เช้าวันรุ่งขึ้นเป็วันกิจกรรมของโรงเรียนมะปรางแต่งชุดเนตรนารีไปโรงเรียนเหมือนทุกวันที่ผ่านมา เธอมีสีหน้าอิดโรยเล็กน้อย
“ลูกไม่สบายหรือเปล่าแม่เห็นสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไร?”
“นิดหน่อยค่ะแม่แต่หนูไปโรงเรียนได้ วันนี้เป็วันไม่มีเรียน มีวิชาพละกับเรียนเนตรนารีค่ะ”
แม่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่ยิ้มตอบรับ“แม่ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว”
เช้าวันนี้ที่ห้องประชุมของครูใหญ่ครูหนึ่ง, ต้อม, โอ๋ และพลอยถูกเรียกให้เข้ามาประชุมกันโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าวันนี้ครูใหญ่จะพูดเื่อะไร
“วันนี้ครูต้องขอรบกวนเวลาของพวกเราสักหน่อยไม่ต้องแปลกใจที่ครูเรียกประชุมั้แ่เช้าตรู่”
“ได้ครับครู”
“ตอนนี้ทุกคนรับรู้เื่ราวของมะปรางกันแล้วเื่ที่ครูจะคุยกันในวันนี้ก็เื่ของมะปรางนั่นแหละ ครูคิดว่าวันนี้คงต้องจัดการเื่ที่ยังไม่เคลียร์กัน”
“เื่ยุบชมรมดนตรีใช่ไหมค่ะครูใหญ่?” พลอยตั้งคำถามทันที “ครูใหญ่บอกพวกหนูตรงๆได้เลยค่ะ”
“พลอยทราบดีใช่ไหมว่าตอนนี้ทางโรงเรียนของเราไม่มีงบประมาณทำกิจกรรมกันแล้ว ครูรู้มาว่าพลอยกับเด็กๆออกไปเล่นดนตรีเปิดหมวกกันในตลาด”
“ค่ะครูพวกหนูออกไปหาเงินทำชมรมกันเองค่ะ”
“ครูเข้าใจเจตนาของพลอยกับเด็กๆแต่การที่ครูจะให้ลูกศิษย์ของครูออกไปทำอะไรกันแบบนี้ข้างนอก ครูไม่สบายใจเหมือนกันครูให้ลูกศิษย์ตัวเองออกไปแบบนี้ไม่ได้...ไปเล่นดนตรีข้างทางกันแบบนี้เกิดเื่ขึ้นมามันไม่ดี ครูเป็ห่วงพวกเธอมาก”
“แต่พวกหนูแค่ไปเล่นในตลาดกันนะคะก็มีแต่คนในพื้นที่กันเองทั้งนั้น ไม่มีใครมาทำอะไรพวกเราหรอกค่ะ”
“ครูไม่ได้กลัวคนในพื้นที่หรอกแต่ครูกลัวคนนอกพื้นที่ต่างหาก”
“แต่พวกหนู...”
“ครูเข้าใจดีทำไมครูจะไม่รู้ล่ะว่า ชมรมที่ตัวเองรักกำลังจะหายไป ทำร้ายจิตใจกันมากขนาดไหนแต่ครูก็อยากให้พลอยเข้าใจครูเหมือนกันว่า เราทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ ครูให้สัญญาว่าถ้ามีงบประมาณมาเมื่อไร ครูจะเปิดชมรมดนตรีทันทีรวมถึงชมรมอื่นๆ ก็ถือโอกาสนี้ครูอยากพูดเื่มะปรางในคราวเดียวกันด้วยเลย”
“มีอะไรเหรอคะ?”
