จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

ครืน...

ประตูศิลาขนาดใหญ่เปิดออกอีกครั้ง... แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามา ทำให้เฟิงหลงที่คุ้นชินกับความมืดมิดในห้องทดสอบต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาก้าวเท้าออกมาอย่างช้าๆ... กลับคืนสู่โลกแห่งความจริง

และสิ่งที่ต้อนรับเขา... คือความเงียบงันที่น่าอึดอัด

ทุกคนที่เคยหัวเราะเยาะและรอคอยที่จะได้เห็นจุดจบอันน่าอนาถของเขา บัดนี้ต่างยืนนิ่งอ้าปากค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน! สายตาของพวกเขาทุกคู่จับจ้องมาที่ร่างในชุดสีดำของเฟิงหลงด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อสายตาอย่างสุดขีด!

เป็นไปได้อย่างไร!? เขา...เขารอดออกมาได้! ไม่เพียงแค่รอด... แต่เขายังดูไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างที่ควรจะเป็น! แม้เสื้อผ้าจะขาดวิ่นเล็กน้อยและมีร่องรอยของการต่อสู้ แต่ลมหายใจของเขากลับยังคงสงบนิ่งและมั่นคง!

"มะ...มัน...มันออกมาแล้ว!""สวรรค์! เขาเอาชนะนักฆ่าเงาระดับปราณปฐพีขั้นที่สี่ได้จริงๆ รึ!?"

เสียงฮือฮาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระเบิดขึ้นทำลายความเงียบงัน!

แต่ผู้ที่ตกตะลึงและโกรธแค้นที่สุด... คือ จ้าวหู และพรรคพวกของมัน! ใบหน้าของจ้าวหูที่เคยเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและสะใจ บัดนี้ซีดเผือดราวกับเห็นผี! เขากำหมัดแน่นจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง! นี่มันเป็นไปไม่ได้! เขาที่อยู่ในทำเนียบมังกรครามอับดับที่เก้าสิบยังไม่กล้าที่จะท้าทายด่านทดสอบชั้นที่สามเลยด้วยซ้ำ! แต่ไอ้ขยะบ้านนอกคนนี้กลับทำได้!

นี่มันคือการตบหน้า! การตบหน้าเขาอย่างรุนแรงและเจ็บปวดที่สุด!

เฟิงหลงไม่สนใจสายตาหรือเสียงวิพากษ์วิจารณ์ใดๆ ทั้งสิ้น เขากวาดสายตามองไปยังกลุ่มของจ้าวหูด้วยแววตาที่เรียบเฉย... ก่อนจะหันหลังและเตรียมจะเดินจากไปราวกับว่าพวกมันเป็นเพียงอากาศธาตุ

"หยุดอยู่ตรงนั้น!"

จ้าวหูคำรามลั่นด้วยความโกรธจัดที่ถูกเมินเฉย! เขาและพรรคพวกก้าวเข้ามาขวางทางเฟิงหลงไว้!

"เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร!?" จ้าวหูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่บิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยา "เจ้าคิดว่าการผ่านด่านทดสอบที่เกินตัวไปได้ด้วยโชคช่วยจะทำให้เจ้ากลายเป็นคนสำคัญขึ้นมารึ! อย่าได้ฝันไป! ในสำนักแห่งนี้... คนที่ไม่มีรากฐานอย่างเจ้าก็เป็นได้แค่ไอ้ขยะที่รอวันถูกเหยียบย่ำเท่านั้น!"

"ใช่แล้ว! คุกเข่าขอขมาพี่จ้าวซะ! แล้วสารภาพมาว่าเจ้าใช้วิธีสกปรกอะไรในการผ่านด่านทดสอบ!" ลูกไล่ของเขาส่งเสียงสนับสนุน

เฟิงหลงหยุดเดิน... แต่ไม่ได้หันกลับมา... เขาเพียงแค่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากขั้วโลก...

"หลีกทาง... ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน"

คำพูดนั้นเรียบง่าย... แต่กลับแฝงไว้ด้วยไอสังหารที่หนาแน่นจนทำให้อากาศรอบๆ เย็นเยียบลงหลายส่วน! จ้าวหูและพรรคพวกถึงกับชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ!

"หน็อย! เจ้ากล้าข่มขู่ข้างั้นรึ!" จ้าวหูรวบรวมความกล้าและตะคอกกลับ "ข้าคือจ้าวหู! ศิษย์สายในที่อยู่ใน ทำเนียบมังกรครามอับดับที่เก้าสิบ! ส่วนเจ้ามันเป็นแค่ศิษย์ใหม่ที่ยังไม่มีแม้แต่หัวนอนปลายเท้า! เจ้าเอาสิทธิ์อะไรมาพูดจากับข้าเช่นนี้!"

