ตอนที่ 8
เด็กหญิงตัวน้อย ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง รับรู้ได้ว่าตนเองกำลังเคลื่อนที่ไปเรื่อย ๆ รอบตัวมีเสียงพูดคุยกัน ด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด
"ท่านพี่ เหตุใดเราถึงต้องหนี ลูกเราป่วยหนักอยู่นะเ้าคะ"
"ฮูหยินเ้าไม่รู้สถานการณ์ตอนนี้หรอก พี่บังเอิญไปล่วงรู้แผนการที่คิดจะกำจัดรัชทายาท ขืนเรายังอยู่ต่อ พวกนั้นไม่ปล่อยเราเอาไว้แน่"
มนสิชาที่ยังคงปิดตาสนิท แต่สองหูได้ยินบทสนทนาทั้งหมด เป็เสียงที่ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย เด็กน้อยจึงเปิดเปลือกตาขึ้น
พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนตัก ของสตรีผู้หนึ่ง ที่งดงามนัก การแต่งกาย การทำผม ไม่เหมือนกับคุณครูในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
และพาหนะที่กำลังเคลื่อนที่ ไม่ใช่รถยนต์ แต่เป็เหมือนบ้านทรงสี่เหลี่ยมที่ทำจากไม้ มีหลังคา มีหน้าต่างและประตู เด็กหญิงเองไม่เข้าใจว่ามันเคลื่อนที่ได้อย่างไร
สตรีผู้งดงามนั้น มีสีหน้ากังวลใจ ก้มลงมองลูกน้อยที่อุ้มนอนอยู่บนตัก พบว่าดวงตาใสคู่นั้นกำลังมองไปรอบ ๆ
"หลานเอ๋อร์ของแม่ตื่นแล้วหรือลูก อดทนไว้ก่อนนะ เดี๋ยวก็จะได้พักผ่อนแล้วลูก"
มนสิชาไม่เข้าใจ ว่านางทำไมถึงเรียกชื่อตนแบบนั้น แต่แววตาของนางที่มองมา เหมือนกับแววตาของครูปรานีที่มองเด็ก ๆ ในการดูแล เป็แววตาที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น
ก่อนจะมีมือของใครบางคนลูบศีรษะของมนสิชา เด็กหญิงแหงนหน้าขึ้นมอง พบบุรุษน่าเกรงขามผู้หนึ่ง กำลังยิ้มบาง ๆ ส่งมาให้
"หลานเอ๋อร์ของพ่อ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย"
แม้ว่าจะบอกลูกน้อยไปแบบนั้น แต่สายตาท่าทางกับตึงเครียดอย่างหนัก
ก่อนที่จะมีเสียงความวุ่นวายดังมาจากภายนอก เสียงม้า เสียงผู้คน ฟังดูวุ่นวายไปหมด
แล้วอยู่ ๆ รถม้าก็หักเลี้ยวเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน จนคนที่นั่งรถม้าเสียหลักไปตาม ๆ กัน พร้อมกับมีเสียงของใครคนหนึ่งดังมาจากด้านนอก
"ใต้เท้า เราถูกโจมตี ข้าจึงจำเป็ต้องเปลี่ยนเส้นทาง"
เด็กหญิงรู้สึกว่าอ้อมแขนของสตรีผู้นี้กระชับแน่นขึ้น จนรู้สึกอึดอัด
มนสิชายังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก ว่าที่นี้คือที่ไหน ครูและเด็กคนอื่น ๆ เล่า แล้วสองคนนี้คือผู้ใดกัน อีกทั้งเสียงความวุ่นวายภายนอกนั้นอีก
สมองน้อย ๆ ครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ เสียงร้องของคนที่อยู่นอกรถม้าดังขึ้น แต่เพียงไม่นานก็เงียบเสียงลง พร้อมกับรถม้าที่หยุดอยู่กับที่
ภาพต่อจากนั้นที่เด็กหญิงจำได้คือ ชายหญิงคู่นั้นถูกสังหารลงต่อหน้าต่อตา
หลังจากนั้นปลายดาบก็พุ่งเข้าหาเด็กหญิง แต่กลับมีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เข้ามาขัดขวางคมดาบนั้น
"ท่านตา หลานขอชีวิตนางนะขอรับ"
"ได้สิ ในเมื่อหลาน้า เ้าเด็กน้อยจงจำไว้ว่าชีวิตของเ้าติดหนี้บุญคุณหลานชายข้า"
เด็กหญิงมองใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้นั้น ที่ได้กลายมาเป็ผู้มีพระคุณ
จากเด็กหญิงตัวน้อยที่มีิญญาของเด็กหญิงยุคปัจจุบัน ได้เติบโตเป็เด็กสาว ที่ถูกสั่งสอนในการสู้รบ เพื่อคอยทำตามคำสั่ง
แม้ถูกสั่งห้าม ไม่ให้มีความรู้สึก แต่เด็กสาวที่เริ่มปรับตัวกับชีวิตในโลกใหม่ได้แล้ว ดันตกหลุมรัก เด็กหนุ่มที่เป็คนต่อชีวิตให้ั้แ่แรกพบ จนยอมทำทุกอย่างที่เขาปรารถนา
แต่ทุกครั้งที่ทำงานพลาด ผลตอบแทนที่ได้รับ กลับเป็การถูกลงโทษ ที่ทำให้แผ่นหลังของเด็กสาว ต้องเต็มไปด้วยแผลเป็
"เ้าทำงานพลาดอีกแล้ว ถึงแม้ว่าข้าจะถูกใจเ้า แต่กฎก็ต้องเป็กฎ สำหรับคนที่ทำงานไม่สำเร็จ"
เหล็กที่ถูกเผาไฟร้อน ๆ ถูกยกขึ้นมา ทาบกับแผ่นหลังเปลือยเปล่า...
