7
ข่าวเสียหายของิอี้หลิน
ตอนนี้ตัวบ้านที่เชิงเขาท้ายหมู่บ้านนั้นกำลังดำเนินการสร้างผู้นำหมู่บ้านอย่างลุงเหอตงนั้นมาคุมงานด้วยตนเองท่ามกลางความสงสัยของคนในหมู่บ้านที่มารับจ้างสร้างกำแพงและตัวบ้าน
แต่ก็ไม่มีใครได้คำตอบแม้แต่ิอี้เฟิ่งและิอี้หลงที่มาช่วยสร้างบ้านก็ไม่รู้ว่าที่แท้แล้วมันคือบ้านของหลานสาวของตนเอง
ที่บ้านสกุลิ เสียงด่าท่อหลานสาวดังคงดังขึ้นอย่างต่อเนืองวันนี้ผู้เป็ย่าอย่างจางลี่เหมียนและป้าสะใภ้ใหญ่อย่างหวังเย่หัวยืนด่าหลานสาวอย่างิอี้หลิน สาเหตุก็เนื่องมาจากอี้หลินไม่ยอมไปตักน้ำมาไว้ในตุ่ม
"นังเนรคุณฉันอุตส่าเลี้ยงดูแกมาด้วยความยากลำบาก ยังไม่สำนึกวันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย"จางลี่เหมียนรู้สึกโมโหเป็อย่างมานับวันนังหลานเนรคุณิอี้หลินมันยิ่งทำตัวี้เี
"คุณย่าป้าสะใภ้ใหญ่ฉันไม่สบายจริงๆนะคะ" ิอี้หลิงเอ่ยตอบด้วยเสียที่อ่อนแรงจางลี่เหมียนก็แค่เอ่ยคำขู่ไม่ลงมือจริงๆหรอก
"ไม่เห็นจะเป็อะไรมาหนิเธอยังลุกขึ้นมาได้นิ ไปตักน้ำอย่างมาโอ้เอ้" ป้าสะใภ้เอ่ยขึ้นด้วยความโมโหเพราะถ้าหากนังเด็กนี้ไม่ทำ แม่สามีก็จะต้องให้เธอทำเื่อะไรเธอจะต้องมาทำงานพวกนี้
"แค่กๆๆ คุณย่า ป้าสะใภ้ฉันไม่ได้กินอาหารเลยั้แ่เมื่อวาน ฉันจะเอาแรงที่ไหนไปหาบน้ำละคะ"ิอี้หลินเอ่ยถาม จิกหัวใช้เธอราวกับทาส ถ้าไม่มีมิติเธอคงตายไปแล้วตอนนี้เธอจะไม่ยอมให้คนบ้านิจิกหัวใช้เธอต่อไป
ถึงเวลาที่เธอจะไปจากบ้านิแล้วิอี้หลินบอกกับตัวเองว่าจะไม่กลับมาเหยียบบ้านนี้อีกถ้าไม่มีเหตุจำเป็
"เหอะ กินๆ กินๆไม่ทำงานแต่ร้องจะกิน ไร้ประโยชน์จริงๆ ทำไมฉันต้องเลี้ยงดูคนไร้ประโยชน์อย่างแกถ้าไม่ตักน้ำข้าวสักเม็ดก็อย่างหวังว่าจะได้กิน"ิอี้หลินได้ยินประโยคที่ออกจากผู้เป็ย่า ก็นึกยิ้มเยาะในใจใครเขาอยากจะกินน้ำข้าวที่ไร้ประโยชน์กัน ช่างเป็ย่าที่ใจจืดใจจำมากจริงๆ
"ไปกันสะใภ้ใหญ่ถ้าวันนี้น้ำไม่เต็มตุ่มก็อย่าให้มันได้กินข้าว"จางลี่เหมียนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง นี้ถ้าไม่เห็นแก่หน้าสกุลินางคงไล่หลานไร้ประโยชน์คนนี้ออกไปแต่นางนั้นอดทนมาตลอดทั้งที่เกลียดแสนเกลียดหลานสาวผู้นี้ถ้าทำอย่างนั้นสกุลิจะถูกมองไม่ดี ที่บ้านินั้นยังมีหลานสาว หลานชายที่ยังไม่แต่งงาน
ไหนจะต้องคืนทรัพย์สินและเงินชดเชยที่ได้จากลูกชายที่เสียไปของนางให้นังหลานไร้ประโยชน์นี้
เพราะมีหนังสือสัญญาแยกบ้านแล้วแต่ว่าิอี้หลินนั้นยังเด็กเธอเลยจำใจรับมาดูแลเพราะเงินชดเชยจำนวนมากที่ได้จากการเสียชีวิตของิอี้เฟยเื่นี้ลูกชายและสะใภ้รู้ดีแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรเพราะทุกคนล้วนได้ประโยชน์
