ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        ในตอนนั้นข้ามีอายุห้าขวบเขาอายุหกขวบ ตอนนั้นข้าโดนเด็กหลายคนรังแกเขาเข้ามาช่วยข้าไว้ทำให้พวกเราได้รู้จักกัน

        เขาในตอนนั้นน่ารักมาก

        ต่อมาถึงได้พบว่าพวกเราสองตระกูลผูกพันกันมาหลายชั่วอายุคนพวกเราจึงกลายเป็นสหายที่คุยกันได้ทุกเรื่อง

        ข้ากับเขาเรียกได้ว่าเป็นคู่รักในวัยเด็ก

        ช่วงเวลาดีๆเกิดขึ้นได้ไม่นาน ตระกูลพวกเราโดนสังหาร หนึ่งตระกูลสิบเจ็ดคนมีเพียงเขาที่หนีออกมาได้

        ตอนที่เขามาเจอข้าทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือดและยังมีบาดแผลอีกหลายรอย เขามาเพื่อบอกลาข้าบอกว่าต้องไปจากที่นี่

        เขาได้รับบาดเจ็บหนักข้าจึงตัดสินใจไปกับเขาด้วย อาจเป็นเพราะข้ารู้ว่าตอนนั้นหากข้าไม่ไปด้วยการจากลาครั้งนั้นคงเป็นการจากลาตลอดชีวิต

        ตอนนั้นเขามีอายุสิบสี่ปี

        เพราะเป็นแบบนั้นพวกเราสองคนจึงออกมาใช้ชีวิตด้วยกันตั้งแต่ยังเด็ก และหนีมาถึงหุบเขาสุขาวดี

        หุบเขาสุขาวดีคือสถานที่ไร้กฎเกณฑ์แต่ก็เป็นสถานที่ที่เปี่ยมไปด้วยโอกาส เขากล้าหาญและยอดเยี่ยมมากเพียงไม่นานพวกเราก็สร้างชื่อเสียงขึ้นที่นี่ ได้รู้จักผู้คนมากมายได้รับความเคารพนับถือจากใครหลายๆ คน

        “หลังจากนั้นก็เข้ามาในสุสานแห่งนี้เจ้าน่าจะรู้เรื่องแล้วใช่ไหม!”

        “อืม”

        เสิ่นเสวียนพยักหน้า

        “เจ้าจะต้องบอกเขาว่าข้าเต็มใจรับพลังโจมตีนั้นแทนเขา อย่าให้เขาโทษตัวเอง”

        นางเน้นย้ำประโยคนี้อยู่ตลอดให้เสิ่นเสวียนไปบอกราชามารตะวันตกให้ได้

        “เจ้าไม่ได้ติดอยู่ที่นี่หรอกหรือ” เสิ่นเสวียนถาม

        “ไม่เลยตอนนั้นที่นี่ยังไม่มีค่ายกล แล้วข้าโดนคนลอบโจมตี...”

        “ดังนั้นเจ้าก็เลยรับพลังโจมตีนั้นแทนเขาเจ้าตายไปแล้ว ส่วนเขารอดชีวิต แล้วคนที่ลอบโจมตีล่ะ” เสิ่นเสวียนเพิ่งเข้าใจเรื่องทั้งหมดเป็นเขาที่เข้าใจผู้เฒ่าจี๋เล่อผิดไป

        “เขาตายไปแล้วเช่นกันโดนเสี่ยวสือโถวฆ่าตาย”

        นางมองไปยังสถานที่ที่อยู่ไม่ไกลนักคนผู้นั้นน่าสังเวชยิ่งกว่า สามสิบปีผ่านไปกระดูกผุสลายโดนลมพัดหายไปหมดแล้ว

        “เฮ้อ!”

