เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 161 : เหว่ยอี้ตัดสินใจ

เหว่ยอี้เดินไปตามเส้นทาง ชุดเครื่องแบบสีขาวซึ่งสวมใส่อยู่นั้นค่อนข้างสะดุดตา

หลายคนตระหนักได้ถึงสัญลักษณ์รูปอัคคีเพลิงบนชุด เป็นผลให้ต่างต้องเร่งรีบถอยหลบ

พร้อมกันนี้สายตายังหันมองตาม

เหว่ยอี้คล้ายคุ้นชินเรื่องราวเช่นนี้แล้ว ฝีเท้ายังคงก้าวเดินไปอย่างไม่ลังเลใด

นักปรุงยาคือตัวตนสูงส่งและหาได้ยากล้ำท่ามกลางผู้ฝึกตนของทวีปเทียนหลัน

โอสถที่พวกเขาสกัดออกมานั้นมีสรรพคุณนับไม่ถ้วน

กล่าวได้ว่าตลอดชั่วชีวิตผู้ฝึกตนต้องข้องเกี่ยวกับโอสถไม่มากก็น้อยโดยตลอด

มันไม่เกินเลยนักหากจะกล่าวว่าตัวตนของนักปรุงยาเป็นสิ่งชวนสะพรึง

“นักปรุงยาในตำนานงั้นหรือ?”

“สมควรเป็นดังที่เห็น ตราสัญลักษณ์นั่นมีแต่คนของหุบเขาโอสถจึงสามารถถือครองได้!”

“เฮ้อ... หุบเขาโอสถงั้นหรือ? ครานี้ถึงกับมาเยือนนครจิ่วเหยาแล้ว...”

พบเห็นอีกฝ่ายเดินไปไกลแล้วกลุ่มคนค่อยเริ่มกระซิบต่อกัน

ไม่ช้าเหว่ยอี้จึงมาถึงจุดหมายปลายทาง

มันเป็นอาคารหรูหราที่สุดของถนนเส้นนี้... ตำหนักหมื่นโอสถ!

ตำหนักหมื่นโอสถคือสถานที่ซึ่งหุบเขาโอสถใช้จำหน่ายโอสถทั้งหลาย อีกทั้งยังมีสาขาอยู่ทั่วทั้งทวีปเทียนหลัน!

เหว่ยอี้ก้าวเดินเข้าสู่ด้านในตำหนักหมื่นโอสถ ไม่ช้าจึงพบชายวัยกลางคนเร่งรีบเข้ามาพบปะ

อีกฝ่ายสมควรเป็นผู้จัดการของตำหนักหมื่นโอสถแห่งนี้

กระทั่งเถ้าแก่ยังต้องให้ความหวั่นเกรงผู้มาเยือน

แม้เป็นเถ้าแก่ของตำหนักหมื่นโอสถ ทว่าก็โดยนาม แท้จริงเป็นเพียงคนงานเล็กจ้อยของหุบเขาโอสถ

ขณะนี้พบเห็นศิษย์ของหุบเขาโอสถมาเยือน ดังนั้นจึงต้องเร่งรีบมารับรอง

“นายท่านมาที่นี่มีเรื่องอันใดให้ข้ารับใช้หรือไม่?” เถ้าแก่กล่าวถามอย่างระแวดระวัง

สายตานี้คล้ายหลบเลี่ยงไม่คิดมองอีกฝ่าย

เหว่ยอี้หาได้ตระหนักถึงความแปลกของเถ้าแก่ เขากล่าวออก “ข้าคิดส่งข้อความกลับหุบเขาโอสถ”

ทวีปเทียนหลันกว้างใหญ่ ผู้ฝึกตนทั่วไปไม่อาจสำรวจทั่วแดนดินได้แม้ใช้เวลาทั้งชีวิต

อุปกรณ์สื่อสารคือสิ่งจำเป็นสำหรับการติดต่อทางไกล

อย่างไรแล้วก็ไม่ใช่ผู้ฝึกตนทุกคนจะเป็นถึงขอบเขตทดสอบเต๋าผู้แข็งแกร่ง การได้รับข่าวคราวที่ห่างไกลนับพันหมื่นลี้ย่อมต้องอาศัยอุปกรณ์

ผู้ฝึกตนทั่วไปอย่างมากสุดก็เพียงอาศัยค่ายอาคมขนาดเล็กที่ใช้ผลึกวิญญาณเป็นตัวกลางส่งถ่ายพลังสำหรับนำส่งข้อมูล

ที่ตำหนักหมื่นโอสถแห่งนี้ย่อมมีค่ายอาคมส่งถ่ายข้อมูลขนาดใหญ่คงอยู่!