เห็นทีตอนนี้นางจะต้องมาพิจารณาเื่การแต่งงานของหลานคนนี้เสียใหม่นางจะต้องหาชายหนุ่มในหมู่บ้านฐานะทางบ้านพอมีฐานะ รูปร่างหน้าตาธรรมดาๆมาแต่กับหลานสาวนคนนี้นางจะเรียกค่าสินสอดให้สมน้ำสมเนื้อกับบ้านิอย่างแน่นอน จางลี่เหมียนคิดวางแผนในใจ
ตอนนี้หลานสาวและหลานชายกำลังจะขึ้นชั้นมัธยมปลายจะต้องให้เงินเยอะถ้าได้สินสอดจากการแต่งงานนี้มามันคงดีไม่น้อย โดยที่ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่นางกำลังขบคิดนั้น จะพังไม่เป็ท่า
ิอี้หลินนั้นไม่ได้รับรู้ถึงแผนการของผู้เป็ย่าอย่างจางลี่เหมียนตอนนี้เธอกำลังนั่งตกปลาและพูดคุยกับชายหนุ่มที่เธอพึ่งใจอย่างสุ่ยเซียวหรง
"พี่เซียวหรงฉันเรียกแบบนี้ได้ไหม?" หลังจากที่ได้พูดคุยกันบ่อยขึ้นบ่อยๆนี้คือ 3 ครั้ง ิอี้หลินก็มีความกล้าที่จะเรียกชื่อด้วยความสนิทสนม
สุ่ยเซียวหรงนั้นได้ยินหญิงสาวเรียกตนเองแบบนั้นก็รู้สึกใบหน้าร้อนเห่อ เขาพยักหน้าให้อีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัวเขาและเธอพึ่งจะพบหน้าและได้พูดคุยกันเพียงสามครั้งเท่านั้นเอง
วันนี้เขาเข้าป่ามาหาของป่าและเก็บสมุนไพรให้กับน้องสาวของเขาได้เจอกับิอี้หลินที่เข้ามาตกปลาที่ลำธารฝั่งเขาด้านนี้ เขาแปลกใจไม่น้อย
"วันนี้พี่ไม่ได้ไปช่วยผู้นำหมู่บ้านสร้างบ้านที่ท้ายหมู่บ้านหรือคะ?"ิอี้หลินเอ่ยถาม เธออาสาเอาอาหารไปส่งให้ลุงให้แทนิเฟิ่งฮวาและถือโอกาสดูความคืบหน้าของการสร้างบ้าน เธอได้พบเจอกับสุ่ยเซียวหลงที่นั้นด้วย ทำให้เธอรู้ว่าเขามารับจ้างทำบ้านของเธอด้วย
"วันนี้ไม่ได้ไปช่วยตั้งใจขึ้นเขามาเก็บสมุนไพรไปให้น้องสาวนะ" สุ่ยเซียวหรงเอ่ยตอบหญิงสาวเขาอาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้าน ห่างจากบ้านที่กำลังสร้างตรงเชิงเขาแค่ 200 เมตรเท่านั้นเอง
"อ่อ แล้วพี่เซียวหรงเก็บสมุนไพรอะไร เพื่อว่าฉันจะช่วยพี่เก็บ" ิอี้หลินเอ่ยถามชายหนุ่มเธอพอจะรู้มาบ้างว่าเขาอาศัยอยู่กับน้องสาวที่ป่วยน้องสาวเขา อายุ 14 ปี ส่วนพี่เซียวหรงของเธออายุ 21 ปี และเขายังไม่แต่งงาน
"ผมมาเก็บจินอิ๋งฮัวอี้หลินรู้จักไหม? เคยเห็นต้นมันขึ้นอยู่แถวนี้ไหม?"ตรงที่เขาเก็บประจำมันหมดไปแล้ว เขา้าดอกของจิวอิ๋งฮัวไปตากแดดแห้ง เก็บไว้ต้มให้น้องสาวของเขา มันจะช่วยไล่พิษร้อน บำรุ่งปอดดีกับน้องสาวของเขา
"อ๋อ พี่มาหาถูก่พอดีฉันเจออยู่ทางโน้น ฉันจะพาพี่ไป" เธอเอ่ยเรียกเขาอย่างสนิมสนมเธออยากจะสนิทสนมจนเขาไว้ใจ เธอจะค่อยๆก้าวเข้ามาเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตเขาเธอจะค่อยๆทำให้เขารักเธออีกครั้ง
"แต่ว่าอี้หลินตกปลาอยู่ไม่ใช่หรอบอกทางมาก็ได้ เดี๋ยวผมไปเก็บเอง" สุ่ยเซียงหรงเอ่ยออกมาอย่างเกรงใจ
