Jong Lua เกรียนเทพ!!! เย้ยฟ้าข้าคือตำนาน

ติดร่างแห

                   ห้องสมุดของโรงเรียนอวาเรสเปิดบริการตลอดเวลาเพราะเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลนั้นเป็นโกเลมที่ถูกสร้างขึ้น และมันไม่ต้องพักผ่อน แม้จะเปิดตลอดเวลาแต่ในยามค่ำคืน ก็ไม่ค่อยจะมีคนมาใช้งานมากนัก ยิ่งเป็นนักเรียนยิ่งแทบจะไม่มีให้เห็นเลย เพราะส่วนใหญ่ผู้ที่ใช้งานห้องสมุดหลังอาทิตย์ตกดิน ส่วนใหญ่จะเป็นกลุ่มของนักเวท หรือนักรบ ที่จบการศึกษาแล้ว แต่ยังคงทำงานอยู่ในโรงเรียน รวมถึงนักเวท หรือนักรบของอาณาจักรที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น แสดงให้เห็นว่าห้องสมุดแห่งนี้มีความสำคัญกับอาณาจักรอวาเรสอย่างมาก

                จงลั่วเดินเข้าประตูมาอย่างเงียบเชียบ มีนักเวทกำลังใช้บริการอยู่ที่ชั้นหนึ่งจำนวนสามคน แต่ทุกคนต่างก็สนใจแต่เพียงตำราที่อยู่ตรงหน้าตนเอง และตราบใดที่จงลั่วไม่ได้ส่งเสียงดังรบกวนคนอื่น คนอื่นก็จะไม่สนใจเขาเช่นกัน และแน่นอนว่าจุดประสงค์ของจงลั่วนั้น ไม่ใช่เพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่เขาต้องการเข้ามาและออกไปจากห้องสมุดอย่างเงียบเชียบพร้อมตำราที่ต้องการ

                โกเลมที่ยืนเฝ้าทางขึ้นชั้นสอง จ้องเขม็งเมื่อจงลั่วยื่นแขนขาวผ่องให้มัน ตราประทับเวทส่องแสงสว่างเป็นการยืนยันสิทธิ์ในการใช้งาน โกเลมจ้องมองดูตราประทับด้วยความพอใจ ก่อนจะหลีกทางให้จงลั่วขึ้นไปยังชั้นบน

                ชั้นสองเงียบสงบกว่าชั้นหนึ่งมาก และตอนนี้เมื่อใช้สายตาสอดส่องดู จงลั่วก็พบว่าไม่น่าจะมีใช้บริการอยู่ เขาเดินตรงไปที่ชั้นในสุด พร้อมชำเลืองมองโกเลมที่ดูแลชั้นนี้เป็นระยะ จนในที่สุดจงลั่วก็มาหยุดอยู่ที่ชั้นหนังสือแถวที่สิบสอง เข้าเดินตรงเข้าไปในช่องที่สิบสองทันที ตำราเล่มที่ต้องการนั้นอยู่ที่ด้านในสุดของชั้นหนังสือ จงลั่วตรวจดูมันหนึ่งรอบก่อนจะยัดมันลงไปในกระเป๋ามิติความจุลูกบาศก์เมตร ที่เพิ่งแลกมาจากคลังสมบัติ

                โกเลมผู้ดูแลก็ยังคงเดินตรวจตราของมันตามปกติ แต่จงลั่วกลับรู้สึกว่ามันกำลังจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาไม่กล้าที่จะเดินดุ่ม ๆ ตรงไปยังทางลงในทันที แต่เลือกที่จะเดินเข้าไปดูหนังสือชั้นนั้นที ชั้นนี้ทีเพื่อหลบหน้าโกเลมที่เดินตรวจตราความเรียบร้อยไปมาอยู่ตลอดเวลา

                "บอกแล้วว่าง่ายนิดเดียว" เสียงอันคุ้นหูดังมาจากบันไดทางขึ้น ทำให้จงลั่วรีบหลบเข้าไปยังซอกด้านในของชั้นหนังสือในทันที