        “คนตายไปแล้วผ่านมานานมากแล้ว ข้าช่วยเจ้าไม่ได้จริงๆ”

        เสิ่นเสวียนมองนางเขาอยากช่วยนางมากจริงๆ แต่กาลเวลาและพลังยุทธ์ของเขาไม่อนุญาตแม้ตอนนี้จะมีพลังยุทธ์ขั้นเซียนพเนจรเก้าด่านเคราะห์ เขาก็ยังมิอาจช่วยนางได้อยู่ดี

        “ข้ารู้ขอบใจเจ้ามาก เจ้านำคำของข้าออกไปบอกเขาได้ ข้าก็พอใจมากแล้ว” ขณะที่กล่าวร่างจิตวิญญาณของนางที่เลือนรางอยู่แล้วยิ่งเบาบางลงไปอีก

        “เจ้าต้องบอกเสี่ยวสือโถวให้ได้นะขอร้องล่ะ”

        ประโยคสุดท้ายดังออกมาจากด้านข้างศิลาดอกท้อแล้วค่อยๆ จางหายไป

        นางเลือนหายไปแล้วจริงๆ

        เสิ่นเสวียนยืนอยู่ข้างๆศิลาดอกท้อ จ้องมองความว่างเปล่าตรงจุดที่นางเคยยืนอยู่ก่อนหน้านี้เงียบๆ

        เกิดแก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ในฐานะเซียนพเนจรเก้าด่านเคราะห์เขาคุ้นชินกับเรื่องนี้มานานแล้วตอนนี้เขากำลังคิดว่าจะบอกราชามารตะวันตกอย่างไรดี

        หลังจากนั้นราวสิบลมหายใจเสิ่นเสวียนถึงกล่าวกับอากาศว่างเปล่าตรงหน้า

        “เจ้าวางใจเถอะข้าจะบอกเขาอย่างแน่นอน”

        หลังจากกล่าวจบเขาก็เก็บกระดูกที่พื้นรวมไปถึงหินที่ทับอยู่เข้าไปในมิติทั้งหมดเพื่อพานางกลับออกไป

        “เกิดความผูกพันอย่างนั้นหรือ”

        เสียงของเสวียนหลิงเอ่อร์ดังออกมาจากในมิติ

        เสิ่นเสี่ยวเม่ยและเสิ่นเลี่ยนกำลังฝึกฝนอยู่นางแค่ให้ความช่วยเหลือเสิ่นเสี่ยวเม่ย เรื่องที่เกิดขึ้นนี้นางเห็นอยู่ตลอดเพียงแต่ไม่กล่าวอะไรออกมาเท่านั้น

        “เปล่าแค่รู้สึกเสียใจ”

        เสิ่นเสวียนเงยหน้ามองท้องฟ้าจากนั้นก็ยิ้มออกมา

        “ท่านไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือ” เสิ่นเสวียนถามเสวียนหลิงเอ่อร์

        “ไม่หรอกเห็นมามาก ชินชาไปเสียแล้ว”

        เสวียนหลิงเอ่อร์กล่าวออกมาจากในมิติจากน้ำเสียงของนางฟังออกได้ว่า นางไม่ได้เสียใจเหมือนกับเสิ่นเสวียน

        “ไปกันเถอะข้าต้องออกไปจากสุสานแล้ว ท่านจะตามออกไปจริงๆ ใช่ไหม” เสิ่นเสวียนถามเสวียนหลิงเอ่อร์อีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

        “แน่นอนอยู่แล้ว”

        “เช่นนั้นก็ไปกันเลย

        เสิ่นเสวียนมองไปรอบๆเมื่อมั่นใจว่าไม่มีอะไรแล้ว เขาจึงเดินออกจากป่าท้อไปอย่างรวดเร็ว

        ขณะนั้นคลื่นพลังมิติที่คุ้นเคยพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าร่างของใครคนหนึ่งเดินผ่านป่าท้อออกมา พลางมองหาไปรอบๆ โดยไม่มีจุดหมาย

        เริ่นเสี้ยวเทียนนั่นเองคนตรงหน้าก็คือเขา

        “สหายเริ่นเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

        เสิ่นเสวียนตะโกนถามเริ่นเสี้ยวเทียนที่อยู่ไม่ไกลจากนั้นเขาก็หายตัวไปปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเริ่นเสี้ยวเทียน