"ไม่เป็ไรฉันไปช่วยพี่เก็บดีกว่าจะได้เก็บได้เยอะๆไง"ิอี้หลินเก็บเบ็ดคันไม้ไผ่อย่างรวดเร็วการตกปลาไม่สำคัญพี่เซียวหรงของเธอสำคัญกว่า จากนั้นเธอเดินไปที่ตรงที่เจอจินอิ้งฮัวหรือดอกสายน้ำผึ้งเธอช่วยชายหนุ่มเก็บและชวนอีกฝ่ายพูดคุยสร้างความสนิมสนมและคุ้นเคยให้อีกฝ่าย
สุ่ยเซียวหรงเองก็สบายใจที่ได้พูดคุยกับหญิงสาวเขาหัวเราะกับเื่เล่าที่แสนขบขันของหญิงสาวไม่คิดเลยว่าชีวิตของอีกฝ่ายจะโดดเดี่ยวและใช้ชีวิตอย่างลำบากไม่ต่างจากตัวเขาในตอนนี้
ิอี้หลินและสุ่ยเซียงหรงช่วยกันเก็บดอกไม้จนเต็มตะกร้าของทั้งคู่จากนั้นก็เดินออกจากป่ามาด้วยกัน จุดหมายก็คือบ้านบ้านของสุ่ยเซียงหรง
ระหว่างทางที่เดินออกจากป่านั้นก็พบเจอกับชาวบ้านิอี้หลินนั้นเดินสะดุดก้อนหินและสุ่ยเซียวหรงนั้นช่วยพยุงเอาไว้ คนที่เจอพวกเขาสองคนก็คือสะใภ้บ้านหลิวนั้นเอง
จากนั้นก็เกิดข่าวลือที่นำมาซึ่งความเสื่อมเสียให้กับิอี้หลินข่าวลือนั้นถูกพูดใส่สีตีไข่แพร่กระจายไปจนทั่ว ผ่านมาเพียงหนึ่งวันสุ่ยเซียวหรงมาช่วยสร้างบ้านที่เชิงเขาสายตาที่ชาวบ้านมองเขานั้นดูแปลกๆ
แต่เซียวหรงนั้นไม่ได้สนใจและไม่รู้ว่าทำไมชาวบ้านถึงมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นเขาเพียงแค่มารับจ้างทำงาน เขาทำหน้าที่ในส่วนของเขาส่วนคนอื่นจะมองเขายังไงเขาไม่สนใจ
ฝั่งสะใภ้ใหญ่และสะใภ้รองบ้านินั้นได้ยินข่าวลือก็รีบกลับมาที่บ้านนำสิ่งที่ได้ยินมาพูดให้กับแม่สามีฟังเมื่อนางจางลี่เหมียนได้ยิน นางโมโหหลานสาวผู้นี้เป็อย่างมาก อับอายบ้านิต้องอับอยากเพราะคนไร้ประโยชน์อย่างิอี้หลิน
"นังอี้หลิน"
"โอ๊ย ย่า ทุบฉันทำไม"ิอี้หลินที่กำลังถอนหญ้าแปลงผักอยู่ถึงกับงงที่อยู่ๆผู้เป็ย่าก็วิ่งมาทุบตีตนเอง ปกตินางแค่ด่าเท่านั้นวันนี้อยู่ๆก็มาลงมือทุกตี อี้หลินที่โดนทุบตีอย่างไม่ทันตั้งตัวแต่พอรู้ตัวเธอก็พยายามหลบเลี่ยง
"ยังจะมาถามอีกแกไปทำเื่งามหน้าอะไรไว้อีก นังแพศยา"
"แกทำให้สกุลิต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงนังหลานเนรคุณ" จางลี่เหมียนเอ่ยออกมาด้วยความโมโหนางเข้าไปทุบตีผู้เป็หลานสาวเพื่อระบายโทสะที่ตนเองมีหวังเย่หัวผู้เป็ป้าสะใภ้นั้นได้แต่ยืนดูด้วยความสะใจ
"โอ๊ย ท่านย่าข้าเจ็บท่านย่า ฮื่อออ ท่านย่า" ิอี้หลินถือโอกาสนี้แหกปากร้องเสียงดังออกมา
"เกิดอะไรขึ้นร้องเสียงดังได้ยินไปสามบ้านแปดบ้าน"ิซานผู้เป็ปู่ของิอี้หลินและลูกชายอีกสองคนวิ่งมาที่แปลงผักหลังบ้านทำให้ชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั้น ให้ความสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรั้วบ้านด้านหลังนั้นสูงแค่เมตรห้าสิบ จึงทำให้ชาวบ้านมองเห็นเหตุการณ์ได้