                "วิโอล่า" จงลั่วชะเง้อหน้าออกมา ก็พบว่าคนที่ขึ้นมาคือวิโอล่า ซึ่งเขาก็ไม่ประหลาดใจนัก เพราะหล่อนเป็นหนึ่งในสามคนของนักเรียนใหม่ในปีนี้ ที่ได้รับสิทธิ์ให้ขึ้นมายังห้องสมุดชั้นที่สองได้ แต่กับอัศวินร่างยักษ์มาคัส เขาขึ้นมาที่นี่ได้ยังไงกัน "ทำไมโกเลมถึงปล่อยเจ้ายักษ์นั่นขึ้นมาด้วย"

                "นั่น" วิโอล่าชี้นิ้วไปที่เขตหวงห้าม "ทางขึ้นอยู่ในนั้น หลังจากข้าสามารถจำลองรูปแบบของตราประทับของอวาเรสได้แล้ว แต่ก็ไม่อาจผ่านผนึกชั้นที่สอง" มาคัสพยักหน้ารับ "พลังของข้าในตอนนี้อ่อนแอเกินไป" วิโอล่าหันไปมองมาคัส "เจ้าจะช่วยข้าใช่ไหม"

                มาคัสยิ้มมุมปาก "ข้าตัดสินใจช่วยท่านตั้งแต่วันนั้นแล้ว ท่านลืมแล้วรึวิโอล่า"

                วิโอล่ามองดูมาคัส หล่อนรู้ความรู้สึกที่เขามีต่อหล่อนดี และแน่นอน มันง่ายมากที่จะหลอกใช้คนที่หลงรักตัวเอง "เจ้า...เจ้าเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของข้า ถ้าเจ้าไม่อยาก..."วิโอล่าในร่างเด็กก้มหน้าลงต่ำ

                "ข้ายินดี ทำเพื่อเจ้าเสมอ"

                จงลั่วเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าที่ก้มลงต่ำของวิโอล่าแวบหนึ่ง ก่อนที่มันจะหายไปเมื่อหล่อนเงยหน้าขึ้น และจ้องมองดูมาคัสก่อนจะชี้ไปที่ทางขึ้นชั้นสาม "ที่โรงเรียนนี้มีผนึกเวท เจ้าจะไม่สามารถใช้ไอเทมการเคลื่อนย้ายระยะไกลได้" หล่อนหยิบแผนที่ส่งให้มาคัส และชี้ไปยังหน้าต่างชั้นสอง ที่อยู่ห่างถัดจากจงลั่วไปเพียงสองช่อง

                มาคัสพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งคู่จะเดินผ่านโกเลมไปหยุดอยู่ที่หน้าเขตหวงห้าม วิโอล่าเขียนผนึกตราบางอย่างก่อนที่เขตหวงห้ามจะเปิดออก และทั้งคู่ก็ตรงลึกเข้าไปที่ด้านใน ซึ่งเป็นทางขึ้นไปยังชั้นที่สามของห้องสมุด

                จงลั่วมองดูด้วยใจระทึก แม้เขาจะไม่รุ้ว่ามีอะไรอยู่ที่ด้านบน แต่ก็แน่ใจว่ามันต้องเป็นของสำคัญแน่

                "เจ้ามีเวลาห้านาทีก่อนที่ผู้พิทักษ์ของชั้นที่สามจะทำงาน" ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา วิโอล่าศึกษาระบบป้องกันของอวาเรสมาเป็นอย่างดี "เจ้าต้องรีบหามันให้เจอ แล้วเอามาให้ข้าส่วนเจ้าก็หนีไปตามทางที่ข้าให้ แล้วเราค่อยไปเจอกันที่จุดนัดหมาย" วิโอล่ากัดฟันกรอด "หากข้าได้พลังคืนมาเมื่อไหร่ละก็..."หล่อนพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง

                ผนึกทางขึ้นชั้นสาม รวมทั้งโกเลมที่เฝ้าทางขึ้น ถูกวิโอล่าใช้ไอเทมบางอย่างทำให้หมดสภาพ

                "ไปได้เจ้ามีเวลาห้านาที" วิโอล่าหันกลับหลัง และร่ายเวทผนึกป้องกันทางขึ้นที่ชั้นสอง เพื่อป้องกันคนเดินขึ้นมา เมื่อโกเลมประจำชั้นเห็นก็พยายามจะส่งสัญญาณเตือน แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง วิโอล่าสามารถหยุดมันได้ก่อน แต่หล่อนก็ต้องสูญเสียไอเทมวิเศษล้ำค่ามากมายสำหรับภารกิจนี้ หล่อนทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดที่มีเพื่อมัน