...อ๊ากกก...
ม่อหลานสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นนั่งเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มใบหน้า รู้สึกถึงความทรมานจากการที่ถูกเหล็กร้อน ๆ นาบไปบนหลัง ทั้งเจ็บแสบ ทั้งทรมานจนยากที่จะบรรยายออกมาได้
ที่แท้ก็แค่ความฝัน แต่เป็ฝันที่เหมือนจริงมาก มากเหลือเกิน
หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ห้อง ไม่พบว่ามีใครอื่น จึงหลับตาทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
"ท่านแม่ ท่านตื่นแล้ว ดีใจจังเ้าคะ"
เสียงเล็กที่ร้องออกมา ทำให้ม่อหลานเปิดเปลือกตาขึ้น เด็กน้อยตัวกลม ปีนขึ้นเตียงมา อ้าแขนน้อย ๆ คล้องรอบคอของนาง
ม่อหลานอึดอัด แกะมือน้อย ๆ ออก แล้วดันให้ออกห่าง
"ถอยออกไป ข้าอึดอัด"
ฉิงชวนหน้าเสีย ใบหน้ากลมเริ่มเหยเก น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ที่ถูกมารดากล่าวน้ำเสียงเข้มแบบนั้น
"ฮึก ๆ ท่านแม่ ไม่รักฉิงชวนแล้ว ท่านแม่นอนหลับไปสามวัน ตื่นขึ้นมาก็ไล่ฉิงชวน ฮึก ๆ" เด็กน้อยร้องไห้สะอื้นออกมา
สามวัน นี้ข้านอนสลบไปสามวันเชียวหรือ จริงสิเด็กน้อยนี้คงคิดว่านางเป็แม่ของนาง ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้า ฝากให้ข้าดูแลเด็กทั้งสอง
"เด็กน้อย อย่าร้อง ๆ ขอโทษที่ทำให้ใ บอกข้า ไม่ซิบอกแม่อีกทีสิ ว่าชื่ออะไร"
น้ำเสียงที่กล่าวออกมาอ่อนลงมาก มือบางยกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้ากลม
"ฉิงชวนไงเ้าคะ" เด็กน้อยมองท่าทางท่านแม่อย่างฉงนว่าทำไมถึงแปลก ๆ ไป
"แล้วเด็กอีกคนไปไหน"
"พี่ฉิงเจีย ออกไปหาอาหารเ้าคะ ท่านแม่นอนหลับไปหลายวัน อาหารในบ้านไม่เหลือเลย ท่านแม่ลูกหิว"
ฉิงเจีย ฉิงชวน ชีวิตเด็กคู่นี้ลำบากถึงเพียงนี้เชียวหรือ แม้แต่อาหารการกินก็ไม่มี ถึงว่าผู้มีพระคุณแม้ถูกไล่ล่ายังหอบหิ้วตะกร้าใส่หน่อไม้มาด้วย
"เด็กน้อย ต่อไปข้าจะดูแลเ้ากับพี่สาวเอง จะไม่ปล่อยให้ต้องทนหิวอีกต่อไป ข้าจะเป็แม่ของพวกเ้าเอง"
ม่อหลานไม่รู้หรอกว่าคนเป็แม่ ต้องทำอย่างไร แต่ว่านางจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ก่อนอื่นก็ต้องออกไปตามหาเด็กสาวที่เคยบอกว่าจะฆ่านางแก้แค้นให้มารดา ต้องหานางให้พบเสียก่อน กลัวว่าจะเกิดอันตรายอะไรขึ้นอีก
"ฉิงชวน พาข้า พาแม่ไปตามหาพี่สาวได้หรือไม่"
เด็กหญิงตัวน้อยพยักหน้า จูงมือสตรีที่คิดว่าเป็มารดา ออกจากบ้านไปตามทาง ที่จะนำไปสู่ที่ที่พี่สาวไปหาอาหาร...
5K