        “สหายเสิ่น? เจ้าหายไปไหนมา”

        เริ่นเสี้ยวเทียนเห็นเสิ่นเสวียนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาจึงถามออกไปทันที

        “เกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อยเอ๋? พลังยุทธ์ของเจ้าถึงขั้นราชันระดับสูงสุดแล้วหรือ”

        เสิ่นเสวียนมองเริ่นเสี้ยวเทียนถามขึ้นด้วยความสงสัย

        “ใช่ข้าเจอสถานที่ยอดเยี่ยมมากในการฝึกฝน ก็เลยฝึกฝนมาตลอดจนถึงตอนนี้”

        เริ่นเสี้ยวเทียนรู้สึกดีใจมากไม่ได้สนใจที่เสิ่นเสวียนมองออกถึงพลังยุทธ์ของตนเองเขารู้ดีถึงความน่ากลัวของเสิ่นเสวียน มองออกเช่นนี้ไม่ได้ผิดปกติอะไร

        “เจ้ามาที่นี่เพื่อตามหาร่างของเด็กสาวคนนั้นใช่ไหม”

        เริ่นเสี้ยวเทียนมองเสิ่นเสวียนพลางถาม

        เดิมทีเขาสามารถฝึกฝนต่อไปได้จนถึงเวลาสุสานปิดแต่ระหว่างฝึกฝนเขาพบว่าสุสานไม่ได้ปิดตัวลง ก็เลยฝึกฝนไปเรื่อยๆแต่เมื่อคิดไปถึงภารกิจที่ราชามารตะวันตกมอบหมายให้พวกเขาเขาจึงละทิ้งการฝึกฝนเข้ามาที่นี่เพื่อตามหาร่างของเด็กสาวผู้นั้น

        เมื่อสองเดือนก่อนเขาเข้ามาตามหาที่นี่แล้วแต่ค่ายกลแปลกๆ ของที่นี่ทำให้เขาติดอยู่ด้านใน ทำอย่างไรก็ออกไปไม่ได้

        หากไม่ใช่เพราะวิธีการฝึกฝนที่เสิ่นเสวียนถ่ายทอดให้เขาคงหิวตายไปนานแล้ว

        “ข้าหาเจอแล้วพวกเรารีบออกไปกันเถอะ”

        เสิ่นเสวียนชื่นชมเริ่นเสี้ยวเทียนเป็นอย่างมากสามารถต้านทานความต้องการในการฝึกฝน เข้ามาตามหาร่างของเด็กสาวที่นี่โดยไม่ห่วงชีวิตตนเองจิตใจเช่นนี้คือเหตุผลที่เสิ่นเสวียนให้ความสำคัญกับเขา

        “ไม่ได้พวกเราออกไปไม่ได้เลย ป่าแห่งนี้แปลกประหลาดมากข้าเดินไปเดินมากว่าสองเดือนแล้วยังหาทางออกไปไม่ได้เลย”

        ผู้เฒ่าจี๋เล่อที่ยืนอยู่ด้านบนได้เห็นดังนั้นก็รู้สึกมั่นใจมากแต่พอนึกถึงที่เสิ่นเสวียนเพิ่งทำลายค่ายกลทั้งหมดของเขาไปด้วยหมัดเดียวทำให้เขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

        “ออกได้แล้ว”

        เสิ่นเสวียนส่งยิ้มลึกลับให้เริ่นเสี้ยวเทียนจากนั้นก็เงยหน้ามองผู้เฒ่าจี๋เล่อ เขาไม่ได้กล่าวอะไรออกมาแต่ส่งสายตาให้กับผู้เฒ่าจี๋เล่อเล็กน้อย

        ค่ายกลในป่าท้อถูกเขาทำลายไปแล้วเขาต้องการบอกผู้เฒ่าจี๋เล่อว่า ตอนนี้ถ้าไม่ปิดสุสานแล้วส่งพวกเขาออกไปคงต้องทำลายสุสานแล้วออกไปแทน

        เริ่นเสี้ยวเทียนมองท้องฟ้าเหมือนกันแต่สิ่งที่เห็นกลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

