัน
"ใช่แล้วท่านแม่ ดวงดาวของน้องสามมันยังเปล่งประกาย ซ้ำมันยังสว่างมากกว่าเดิม" หญิงสาวร่างสูงโปร่งผมสีดำอุ้มลูกแมวขนสีขาวเอ่ยออกมา
"ใจ่ๆ เปล่งประจาย เมี้ยว~" ลูกแมวตัวสีขาวในอ้อมแขนแม้จะยังพูดไม่ค่อยชัด แต่มันก็อยากสนับสนุนพี่สาวของมัน
"ท่านแม่ข้าว่าพวกเรารีบออกเดินทางเถอะ ท่านลุงพรายท่านจะพาพวกข้าไปที่แห่งใด" หญิงสาวอีกนางเอ่ยถาม นางมีรูปร่างที่เล็กเหมือนเด็กน้อย นางเป็ลูกสาวคนที่5 เพราะนางบรรลุระดับปราณนภา นางจึงสามารถคงสภาพในร่างมนุษย์ได้ หญิงสาวนางนี้มีเส้นผมสีเทา ในอ้อมแขนของนางมีแมวขนสีดำลายขาว มันอยู่ในสภาพอ่อนเพลียไร้ชีวิตชีวา
"ข้าจะพาไปถิ่นกำเนิดของข้า แต่หากท่านาามีที่ใดแนะนำ ข้าจะเปลี่ยนเส้นทางทันที" เสือดำตอบพร้อมกับคาบหนึ่งในลูกแมวมาไว้บนหลังขนาดใหญ่ของมัน
"ข้าจะไปเมืองของาาหนาม เขาเป็สหายร่วมตายของข้า ยังไงเขาต้องยื่นมือมาช่วยข้าเป็แน่" าาเขี้ยวครามพูดออกมาด้วยความมั่นใจ ซึ่งต่างจากเสือดำมันพลันะเิอารมณ์โกรธออกมาเมื่อได้ยินชื่อนี้
"ท่านไม่รู้รึ เ้าหนามเดรัจฉานมันเป็เ้านายของเ้าทรราชนั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะคำสั่งของมัน ยังดีที่ข้าไหวตัวทันไม่อย่างนั้นองค์หญิงทั้งหลาย คงต้องกลายเป็อนุของมันไปแล้ว"
วันที่เกิดการฏ มันไปรู้ความลับนี้มาจากปีศาจหมู จากนั้นเสือดำจึงบอกเส้นทางลับต่างๆภายในเมืองเพื่อแฝงตัวให้อีกฝ่ายไว้ใจ ทางเสือดำได้แอบปล่อยข่าวว่าบุตรของาาเขี้ยวครามได้หลบหนีผ่านเส้นทางลับ แต่อันที่จริงมันได้พาพวกเขามาหลบซ่อนในป่านานแล้ว
ความจริงอันโหดร้าย เสมือนสายฟ้าได้ผ่าลงกลางใจแมวชรา... าาเขี้ยวครามในร่างแมวชราพูดอะไรไม่ออก ตัวของมันสั่นเกร็งด้วยความโกรธเกรี้ยว มันไม่คิดว่าสหายร่วมตายจะแทงข้างหลังกันได้ มันสบถด่าระบายความอึดอัดใจออกมา จนมันพอจะใจเย็นลงได้ และในขณะที่แมวชราอ้าปากจะพูด...
