ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        ทันทีที่ย่าหลานสกุลลู่ทั้งห้าคนกลับมาถึงบ้านคุณย่าลู่ก็กวักมือเรียก เหล่าหลานชายต่างพากันยื่นหน้าเข้ามาหาเธอ

        คุณย่าลู่ผลักหัวของลู่ฉี่เสียนออกไปแล้วถามหลานชายอีกสามคนว่า “พวกแกคิดว่าฮุ่ยฮุ่ยเหมาะจะเป็นพี่สะใภ้ของพวกแกไหม?”

        สวี่ฮุ่ยเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตตนเองทั้งยังเป็นจ้วงหยวนในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีนี้ หน้าตาก็งดงาม

        คุณย่าลู่มองยังไงก็ยิ่งชอบอยากให้เธอมาเป็นหลานสะใภ้คนโตของตนเองนัก

        ลู่ฉี่เสียนเห็นคุณย่าพูดถึงเรื่องสำคัญในชีวิตตนเองก็เอนหลังพิงโซฟาด้วยสีหน้าเบื่อหน่อย

        เด็กสาวเพิ่งอายุแค่นั้นส่วนตนเองอายุตั้งเท่าไหร่แล้ว คุณย่าจับคู่มั่วซั่วไปหน่อยไหม!

        หลานชายคนอื่นๆ ต่างมองลู่ฉี่เสียนเป็นตาเดียว แล้วพยักหน้า “ดีครับเหมาะสมกันมาก แต่พวกเราเห็นด้วยก็ไม่มีประโยชน์ ต้องให้พี่ใหญ่ตกลงด้วย”

        คุณย่าลู่ตีหน้านิ่งพูดกับลู่ฉี่เสียนว่า“แกอย่ามาเล่นตัว ผู้หญิงที่เพียบพร้อมขนาดนี้ ถ้าแกปฏิเสธเดี๋ยวก็โดนคนอื่นคว้าไปหรอก!”

        ลู่ฉี่เสียนขมวดคิ้ว“คุณย่า พวกเราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าจะให้เวลาผมอีกสามปีถ้าสามปีหลังจากนี้ ยังไม่มีข่าวคราวของเถาเถา ผมจะยอมทำตามที่คุณย่าจัดการให้คุณย่าต้องรักษาสัญญานะครับ!”

        คุณย่าลู่ตกตะลึงถามหลานชายอีกสามคนตาปริบ ๆ  “ฉันเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ?”

        หลานชายทั้งสามต่างหดหัวเข้ากระดองส่ายหน้าพร้อมกัน “ไม่เคย ไม่เคยเลยครับ!คุณย่าไม่มีทางผิดคำพูดหรอกครับ!”

        “เห็นไหม”คุณย่าลู่แบมือให้ลู่ฉี่เสียน แล้วพูดไร้เดียงสา “ฉันไม่ได้พูด แกใส่ร้ายฉัน”

        ลู่ฉี่เสียนใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางมองคุณย่ากับน้องชายทั้งสามด้วยสีหน้าว่างเปล่า

        คุณย่าไม่ต้องเป็นอาจารย์สอนหนังสือเขียนนิยายอะไรนั่นแล้ว ไปเป็นนักแสดงเถอะ รับรองได้รางวัลออสการ์แน่

        ส่วนน้องชายทั้งสามคนเกิดมาเพื่อเป็นคนทรยศโดยแท้

        “ไม่ว่าคุณย่าจะเคยพูดแบบนั้นหรือไม่ยังไงผมก็จะไม่แต่งงานกับสวี่ฮุ่ยครับ”

        ลู่ฉี่เสียนลุกขึ้นยืน“ผมกลับแล้ว” ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปทันที

        คุณย่าตะโกนไล่หลัง“ไม่อยากรีบแต่งตอนนี้ ลองคบกันก่อนก็ได้นี่!”

        ลู่ฉี่เสียนเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

        เขาขับรถกลับถึงบ้านพักพนักงานของสถานีตำรวจก็ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว

        อากาศร้อนอบอ้าวเพื่อนบ้านหลายคนนั่งตากลมอยู่ในบ้านพักพวกเขายกเก้าอี้เตี้ยมานั่งคุยเล่นกันเป็นกลุ่ม ๆ

        ลู่ฉี่เสียนเพิ่งจอดรถหลูเจียหมิ่นก็เดินเข้ามาหา

        ถามด้วยความเป็นห่วงว่า“ทำไมวันนี้พี่ไม่อยู่บ้าน?”

        “ครั้งที่แล้วพี่ติดธุระแม่ฉันเลยเปลี่ยนมาตุ๋นซุปกระดูกหมูรากบัววันนี้ อยากให้พี่มาทานด้วยน้องสาวฉันมาบ้านนายหลายรอบก็ไม่เจอนาย”

        หลูเจียหมิ่นพูดพลางยื่นมือไปจัดปกเสื้อให้เขาแต่ลู่ฉี่เสียนเบี่ยงตัวหลบ

        “วันนี้ฉันอยู่บ้านคุณย่าทั้งวัน”

        ลู่ฉี่เสียนหยุดไปครู่หนึ่งแล้วมองไปยังเพื่อนบ้านที่มองมาทางพวกเขา พูดตรง ๆ ว่า “อย่าทำท่าสนิทสนมกับฉันแบบนี้ฉันกลัวคนอื่นจะเข้าใจผิด”

        หลูเจียหมิ่นอยากให้คนอื่นเข้าใจผิดเพื่อที่แม่ของเธอจะได้กดดันให้เขาแต่งงานกับเธอ

        หลูเจียหมิ่นพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อกึ่งจริงกึ่งเล่นว่า“ฉันแย่มากขนาดนั้นเลยเหรอพี่ถึงกลัวคนอื่นเข้าใจความสัมพันธ์ของเราผิด”

        ลู่ฉี่เสียนพูดอย่างจริงจัง“ไม่เกี่ยวว่าเธอแย่หรือไม่แย่ ฉันเป็นผู้ชายต่อให้โดนเข้าใจผิดก็ไม่เป็นไร แต่เธอเป็นผู้หญิงถ้าโดนคนอื่นเข้าใจผิดแล้วจะหาแฟนยังไง?”