“ครูอยากให้มะปรางมาทำชมรมใหม่ครูอยากคุยกับพวกเราทุกคนก่อน ถ้ามะปรางต้องมาทำชมรมใหม่นี้ ครูคิดว่าต้องกระทบกับชมรมดนตรีของพลอยกับชมรมมวยของต้อมแน่ๆ”
“ครูครับสำหรับชมรมมวยของผมไม่ต้องเป็ห่วงครับ ผมคิดทบทวนเื่นี้ไว้แล้วครับพอผมจบไปแล้วจะได้มีคนทำต่อ”ต้อมให้ความเห็น
“ส่วนผมยังงัยก็ได้ครับครูเพราะว่ายังงัยผมก็อยากให้มะปรางมาทำชมรมใหม่อยู่แล้ว”โอ๋ให้ความเห็นเช่นกัน
“ปัญหาที่ครูหนักใจมากที่สุดคือชมรมดนตรีของพลอยเนียแหละ ถ้ามะปรางต้องไปทำชมรมใหม่จริงๆ ครูไม่แน่ใจว่า เด็ก ม.4รุ่นนี้จะมีคนมาทำต่อไหม มาทำโดยที่ไม่มีงบเหลืออยู่เลยทางโรงเรียนอาจจะส่งแข่งไม่ได้ใน่เวลาหนึ่ง”
หลังจากที่ครูใหญ่พูดจบสีหน้าของพลอยไม่สู้ดีเท่าใดนักจนครูหนึ่งต้องพูดเสริม “ครูใหญ่ครับพอจะเจียดงบซ่อมโรงอาหารมาได้บ้างไหมครับ ผมอยากให้ได้เงินก้อนเล็กๆสักก้อนมาซื้อเครื่องดนตรีใหม่สัก 1-2 ชิ้นก่อนก็ยังดีครับ อย่างน้อยให้เด็กๆพอจะมีเล่นกันไปก่อนครับ”
“ตอนนี้งบซ่อมโรงอาหารไม่พอด้วยซ้ำครับครูหนึ่งต้องซ่อมฝั่งร้านค้าใหม่ทั้งหมด โครงหลักของหลังคาอาจจะต้องทำใหม่ถ้าไม่รีบซ่อมเกรงว่าอาจจะเป็อันตรายกับเด็กๆตัวผมเองเพิ่งยื่นเื่ของบซ่อมเพิ่มไปเมื่อวานนี้เอง…ตรงโรงอาหารยังงัยก็ต้องทำครูไปดูรายละเอียดแล้ว ถ้าเจอฝนตกหนักๆ เสี่ยงมากจริงๆส่วนหอพักครูยังพอตัดงบออกมาก่อนได้ แต่ก็ยังไม่พออยู่ดี ต้องเทงบมาซ่อมโรงอาหารกันก่อน”
“แบบนี้แปลว่าต้องยุบชมรมดนตรีจริงๆ เหรอคะครูใหญ่?”พลอยเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีเท่าใดนัก
ครูใหญ่เห็นสีหน้าของพลอยอย่างชัดเจนได้แต่พยักหน้าตอบรับถอนหายใจ ทำให้พลอยร้องไห้เสียใจอย่างมากจนครูหนึ่งต้องโอบกอดปลอบใจพลอย
“ไม่เป็ไรๆไม่เป็ไรพลอย”
“ครูครับแล้วที่เราจะให้มะปรางไปทำชมรมใหม่ ตัวมะปรางรู้ยังครับ?”โอ๋ตั้งคำถามด้วยความสงสัย
“เมื่อวานนี้หลังจากที่มีข่าวออกไปครูทราบมาว่า ตอนนี้มีผู้ใหญ่ในสมาคมฯ ที่กรุงเทพ กำลังจับตาเื่นี้อย่างใกล้ชิดท่านให้เลขาสมาคมโทรมาสอบถามเื่นี้ถึงความเป็ไปได้ในทุกทางเลือกและอยากให้ทางโรงเรียนช่วยสนับสนุนน้องมะปรางครูคิดว่าก็เลยอยากให้มะปรางมาทำชมรมใหม่ควบคู่ไปด้วย”
“ที่ครูเรียกพวกเรามาคุยกันในวันนี้ก็อยากให้เคลียร์เื่ของพวกเรากันก่อน ท่านเลขาแจ้งมาว่าทางสมาคมยินดีจะสนับสนุนมะปรางเต็มที่ ขอให้แจ้งมาว่า ้าอะไร, ขาดเหลืออะไรและอยากให้ทางสมาคมช่วยเื่ใดบ้างให้ทำเื่เข้ามาที่สมาคมได้โดยตรง”
ในอีกด้านหนึ่งมะปรางยังคงทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆตามปกติจนกระทั่งมีเสียงแชทใหม่จากพี่บัวเข้ามา
บัว: “กินข้าวกลางวันเสร็จแล้วมาหาพี่ที่ห้องหน่อย มีเื่จะคุยด่วน”
มะปราง : “พี่บัวมีเื่อะไรหว่า”
“ผมอยากให้ครูหนึ่งช่วยพูดกับมะปรางหน่อยเื่นี้ตัวครูเองก็ไม่รู้จะหาทางออกยังงัยดี ครูอยากทำให้ลูกๆของครูทุกคนสมหวังกัน แต่ครูทำไม่ได้”
“ได้ครับครูใหญ่ผมเข้าใจสถานการณ์ดี...ไม่มีครูคนไหน้าเห็นเด็กๆ ยืนร้องไห้กันหรอกครับ”
“คุยแล้วแจ้งผลให้ผมรู้ด่วนครับครูหนึ่ง”
หลังจากที่วิชาสุดท้ายคาบเช้าหมดเวลามะปรางเลือกที่จะไม่กินข้าวกลางวันแต่เดินไปหาพี่บัวที่ห้องปฐมพยาบาลทันทีระหว่างทางมะปรางเห็นพี่พลอยโดยบังเอิญ ดวงตาแดงกล่ำเดินสวนทางมา
“พี่พลอยสวัส....” มะปรางยังพูดไม่ทันจบพลอยรีบเดินสวนหนีมะปรางและไม่รับไหว้ เธอตั้งใจเดินชนหัวไหล่อย่างแรงจนทำให้มะปรางเสียหลักล้มลงไปโอ๋เห็นเหตุการณ์พอดีรีบวิ่งเข้ามาประคองมะปราง ส่วนครูหนึ่งเดินตามเข้ามาไม่ห่างมากนัก
“เกิดอะไรขึ้นกับพี่พลอยเหรอคะครูหนึ่ง...พี่พลอยโกรธหนูใช่ไหมคะ?”