        ร่างจิตวิญญาณของผู้เฒ่าจี๋เล่อซ่อนตัวไปแล้วหากเขาไม่อยากให้ใครเห็น ไม่มีทางที่ใครจะเห็นเขาได้

        ผู้เฒ่าจี๋เล่อที่ยืนอยู่บนท้องฟ้าแม้จะไม่พอใจแต่ก็เริ่มปิดสุสานด้วยตนเอง

        ขณะนั้นคนอื่นๆที่กระจัดกระจายอยู่ภายในสุสานพลันรู้สึกได้ถึงพลังรุนแรงพวยพุ่งออกมาจากมิติกระชากร่างของพวกเขาออกไป

        จี๋เล่อน้อยและคุณชายน้อยซูร่างโชกไปด้วยเลือดอยู่ใกล้กับแอ่งน้ำ

        สถานการณ์ของทั้งสองคนตกอยู่ในอันตรายจระเข้เขี้ยวดาบสามตัวกำลังล้อมโจมตีพวกเขาอยู่ ทิ้งร่องรอยบาดแผลทั้งเล็กและใหญ่ไว้บนร่างของพวกเขา

        แม้จะมีศาสตราวิเศษขั้นปฐพีอยู่ในมือแต่ต้องเผชิญหน้ากับจระเข้เขี้ยวดาบสามตัว ก็ยังคงทำอะไรไม่ได้อยู่ดีมีเพียงต้องทนต่อความพ่ายแพ้เท่านั้น

        “ขอโทษด้วยข้าไม่น่ามาด้วยเลย”

        คุณชายน้อยซูโดนจระเข้เขี้ยวดาบกัดเข้าที่ต้นขาทำให้เลือดไหลนองราวกับสายน้ำ ตอนนี้ทั้งสองคนหันหลังชนกันอยู่พลางมองจระเข้เขี้ยวดาบสามตัวกำลังย่างสามขุมเข้ามา

        “เหลวไหลได้ตายอยู่ที่นี่นับว่าเป็นการตายที่มีเกียรติมากแล้ว”

        จี๋เล่อน้อยแววตาเยือกเย็นเขาไม่หวั่นไหวแม้ต้องเผชิญหน้ากับความตาย

        ในขณะนั้นเองมีพลังรุนแรงพุ่งเข้ามาซัดจระเข้เขี้ยวดาบสามตัวนั้นกระเด็นออกไปจากนั้นทั้งสองคนก็โดนพลังนั้นกระชากออกไปจากท้องฟ้า

        สุสานปิดลงแล้วทุกคนที่มีชีวิตอยู่จะถูกกระชากกลับออกไปด้านนอกนอกเสียจากติดอยู่ในค่ายกลบางอย่างจนมิอาจออกไปได้

        ในชั่วขณะนั้นคนที่เหลือเพียงร้อยกว่าคนเหาะออกจากสุสานไปอย่างรวดเร็ว

        เสิ่นเสวียนและเริ่นเสี้ยวเทียนไม่ได้โดนพลังเหล่านั้นรบกวน

        เสิ่นเสวียนมองไปบนท้องฟ้าพลางกล่าว“ภายหน้าพวกเราจะได้พบกันอีก”

        ขณะที่กล่าวเขาดึงร่างของเริ่นเสี้ยวเทียนให้เหาะขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยกัน

        ใจกลางทะเลสาบเขตกู่ซวี หุบเขาสุขาวดี

        ทางเข้าออกที่สงบนิ่งมานานกว่าครึ่งปีเกิดคลื่นพลังมิติขึ้นพลังน่ากลัวมากมายพุ่งออกมาจากถ้ำ แสดงให้เห็นว่าสุสานกำลังจะปิดตัวลง

        เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนั้นผู้คนที่ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบริมทะเลสาบมานานพลันตื่นตัวขึ้นทันทีและพากันมองไปทางปากถ้ำ

        การต่อสู้แย่งชิงครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว

        ฟุ่บ!

        มีร่างของคนผู้หนึ่งเหาะออกมาจากปากถ้ำ