ฉับพลัน เสียงหวีดร้องแหลมชวนแสบแก้วหูได้ดังก้องไปทั่วท้องนภา เงาร่างของวิหคสีดำสยายปีกปกคลุมผืนฟ้า เื้ัของมันมีฝูงปีศาจนับร้อยบินตามมาติดๆ พวกมันได้บินวนเวียนเหนือข่ายอาคมลวงตา เพียงนกั์กระพือปีกเบาๆ เขตอาคมก็พลันสั่นไหวคล้ายว่ามันจะพังทลายได้ทุกเมื่อ นกั์มีความยาวลำตัวมากกว่า10เมตร มันสยายปีกบดบังแสงอาทิตย์จนสิ้นแสงเสมือนรัตติกาลได้มาเยือน ทันใดนั้นเสียงหัวเราะอันน่าขนหัวลุกได้ดังขึ้นเหนือนกตัวใหญ่ ผู้ที่อยู่บนหลังของมันคือาาั์สามตาผู้ปกครองนครตนใหม่
"เคี้ยก~ฮี่ฮี่ เ้าหนอนแมลงทั้งหลาย ฮ่าฮ่าฮ่า ดิ้นรนกันเข้าไปซะ" าาสามตาหัวเราะร่าด้วยความสนุกสนาน ดวงตาที่สามของมันส่องประกายสีดำหม่น
"เขตอาคมก็ทำงานอยู่แล้วเหตุใดพวกมันถึงหาเราเจอ...." เสือดำมันมีสีหน้าที่เคร่งเครียด มันไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรพวกศัตรูถึงตามมาจนเจอได้อย่างรวดเร็วเพียงนี้
"หรือว่าท่าน!!! " พอเสือดำสังเกตเห็นดวงตาตรงกลางของั์สามตา มันก็แสดงสีหน้าแตกตื่นออกมา มันรีบหันมามองร่างของลี่อินแมวสีขาว ที่ตอนนี้ขน่ลำตัวกำลังเปลี่ยนเป็ตราประทับสีดำสนิท
"อะไรกัน!!! ั้แ่เมื่อไหร่" าาเขี้ยวครามและภรรยาต่างสะดุ้งใ
มันเป็ที่แน่ชัดว่านางถูกวางตราประทับโดยไม่รู้ตัว าาเขี้ยวครามหันมองท้องฟ้าด้วยความสิ้นหวัง ฝูงปีศาจเบื้องหน้า อย่างน้อยก็มีระดับจักรพรรดิเกิน5ตนเข้าไปแล้ว ซ้ำยังไม่นับรวมวิหคมารปีกทมิฬสัตว์อสูรระดับเทวะ และาาั์สามตาที่เป็ระดับเทวะเช่นกัน หากคำนวณดูแล้วโอกาสรอดชีวิตของพวกเขามันแทบจะติดลบ
"ท่านหญิงข้าพอจะมีหนทางรอดชีวิต..." เสือดำเอ่ยขึ้นมาอย่างร้อนรน
สิ้นเสียงคำพูดของเสือดำ เขตอาคมพลันบังเกิดรอยร้าว ก่อนจะมีเสียงดังเพล้ง ดังออกมาจากรอบทิศทาง บัดนี้อาคมลวงตาได้พังทลายลงเสียแล้ว
กลุ่มแมวน้อยต่างสั่นกลัวต่อหน้าฝูงผู้ล่าเบื้องบน ในกลุ่มของาาเขี้ยวครามมีเพียงเสือดำที่มีพลังระดับราชันขั้น9เท่านั้น ถึงจะนับรวมหญิงสาวระดับปราณนภาเพิ่มไปอีกสองนาง มันก็ยังไม่พอให้แก้ไขสถานการณ์ ได้
"วายุคลั่งกลืนิญญา" เสือดำไม่รอข้า มันใช้พลังทั้งหมดออกมาทันที สายลมทั่วสารทิศถูกดึงมาไว้ในจุดเดียวกันจนมันเริ่มก่อตัวเป็พายุขนาดย่อม รัศมีของพายุจากหนึ่งเมตร ห้าเมตร สิบเมตร จนสุดท้ายมันกินวงกว้างมากกว่า500เมตรในเวลาสั่นๆ
ลูกสมุนของาาั์สามตาหนีตายกันจ้าละหวั่น ระดับปราณนภารวมถึงปราณราชันหลายตนถูกดูดเขาไปในกระแสลม พวกมันกรีดร้องโหยหวนได้ไม่นาน ร่างของพวกมันก็ถูกหั่นออกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยกลายเป็ละอองเืหมุนวนไปกับกระแสลมพายุ เมื่อเห็นสภาพอันน่าสยดสยองของเหล่าสหายที่ตกตาย ปราณนภาและปราณราชันที่เหลือต่างถอยร่นออกมาหลายสิบลี้ด้วยความหวาดกลัว ทางด้านาาั์สามตาพร้อมระดับจักรพรรดิทั้งหลาย พวกมันเพียงถอยร่นออกมาไม่กี่ลี้ บนใบหน้าของมันฉายชัดถึงความเย้ยหยันดูแคลน มันยิ้มเ้าเล่ห์ออกมา ก่อนจะออกคำสั่งสมุนข้างกาย