“มะปรางครูมีเื่จะคุยด้วย”ครูหนึ่งเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมาก
“คือ...หนู...หนูจะไปหาพี่บัวค่ะ”
“ดีเลยงั้นคุยด้วยกันทีเดียว เื่เดียวกันนั่นแหละ”
ครูหนึ่ง,โอ๋และมะปรางเดินตรงไปที่หาพี่บัว ส่วนพลอยเดินไปอีกทาง “พี่พลอยเดินไปทางชมรมดนตรี...ชมรมดนตรีเกิดอะไรขึ้นกันเหรอคะ?”
ครูใหญ่ยังคงนั่งอยู่ในห้องประชุมเพียงคนเดียวด้วยสีหน้าไม่สบายใจอย่างยิ่งเขาหันไปมองห้องชมรมดนตรี มีเด็กๆ กำลังซ้อมดนตรีกันเต็มไปหมด รอยยิ้มเสียงหัวเราะที่ดังข้ามฝั่งมาถึงในห้องประชุม เสียงหัวเราะยิ่งดังมากเท่าใดยิ่งทำให้ครูใหญ่ต้องส่ายหัวไป-มาด้วยความเครียดอย่างมาก
ครูหนึ่ง,โอ๋และมะปรางอยู่ในห้องปฐมพยาบาล โดยมีพี่บัวกำลังยกน้ำมาเสิร์ฟให้กับทุกคนมะปรางรับรู้ความผิดปกตินี้ทันที “วันนี้ชมรมดนตรีมีเื่อะไรกันเหรอคะ?”
“พี่มีอะไรให้ดู”หลังจากที่พูดจบ พี่บัวยื่นมือถือตัวเองให้มะปรางดู “พี่ไปถ่ายมาตอนเช้าที่ชมรมมวยกับชมรมดนตรี...มีรูปกับคลิปด้วย”มะปรางรีบเปิดดูรูปกับคลิปที่พี่บัวถ่ายมา ทำให้มะปรางใมาก
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะพี่บัว!!!!” มะปรางเอ่ยปากด้วยความใ
“เมื่อเช้านี้เด็กชมรมมวยกับชมรมดนตรีมีปัญหากันพวกรุ่นน้องแย่งตัวมะปราง พี่วิทย์เข้าไปหย่าศึกให้สงบชั่วคราวไปก่อน!!!”
“แย่งตัวหนู!!!!” มะปรางตั้งคำถามด้วยความงุนงง “แย่งตัวหนูแย่งเื่อะไรเหรอคะ!!??!...หนูไม่เข้าใจค่ะ หนูงงค่ะแย่งหนูเื่อะไรเหรอคะ?”
“ครูใหญ่อยากตั้งชมรมใหม่ขึ้นมาเป็ชมรมเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้สมัยใหม่ อยากให้มะปรางเป็ประธานชมรมใหม่คนแรกส่วนรุ่นน้องชมรมดนตรีไม่อยากให้มะปรางย้ายชมรม รุ่นน้องทำป้ายประท้วงตอบโต้กันเมื่อเช้าจะตีกันให้ได้ ทะเลาะกันหนักมากแบ่งกัน 2 ฝ่ายจนวุ่นวายกันทั้งโรงเรียน”
“ครูจะไม่อ้อมค้อมครูขอพูดตรงๆ เมื่อเช้าครูใหญ่เรียกครูเข้าพบพร้อมกับต้อม, โอ๋และพี่พลอยด้วยครูใหญ่อยากให้มะปรางมาทำชมรมใหม่”ครูหนึ่งเอ่ยปากเสริมทันที
“อ้าว!!แล้วถ้าหนูไปทำชมรมใหม่ แล้วชมรมดนตรีของหนูล่ะคะ?”
