[จบ] Revenge Of the Wizard Episode The Icarus

“ไดน่า” แม้มีเสียงเรียกขาน แต่เจ้าของนามก็ไม่ได้เอ่ยตอบในทันที เธอแค่มอง มองเขาอยู่สักพัก

“ข้าฝากความไปแล้ว แต่ท่านยัง...”

“สองพันปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่ข้าจะไม่คำนึงถึงเจ้า”

“คำหวานที่ล้วนเป็นคำหลอกลวง” 

“ไดน่า ข้ารักเพียงเจ้าเท่านั้น หลายอย่างเมื่อไม่นานนี้เป็นเพียงคำอ้างของข้า การแก้แค้น พลัง ข้าไม่ได้อยากได้ สิ่งที่ข้าต้องการคือเจ้า”

ฮาฮาฮา เสียงหัวเราะที่ไม่ได้เย้ยหยั้นเพียงคนพูด แต่ไดน่าหัวเราะเยาะตัวเธอเอง ที่เธอพยายามกักเก็บความรู้สึกอ่อนไหวเอาไว้

“ท่านจะเป็นทาสของข้าอย่างงั้นเหรอ”

“แล้วแต่เจ้าต้องการ ขอเพียงเจ้าเปิดใจให้กับข้า ให้โอกาสข้าได้พิสูจน์ว่าคำพูดของข้าล้วนเป็นความจริง”

โอ้ว “ท่านไม่รู้สึกผิดต่อพี่น้องของท่านเลยเหรอ” 

“ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด เหตุใดใยต้องรู้สึกเช่นนั้น”

“ตอนนี้ท่านเป็นเพียงมนุษย์ แต่ข้าเป็นอมตะ เราจะเคียงข้างกันไปได้สักเท่าไหร่”

“สำหรับข้าเวลามากเวลาน้อยไม่ใช่สิ่งสำคัญอีกแล้ว แค่ได้กอดเจ้าไว้ รักเจ้าไปตราบลมหายใจสุดท้ายเท่านั้นก็พอ” อาเธอร์ค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ไดน่าอย่างช้าๆ จนพวกเขาอยู่ไม่ห่างกันนัก 

แม้อาเธอร์จะไร้ซึ่งพลังเวทย์ มีร่างกายเฉดเช่นมนุษย์ แต่ภูมิปัญญาของเขาก็ยังเหมือนเดิม 

“ไดน่า หากเจ้าไม่สงบจิตใจลง เลือดในกายเจ้าจะเปลี่ยนไป เลือดมารจะแผ่ซ่านไปทั่วกาย จนเจ้าจะไม่หลงเหลือความเป็นมนุษย์ และไม่สามารถควบคุมพลังในตัวเองได้”

“อาเธอร์ ข้าเจ็บ ข้าร้อน ในร่างกายข้า มันมีบางอย่างบอกให้ข้าต้องฆ่า อาเธอร์ท่าน...”

“ข้ารู้ ข้าเจ็บปวดเมื่อเจ้าทรมาน ไดน่า...” อาเธอร์ยื่นมือออกไป 

ไดน่ามองฝ่ามือกว้างที่ต้องการให้เธอวางใจวางฝ่ามือเล็กๆของเธอไว้บนมือนั้น “ท่าน...ท่านไม่ได้จะช่วยข้า ท่านแค่ต้องการช่วยหล่อนเท่านั้น”

“ข้าไม่ได้สนใจว่าหล่อนจะเป็นอย่างไร ข้าสนใจแต่เจ้า หัวใจข้ามีแต่เจ้า” ฮึฮึ ดวงตาสีเลือดหลั่งน้ำที่เป็นสีเดียวกันไหลออกมาโดยทันที เมื่อหวลคิดเรื่องราวเมื่อวันวาน และกาลก่อน

“ท่านกับหล่อน...เสพสมกันบนเตียงของข้า!” ไดน่าร้องบอกอย่างเจ็บปวด อาเธอร์ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ตอนนั้นเขาเมามากจริงๆ ร่างกายมนุษย์ยากต่อการควบคุมได้

“เรื่องนั้น ข้าผิดต่อเจ้า ไดน่าข้าจะไม่ขอให้เจ้าอภัยข้า ข้ายินดีให้เจ้าลงโทษข้า หรือให้ข้าทำอะไรเพื่อไถ่โทษต่อเจ้า ข้าทำได้เสมอ” ไดน่ายกยิ้มแววตาเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น

“ถ้างั้นท่านก็ฆ่าหล่อนซะ” !!! อาเธอร์ยอมรับว่าเขาตกใจไม่น้อยไปกว่าทวิชา ไดน่าเธอคนนี้ไม่ใช่ไดน่า ไดน่าเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยน เธอแข็งนอกอ่อนใน ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเธอทำไม่ได้ 

“เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นเพียงมนุษย์ สังหารเทพหรือสังหารมารไม่ได้ และอีกอย่างถึงแม้นางจะทำร้ายเจ้า แต่นางก็ยังคงเป็นพี่สาวร่วมอุทรกับเจ้า ไดน่าเจ้าบริสุทธิ์ อย่างด่างพร้อยเลย”

“ท่านปกป้องหล่อน”

“ข้าปกป้องเจ้าต่างหาก เจ้ารู้แก่ใจดี ไดน่าอย่าทรมานตัวเอง มารเลือดกำลังจะกลืนกินเจ้า สงบใจกลับคืนความเป็นมนุษย์เถอะ”

“ทำไมท่านถึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า”

“ยาที่ข้าให้เจ้ากินเมื่อครั้งกาลเก่า มันเป็นยาต้องห้าม แต่ตอนนั้นข้าไม่พร้อมให้เจ้าสูญสลายไปตามกาลเวลาและจากข้าไป เจ็ดวัน เจ้ากินยาเวทย์ที่ข้าปรุงขึ้นมา”

“ท่านหมายถึงยานี้อย่างงั้นเหรอ” !!! คราวนี้อาเธอร์หลี่ตามองเม็ดยาในกล่องในมือไดน่า

“เจ้า เจ้าไม่ได้กินมัน”

“แค่เม็ดสุดท้าย ข้ารู้เรื่องยาของท่านหลังจากที่ข้ากินมันไปโดยไม่รู้ตัวถึงหกเม็ด แต่เม็ดสุดท้ายถูกสับเปลี่ยน โดยพี่สาวข้า นางเอายาพิษให้ข้ากินแทนยาเม็ดนี้ ท่านไม่รู้เรื่องนี้เหรอ” คราวนี้แววตาของอาเธอร์เปลี่ยนไป 

ทุกอย่างของเขาพังทลายเพราะทวิชาอย่างงั้นเหรอ อาเธอร์หันกลับมามองทวิชาอีกครั้ง “เจ้ากินยาไม่ครบแล้วทำไม...ถึง...” อาเธอร์ครุ่นคิด เงื่อนไขในตำนานอีกอย่าง การให้กำเนิดบุตรมารหรือเทพ หญิงสาวที่ยังรอดชีวิต... “หรือว่าเจ้า!” 

“เพราะยาของท่าน จึงทำให้ข้าคลอดบุตรชายของเราได้อย่างปลอดภัย”

!!!! อาเธอร์ผงะ ทวิชาเองก็อึ้ง 

สำหรับอาเธอร์ทุกอย่างกระจ่าง พลังของเขาไม่ได้อยู่กับไดน่า แต่อยู่กับบุตรของเขา