"ในเมื่อเจ้ามันปากดีนัก... ก็ดี!" จ้าวหูแสยะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย "ข้า...จ้าวหู... ขอใช้สิทธิ์ของศิษย์ในทำเนียบมังกรคราม... ท้าประลองจัดอันดับ กับเจ้า... เย่เฟิง... ณ เวทีประลองชีวิตและความตายในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า! เจ้า...กล้ารับคำท้ารึไม่!?"

เฮือก!

ทุกคนในสนามต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบอีกครั้ง! การประลองจัดอันดับ! มันคือการประลองอย่างเป็นทางการที่สามารถสู้กันได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องออมมือ! แม้จะไม่ถึงขั้นเอาชีวิตกันได้ แต่การทำให้คู่ต่อสู้ต้องบาดเจ็บสาหัสหรือพิการนั้นถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เสมอ!

นี่คือแผนการของจ้าวหู! เขาต้องการจะใช้เวทีประลองที่ชอบด้วยกฎของสำนัก... เพื่อที่จะได้ "สั่งสอน" และทำลายเฟิงหลงอย่างสาสม!

ทุกคนต่างหันไปมองเฟิงหลง... รอคอยคำตอบของเขา... พวกเขาคิดว่าเฟิงหลงจะต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน... การรับคำท้าของศิษย์ที่อยู่ในทำเนียบมังกรครามทั้งที่เพิ่งจะเข้าสำนักมาวันแรกนั้น คือการกระทำที่โง่เขลาและรนหาที่ตายโดยแท้!

เฟิงหลงหันกลับมาอย่างช้าๆ... เขามองจ้าวหูด้วยสายตาที่ราวกับกำลังมองดูคนโง่คนหนึ่ง... ก่อนที่รอยยิ้ม... รอยยิ้มที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความดูแคลน... จะปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

"การประลองจัดอันดับรึ?" เขากล่าวเสียงเรียบ "กับเจ้า... ศิษย์อันดับที่เก้าสิบน่ะรึ?"

เขาหัวเราะในลำคอ... "เจ้ายังไม่คู่ควร... ที่จะให้ข้าต้องเสียเวลาด้วยซ้ำ"

คำพูดนั้น... ทำให้ทั้งสนามต้องเงียบกริบลงอีกครั้ง!

"ไอ้...ไอ้สารเลว! เจ้าว่าอะไรนะ!?" จ้าวหูโกรธจัดจนแทบกระอักเลือด! นี่คือการดูถูกเหยียดหยามที่รุนแรงที่สุด!

"แต่เอาเถอะ..." เฟิงหลงกล่าวต่อ "ในเมื่อสุนัขมันอยากจะลองดีกับราชสีห์... ข้าก็จะสงเคราะห์ให้"

"อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า... ณ เวทีประลองชีวิตและความตาย... ข้ารับคำท้าของเจ้า"

เขาไม่ได้พูดเพื่อป้องกันตัว... แต่พูดด้วยน้ำเสียงของนักล่าที่กำลังมองดูเหยื่อที่ดิ้นรนอย่างน่าสมเพช

"และในวันนั้น... ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า... การเห่าใส่คนผิด... มันมีจุดจบเป็นเช่นไร"

สิ้นเสียงพูด... เฟิงหลงก็เดินจากไปอย่างไม่ไยดี... ทิ้งให้จ้าวหูยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและอัปยศอดสูจนแทบจะคลั่งตายอยู่ตรงนั้น!

"กร๊าซซซซซ! เย่เฟิง! ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะฉีกร่างเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!"

ข่าวการท้าประลองระหว่างศิษย์ใหม่ที่เพิ่งจะเข้าสำนักมาวันแรกกับศิษย์ที่อยู่ในทำเนียบมังกรคราม ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งสำนักเมฆาครามราวกับไฟลามทุ่งในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม!

หลินเฟิง รีบวิ่งมาหาเฟิงหลงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง "พี่ชายเย่! ท่านเสียสติไปแล้วรึ! ไปรับคำท้าของมันทำไม! จ้าว虎มันอยู่ในขั้นปราณปฐพีระดับสามเชียวนะ! และมันยังขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมอีกด้วย!"

"ข้ารู้" เฟิงหลงตอบเสียงเรียบ

"แล้วท่านจะทำอย่างไร! อีกแค่เดือนเดียวเท่านั้น!"

เฟิงหลงหยุดเดิน... เขามองไปยังหอคอยทดสอบร้อยยุทธ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง... ดวงตาของเขาทอประกายแสงที่เย็นเยียบและมุ่งมั่น

"หนึ่งเดือน... มันมากเกินพอแล้ว" เขาพึมพำกับตัวเอง

"...มากเกินพอ... ที่จะเตรียมการ 'เก็บเกี่ยว' ครั้งต่อไป"