“ชมรมดนตรีทางครูใหญ่บอกว่าไม่มีงบทำต่อจริงๆ ครูใหญ่ไม่เห็นด้วยที่พวกเราจะไปเล่นดนตรีในตลาดมันอันตรายกับพวกเรา ครูใหญ่เป็ห่วงพวกเราทุกคน”
“เื่นี้ใช่ไหมคะที่ทำให้พี่พลอยร้องไห้เมื่อเช้านี้? แล้วก็โกรธหนูด้วย!!!...ยังงัยก็ต้องยุบชมรมดนตรีใช่ไหมคะ?”
“ครูขอพูดตรงๆกับมะปรางนะ...ก็คงต้องยุบไปก่อน ถ้ามีงบค่อยมาทำกันใหม่ อีกอย่างหนึ่งคือมีผู้ใหญ่ของสมาคมฯ ที่กรุงเทพเห็นคลิปมะปรางสู้กับต้อมก็อยากสนับสนุนให้มาทำชมรมต่อสู้ใหม่ไปด้วยกันเลยดีกว่า”
“ถ้ามีงบแล้วค่อยทำกันใหม่แล้วความรู้สึกของพวกหนูล่ะคะ แล้วรุ่นน้องหนูในชมรมดนตรีอีกหลายสิบคนจะให้ไปอยู่ไหนกันคะ? ทำไมถึงเป็แบบนี้!!!!...หนูไม่อยากได้ชมรมใหม่ หนูอยากได้ชมรมดนตรีของหนูคืนค่ะ”มะปรางพูดด้วยความรู้สึกโกรธมาก “ทำไมครูใหญ่ไม่มาถามหนูก่อนว่าหนูอยากได้อะไร...หนูไม่สนใจชมรมใหม่ค่ะ หนูอยากได้ชมรมดนตรีอย่างเดียวของหนูคืนค่ะ”
“ครูอยากให้มะปรางเข้าใจครูใหญ่เหมือนกันครูใหญ่ไม่้าทำร้ายความรู้สึกของใครทั้งนั้น แต่เราก็ต้องยอมรับว่าเราไม่มีงบทำกันจริงๆ เราจำเป็ต้องเลือก...นอกจากเื่งบแล้วก็รวมถึงอนาคตของมะปรางด้วย”
“หนูไม่ได้้าแบบนี้ค่ะครูหนึ่งหนูไม่เอา หนูไม่อยากได้!!!” มะปรางยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง
“มะปรางใจเย็นๆก่อน พี่เข้าใจความรู้สึกมะปรางดี”พี่บัวรีบพูดตัดบทพร้อมกับเข้าไปโอบกอดมะปราง “ใจเย็นๆก่อน ไม่มีใครอยากให้เป็แบบนี้กันหรอก เื่ของมะปรางตอนนี้ไม่ใช่แค่ครูใหญ่แต่มันเลยไปเกี่ยวข้องกับคนอื่นๆ เยอะแยะเต็มไปหมดแล้ว...ที่สำคัญคือผู้ใหญ่ทางสมาคมที่กรุงเทพ้าสนับสนุนความสามารถของมะปราง เื่มันก็เลยเป็แบบนี้”
“ทางสมาคมที่กรุงเทพ้าสนับสนุนมะปรางครูเพ็ญศรีก็เห็นด้วย มะปรางไม่ต้องไปแข่งตอบปัญหาแล้ว แต่ทางโรงเรียนก็มีข้อจำกัดอยู่พอสมควรครูอยากให้มะปรางช่วยๆ กันแก้ไขทีละเื่ หาทางออกกันไปก่อน ครูเชื่อว่าครูใหญ่ต้องมีทางออกให้กับชมรมดนตรีที่ดีกว่านี้”ครูหนึ่งพยายามพูดปลอบใจ
มะปรางทนกับความกดดันกับเื่นี้ไม่ไหวเธอร้องไห้ออกมาอย่างสุดเสียง เื่นี้ทำให้เธอเสียใจเป็อย่างมากทุกคนได้แต่หันไปปลอบใจโดยที่ไม่รู้ว่า จะทำยังงัยกันต่อไปดี
“หนูจะไปหาพี่พลอยค่ะ!!!”
*****************************
635