"จะอะไรอีกละก็นังหลานสาวตัวดีสิค่ะ ทำให้ชื่อเสียงของสกุลิเสื่อมเสียริอาจทำตัวเป็หญิงแพศยา ไปหาผู้ชาถึงบ้าน" จางลี่เหมียนเอ่ยบอกกับผู้เป็สามีนางอุตส่าวางแผนให้นังหลานเนรคุณแต่งกับลูกชายของบ้านสกุลไป๋ ทางนั้นพอจะมีฐานะอยู่ไม่น้อยแต่นังหลานเนรคุณกลับมาทำให้นางต้องเสียแผน มันช่างน่าตีให้ตายเสียจริง
"ใช่ค่ะคุณพ่อตอนนี้ในหมู่บ้านเื่ของอี้หลินถูกพูดถึงไปทั่ว นางไปให้ท่าผู้ชายบ้านสุ่ยมีคนเห็นนางออกจากบ้านสุ่ยเวลาค่ำมืด แถมยังเห็นทั้งคู่ยืนโอบกอดกันอย่างไม่อายฟ้าอายดิน"ผู้เป็สะใภ้ใหญ่รีบบอกกับพ่อสามี
"ตอนนี้ชื่อเสียงสกุลิต้องถูกทำลายเพราะการกระทำของอี้หลินต่อไปจะมีใครกล้ามาสู่ขอฮวาเออร์ของเราละคะคุณพ่อคนอื่นเขาจะมองบ้านิยังไง"หวังเย่หัวเอ่ยออกมายิ่งเพิ่มความโกธรแค้นให้กับจางลี่เหมียน
หลานชายและหลานสาวของนสางยังไม่แต่งงานทั้งลูกเ้าใหญ่ เ้ารอง ทุกคนต้องมาอับอายเพราะการกระทำของนังหลานเนรคุณ
"ไปตามผู้นำหมู่บ้านมา"ิซานหันไปบอกลูกชายคนโตของตนเอง ในเมื่อิอี้หลินทำให้สกุลิต้องเสื่อมเสียเขาก็จำเป็ต้องตัดขาด เขาไม่อาจทนอับอายเป็ขี้ปากของชาวบ้านได้
"ครับคุณพ่อ"ิอี้เฟิ่งรับคำผู้เป็พ่อ เขารับคำและเดินออกไปทันที
"หึแกเตรียมตัวเก็บข้าวเก็บของออกจากบ้านิได้เลย ฉันอุตส่าหวังดีอยากให้แกแต่งงานกับลูกชายบ้านไป๋ แต่แกกลับตาต่ำไปคว้าเอาคนบ้าน
สุ่ยที่แสนจะยากจนเหอะช่างสมเป็แกจริงๆ" จางลี่เหมียนสบมองิอี้หลินด้วยความไม่พอใจ
"ในเมื่อเกิดเื่แบบนี้หนูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนคะคุณย่าพี่อี้หลินช่างทำให้สกุลิเสื่อมเสียจริงๆ"ิเฟิ่งฮวานึกอับอายกับการกระทำของญาติผู้พี่ทำไมเธอต้องมาอับอายเพราะคนใช้ในบ้านด้วย เธอไม่เคยมองอี้หลินเป็พี่สาวเลย ก็แค่คนที่คอยรับใช้ในบ้านิเท่านั้น
"ไม่ต้องกังวลเื่นี้ย่าจะจัดการให้เอง"จางลี่เหมียนเอ่ยบอกกับหลานสาวอย่างิเฟิ่ง
ชาวบ้านที่มุ่งดูเื่ซุบซิบเื่ที่เกิดขึ้นในบ้านินี้นับเป็เื่ใหญ่ เพราะข่าวของสุ่ยเซียวหรงและิอี้หลินนั้น ถูกพูดถึงไปทั่วและมีพยานรู้เห็นการกระทำของทั้งคู่อย่างชัดเจน
บางคนก็สงสาร บางคนก็นึกสมน้ำหน้าเพราะยังไงทางออกก็มีเพียงให้ิอี้หลินแต่ออกจากบ้านิเท่านั้นและแต่งกับใครไม่แต่ง แต่กับบ้านสุ่ยที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้าน
ใครบ้านไม่รู้จักพี่น้องบ้านสุ่ยทั้งคู่อาศัยเพียงสองคนพี่น้อง ผู้เป็พี่ชายนั้นหาเลี้ยงครอบครัวเพราะน้องสาวนั้นป่วย ถึงสุ่ยเซียวหรงจะหน้าตาดีแต่ก็ไม่มีบ้านไหนยอมให้ลูกสาวแต่งไปบ้านสุ่ย
สกุลินั้นเป็ที่อิจฉาของชาวบ้านเพราะมีแรงงานเยอะ ทำให้ได้ส่วนแบ่งเยอะ ความเป็อยู่ก็ดีไหนจะมีหลานชายเป็ทหารอีก พอเกิดเื่แบบนี้ขึ้นชาวบ้านก็นินทาด้วยความสนุกสนาน
------
1K
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289170_32656129.webp)