ทางด้านเสือดำ พวกมันยืนอยู่ใจกลางตาพายุ กระแสลมหมุนเป็ดั่งกำแพงขวางกั้นศัตรูเป็ปราการไร้พ่าย และในอีกทางหนึ่ง มันก็เป็ดังคุกคุมขังพวกเขาเช่นกัน
"ท่านหญิง ข้าจะสละแก่นแท้ทั้งหมดให้แก่ท่าน ท่านรีบใช้เคล็ดวิชาเคลื่อนย้าย พาทุกคนหลบหนีเถิด" เสือดำพูดออกมา แต่หางตาของมันจับจ้องหญิงสาวร่างสูงโปร่งตาไม่กะพริบ
"แล้วท่านล่ะ ท่านจะเป็เช่นไรหากไม่มีแก่นแท้ " บุตรสาวคนโตของาาเขี้ยวครามเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ นางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีในคำพูดของเสือพราย
เสือดำหันมาสบตาหญิงสาว มันยิ้มบางออกมาซึ่งหาดูได้ยากมากที่มันจะแสดงใบหน้าเช่นนี้...ั้แ่หญิงสาวยังเป็เพียงลูกแมว มันก็คอยปกป้องคุ้มครองจนแมวตัวน้อยเติบโตมาเป็หญิงสาวงามสง่า ทุก่จังหวะชีวิตของหญิงสาว มันจะคอยมองดูอยู่ห่างๆ พอรู้สึกตัวอีกที มันก็หลงรักนางเข้าเสียแล้ว แต่จะให้มันพูดออกไปได้เช่นไร ในเมื่อมันเป็เพียงแค่ลูกน้องของบิดานางเท่านั้น
ยังมีวายที่เสือดำจะตอบกลับมา สายลมอันแ่เบาพลันพัดผ่านหญิงสาว จนนางเซถลาถอยไปข้างหลัง นางรู้สึกถึงอ้อมแขนผ่านไรขนหนานุ่ม มาประคองร่างนางเอาไว้ เสือดำกระซิบบางอย่างข้างหูนาง ก่อนสติของนางจะค่อยๆดับวูบไป เสือดำวางร่างของนางลงอย่างเบามือ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน
"ข้าขอฝากนางด้วย พวกท่านดูแลตัวเองให้ดี.....ลาก่อน" เสือดำคายมุกสีขาวออกมาจากปาก โดยไม่สนใจเสียงทัดทานของสองสามีภรรยา มันถือมุกนั้นไว้ในมือ สายตาของมันจ้องมองหญิงสาวผู้หลับใหลอีกครั้งก่อนจะยื่นส่งให้ลี่อิน
"ท่านหญิงท่านรับมันไว้เถอะ เวลาไม่คอยท่า พวกท่านรีบไปซะ!!!" เสือดำแผดเสียงออกมาให้ลี่อินรีบตัดสินใจ
" ไม่มีมุกแก่นแท้ เ้าจะเป็เพียงสัตว์อสูรแล้วกลับคืนร่างเดิม ขะข้าทำเช่นนั้นไม่..." ลี่อินในร่างแมวขาวพูดยังไม่ทันจบคำ นางก็ถูกเสือดำกระแทกมุกแก่นแท้ใส่ตรง่ท้อง ฉับพลันมุกสีขาวก็ได้จมลึกเข้าไปในร่างของนางอย่างง่ายดาย ลี่อินเบิกตากว้างด้วยความใ กระแสความร้อนไหลวูบวาบในร่าง อวัยวะภายในทำงานเกินอัตรา เืลมสูบฉีดจนขนของนางเริ่มจะเปลี่ยนสี แสงสว่างกระจายตัวออกมาจากร่างของนาง พอแสงจางหายไป แมวตัวสีขาวก็อยู่ในรูปลักษณ์ของหญิงสาววัยประมาณ30
นางมีโครงหน้าคล้ายฝู่อิน บุตรสาวคนที่3ของนาง... เพียงแต่สีผมของนางเป็สีเทาควันไฟ และั์ตาเป็สีเขียวมรกต แน่นอนนางเป็หญิงงามนางหนึ่ง
ลี่อินนางไม่พูดอะไรมาก นางรีบใช้วิชาเคลื่อนย้ายในทันที นางคิดว่าหลังจากทุกคนปลอดภัยแล้วค่อยมาพล่ามตอนนั้นก็ยังไม่สาย....
แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดพลันเกิดขึ้น.....
พายุขนาดใหญ่ถูกทำลายลงโดยการกระพือปีกเพียงครั้งเดียวของนกั์ พร้อมเสียงหัวเราะเย้ยหยันของาาั์สามตาที่ดังก้องกังวาน
"ฮี่ฮี่~เอาเลย ข้าให้เวลาเ้าใช้วิชาเคลื่อนย้าย.... หากคิดว่าทำได้ล่ะนะ!!! "
.
.
.
.
.
.
.
.
103K