        “งั้นพี่ก็แต่งงานกับฉันสิ”หลูเจียหมิ่นหน้าแดงก่ำ พูดพลางยิ้ม

        แววตาของลู่ฉี่เสียนเย็นชาลงทันที“อย่าล้อเล่นกับฉันแบบนี้ มันไม่ตลก แถมยังทำให้ฉันรังเกียจด้วย!”พูดจบก็หันหลังขึ้นบ้านไป

        หลูเจียหมิ่นระงับความผิดหวังและความไม่พอใจไว้ในใจพูดไล่หลัง “พี่อาเสียนพี่ไม่ไปกินซุปกระดูกหมูรากบัวที่บ้านฉันเหรอ? แม่ฉันรอพี่แย่”

        ลู่ฉี่เสียนตอบโดยไม่หันกลับมามอง“ฉันกินข้าวที่บ้านคุณย่าจนอิ่มมาก ตอนนี้กินอะไรไม่ลงแล้วฝากขอบคุณป้าด้วย”

        หลูเจียหมิ่นได้แต่กัดริมฝีปากแน่นแล้วกลับบ้าน

        แม่หลูเห็นลูกสาวคนโตกลับมาคนเดียวก็ถามว่า“ทำไมอาเสียนไม่มาด้วยกันล่ะ?”

        หลูเจียหมิ่นเล่าข้ออ้างไร้สาระของลู่ฉี่เสียนให้แม่ฟังอย่างเซ็งๆ

        แม่ของหลูเจียหมิ่นมองซุปกระดูกหมูรากบัวที่เคี่ยวอยู่บนเตาด้วยความหงุดหงิด

        ตั้งแต่ที่เธอบอกลู่ฉี่เสียนเป็นนัยๆ ว่าอยากให้หลูเจียหมิ่นแต่งงานกับเขา เขาก็ไม่เคยมาเหยียบบ้านเธออีกเลย

        ลู่ฉี่เสียนอาบน้ำเย็นอย่างสบายใต้ฝักบัวพอออกมาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูจากข้างนอก

        เขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมเปียกชุ่มพลางถาม“ใครครับ?”

        “ฉันเองเสี่ยวหมิ่น”

        ลู่ฉี่เสียนขมวดคิ้ว“มีอะไรเหรอ?”

        “ที่บ้านฉันกินซุปกระดูกหมูรากบัวไม่หมดแม่เลยให้ฉันเอามาให้พี่ชามหนึ่ง”

        ลู่ฉี่เสียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาผ่านประตูบ้าน“ฉันไม่เอาจริง ๆ เธอเอาไปให้คนอื่นเถอะ”

        หลูเจียหมิ่นรออยู่ข้างนอกสักพักเห็นว่าลู่ฉี่เสียนไม่ยอมเปิดประตู ก็ได้แต่เดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

        ...

        ตอนกลางคืนสวี่ฮุ่ยตกปลาไหลกลับมา ตอนที่เธอเปิดไฟในห้องนั่งเล่นก็เห็นกู่ซิ่วนั่งจ้องมองเธอนิ่งอยู่บนโซฟาก็ตกใจแทบกระโดด

        กู่ซิ่วเรียกสวี่ฮุ่ยเข้าไปในครัวหยิบเงินหนึ่งพันหยวนออกมาจากตัวยื่นให้เธอ กำชับเคร่งเครียดว่า “แกต้องรักษาสัญญานะ!”

        สวี่ฮุ่ยรับเงินมานับสองรอบแล้วพูดประชดประชัน “ไม่ใช่ทุกคนที่พูดจากลับกลอกเหมือนแม่นะคะวางใจเถอะ นับจากนี้เป็นต้นไป หนูจะไม่รู้อะไรทั้งนั้น”

        กู่ซิ่วถึงค่อยวางใจแล้วกลับไปนอน

        สวี่ฮุ่ยมองแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไปอย่างเย็นชาแค่นเสียงเย้ยหยันในใจ อยากให้ฉันรักษาสัญญา ฝันไปเถอะ

        ขอเพียงเธอมีหลักฐานแน่ชัดอยู่ในมือเธอจะบอกความลับของกู่ซิ่วกับสวี่ต้าซานรู้ทำให้กู่ซิ่วไม่มีความสุข

        ชาติที่แล้วกู่ซิ่วทำเธอไว้เจ็บแสบขนาดนั้นยังไงชาตินี้เธอก็ต้องเอาคืนให้ได้!

        สวี่ฮุ่ยมองเงินในมือพลางครุ่นคิด

        กู่ซิ่วหาเงินได้เร็วขนาดนี้คงไม่ใช่ไปขอจากชายคนนั้นมานะ

        ทำไมชายคนนั้นถึงยอมให้เงินมากมายกับกู่ซิ่วล่ะหรือเป็นเพราะทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมกัน?

        นึกย้อนไปถึงครั้งก่อนวันที่ชายคนนั้นให้เงินกู่ซิ่วก็เป็นช่วงที่สวี่เยว่นอนโรงพยาบาล จำเป็นต้องใช้เงินอย่างเร่งด่วนพอดี

        คงไม่ใช่ว่า...