                ตูม !!! เสียงระเบิดดังสนั่น เกิดขึ้นก่อนที่จะถึงเวลาห้านาที สีหน้าของวิโอล่าตึงเครียดถึงขีดสุด แรงระเบิดส่งร่างอันใหญ่โตของมาคัส กระแทกทะลุพื้นชั้นสามตกลงมายังชั้นสอง เกิดรอยโหว่บนเพดาน แต่ชั่วครู่เดียวรอยนั้นก็ถูกเชื่อมติดเข้าด้วยกันอีกครั้ง

                ร่างที่ห่อหุ้มด้วยออร่าสีน้ำเงินเข้มของมาคัส ค่อย ๆ ลุกขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงเตือนที่ดังลั่นไปทั่ว

                "ได้มันมาไหม"วิโอล่าตะโกนอย่างร้อนรน มาคัสชูลูกแก้วสีรุ้งในมือ "ส่งมันมาให้ข้า" มาคัสโยนลูกแก้วให้วิโอล่า เพียงแวบเดียวต่อจากนั้นโกเลมทุกตัว รวมถึงผู้พิทักษ์จากชั้นสามจะพุ่งตรงเข้าใส่มาคัส

                เมื่อได้ของที่ต้องการแล้ว วิโอล่าก็ร่ายเวทเพลิงยิงใส่หนังสือในชั้นสอง หนังสือหลายเล่มติดไฟทันที แต่ก็มีบางเล่มที่ไม่เป็นอะไรเลย

                เปลวไฟลุกลามไปอย่างรวดเร็ว หล่อนไม่รอช้า พุ่งตัวออกจากชั้นสอง และหายลับไปในทันที

                จงลั่วมองดูมาคัส และวิโอล่าพูดคุยกัน ก่อนที่วิโอล่าจะส่งอัศวินร่างยักษ์ขึ้นไปหาบางสิ่งที่ชั้นสามมาให้หล่อน ด้วยความสงสัยจงลั่วจึงยังไม่รีบหนีออกไปจากห้องสมุด เขาอยากรู้ว่าวายร้ายทั้งสองต้องการอะไรกันแน่ จงลั่วมองดูวิโอล่าจัดการกับโกเลมที่ชั้นสอง หล่อนยืนกระสับกระส่ายด้วยความกังวล และสุดท้ายเสียงระเบิดก็ดังขึ้น

                ร่างของมาคัสหล่นลงกระแทกพื้น จงลั่วเห็นออร่าสีน้ำเงินเข้มของมาคัส ก็ถึงกับตาโต เพราะนั่นหมายถึงมาคัสเป็นอัศวินระดับสูง ซึ่งนั่นเป็นระดับที่สูงกว่าอาจารย์ดีออนเสียอีก ความวุ่นวายเกิดขึ้นรวดเร็วมาก ทั้งผู้พิทักษ์และโกเลมต่างเข้ามาพัวพันมาคัสเอาไว้อย่างหนาแน่น ของบางอย่างจากมาคัสถูกส่งให้วิโอล่าแล้ว ก่อนที่หล่อนจะใช้เวทเพลิงยิงออกไปมั่วซั่วไปหมด และรีบชิ่งหนีไปในพริบตา

                เมื่อจงลั่วเห็นว่ามาคัสเป็นเพียงหมากที่ถูกทิ้งไว้ เขาจึงเลือกที่จะตามวิโอล่าไป แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นกำไลข้อมือกลิ้งอยู่ที่เบื้องหน้า จงลั่วจำได้ว่ามันหล่นลงมาจากชั้นสามพร้อมกับมาคัส จงลั่วรีบเก็บมันขึ้นมาไว้ในมือ

                เสียงอึกทึกจากการปะทะกัน พร้อมทั้งเสียงสัญญาณเตือนชักนำเหล่าคณาจารย์ของอวาเรสให้ตรงมายังห้องสมุด จงลั่วที่เพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมาจากการก้มเก็บกำไลที่หล่นพื้น ปะทะสายตาเข้ากับอาจารย์ซีลาที่มาถึงเป็นคนแรก

                "คนร้าย!!!" จงลั่วอ้าปากค้างอย่างไม่อาจทำอะไรได้