“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

สายลมแห่งสุสานฟ้าเก่าพัดแรงจนใบไม้สั่นไหว เฉินหยวนยืนอยู่บนหน้าผาสูง มองลงไปยังหุบเหวลึก ดวงตาสัจธรรมเงาของเขาส่องเห็นรอยแตกบางอย่างในอากาศ—รอยแตกที่สั่นไหวเหมือนจะพูดได้

จู่ ๆ ร่างสูงสง่าปรากฏจากรอยแตกนั้น ชายผู้สวมเกราะโบราณจากยุคสวรรค์โบราณยืนเฉย ราวกับเวลาหยุดชั่วขณะ

“เจ้าคือผู้สืบทอดสายเลือดของนางสินะ… มารดาของเจ้า”

เฉินหยวนเบิกตากว้าง ความโกรธและความสับสนปะปนกัน

“เจ้าพูดเรื่องเหลวไหลอะไร! ข้าไม่เชื่อ!”

ชายผู้นั้นเพียงยิ้มบาง เงาสีเงินล้อมรอบตัวเขา

“เจ้าจะเชื่อหรือไม่ ไม่สำคัญ ความจริงอยู่ตรงหน้าเจ้าตลอดมา…”

เสียงจากศัตรูโบราณนั้นแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอำนาจล้นฟ้า ดวงตาสัจธรรมเงาของเฉินหยวนสั่นไหว เขาเห็นภาพอดีตของแม่ตนเอง—หญิงผู้สวยสง่าในชุดสีขาว ถูกผนึกโดยยุคสวรรค์โบราณ รอยยิ้มที่เคยงดงามกลับกลายเป็นความเศร้าและเสียใจ

เฉินหยวนกำดาบฟ้าร่วงแน่น เสียงโลหะเสียดฟ้าสั่นสะท้าน

“ข้า… จะไม่ยอมให้เจ้าใช้เรื่องนี้มาทำลายข้า!”

ชายโบราณยกมือเพียงครั้งเดียว โลกรอบตัวหยุดเคลื่อนไหว ใบไม้กลางอากาศแข็งทื่อ สายน้ำในหุบเหวค้างกลางทาง

กฎแห่งการหยุดเวลา…

เฉินหยวนกัดฟัน เรียกพลัง แก่นสัจธรรมแรก – ความหมาย ออกมา ฝืนบิดกฎของโลกให้กลับมาขยับได้อีกครั้ง
แต่แรงต้านนั้นมหาศาล ทำให้เขาเลือดออกจากหูและจมูก แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ลุกโชนด้วยความมุ่งมั่น

“แม้เจ้าจะเหนือกว่า… ข้าก็จะไม่ยอมแพ้!”

ทั้งสองปะทะกัน ดาบฟ้าร่วงกรีดอากาศ เสียงฟ้าร้องระเบิดก้อง
ชายโบราณเพียงดีดนิ้ว โลกทั้งใบสั่นสะเทือน
เฉินหยวนกระโดดหลบ พร้อมใช้ดวงตาสัจธรรมเงาเพื่ออ่านจังหวะการโจมตี

ก่อนที่ผลแพ้ชนะจะเกิดขึ้น เสียงคุ้นเคยแผ่วเบาในจิตของเฉินหยวน

“หยวนเอ๋อร์… เจ้าอย่าได้เชื่อคำลวงของมัน…”

เสียงนั้นคือ แม่ของเขาเอง! แต่หายไปในทันที ทิ้งให้เขายืนงง และชายโบราณหายไปพร้อมรอยแตก

เฉินหยวนกัดฟันแน่น

“ข้าจะตามเจ้าไป… ไม่ว่าต้องเจอกับอะไร ข้าต้องรู้ความจริงทั้งหมด!”

เดิมพันครั้งนี้… ไม่ใช่เพียงชีวิต แต่เป็นความจริงของสายเลือดและอดีตที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อน