เถ้าแก่ต้องลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่อีกฝ่ายไม่ได้มาหาเรื่องตนเอง

“เรียนเชิญนายท่านทางด้านนี้แล้ว”

เถ้าแก่นำเหว่ยอี้สู่ด้านในตำหนักหมื่นโอสถ

ไม่ช้าคนทั้งสองจึงมายังห้องที่คล้ายจะอยู่ใต้ดิน

ตำหนักหมื่นโอสถคล้ายว่าให้การคุ้มกันค่ายอาคมนี้เป็นอย่างดี

“นายท่าน ค่ายอาคมอยู่ภายในห้องแห่งนี้ ท่านสามารถใช้ได้อย่างอิสระ ข้าขอตัวก่อนขอรับ” เถ้าแก่กล่าวออกด้วยความนอบน้อม

เหว่ยอี้พยักหน้ารับก่อนจะเดินเข้าห้องไป

ภายในห้องคือแท่นบูชาขนาดเล็กซึ่งมีอักขระลึกลับประดับเอาไว้

สิ่งนี้คือค่ายอาคม

เหว่ยอี้ใช้นิ้วสัมผัสแหวนมิติ ผลึกวิญญาณจำนวนหนึ่งปรากฏ

ผลึกวิญญาณถูกนำวางไว้ที่ตำแหน่งพลังงานของค่ายอาคม

เมื่อสัมผัสถึงผลึกวิญญาณ ตัวค่ายอาคมเริ่มส่องสว่างเผยแสงออก

เหว่ยอี้สูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมนำเอาหยกพิเศษออกมาวางที่ตรงกลางค่ายอาคม

ภายในก้อนหยกมันคือเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของเขา

จิตวิญญาณนั้นประกอบด้วยเนื้อหาที่เขาได้ทราบจากร้านต้นตำรับ

วูบ!

พริบตาถัดมาแสงจึงปรากฏสุกสว่างจากตัวค่ายอาคม

ภายใต้แสงเจิดจ้า เหว่ยอี้อดไม่ได้ที่จะต้องหรี่ดวงตาลงเล็ก

พริบตานี้เสียงปริแตกบังเกิด แสงสว่างเริ่มหม่นลง

ผลึกวิญญาณแตกกระจาย ก้อนหยกภายในค่ายอาคมก็แตกสลาย

ถัดจากนั้นเหว่ยอี้ค่อยกลับออกจากห้องลับ

หยกจิตวิญญาณที่แตกสลายหมายความถึงส่งข้อมูลเสร็จสิ้นแล้ว

ตอนที่ 162 : หุบเขาโอสถ

ทวีปเทียนหลันมีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล

แดนอันรกร้างแห่งนั้นขาดซึ่งพลังงาน นั่นก็หมายความถึงมันต้องมีแดนที่เปี่ยมแน่นด้วยพลังงาน!

ในหุบเขาแห่งหนึ่งซึ่งมีพลังงานวิญญาณหนาแน่น ถ้ำพักอาศัยจำนวนนับไม่ถ้วนเปรียบดังดวงดาราบนฟากฟ้าอยู่ที่นี่

กลิ่นหอมของโอสถทั้งหลายต่างฟุ้งในอากาศกลางหุบเขา

ผู้ฝึกตนในชุดขาวต่างสัญจรไปมาทั้งบนพื้นและฟากฟ้าประหนึ่งเทพเซียน

เสียงอึกทึกบ่อยครั้งยังดังให้ได้ยิน กระทั่งอัคคีเพลิงพวยพุ่งออกจากถ้ำยังมีให้เห็นเป็นบางครั้ง

ทว่าคนเหล่านี้คล้ายคุ้นชินกับสภาพแวดล้อม...

ที่นี่คือหุบเขา

ด้านหน้าของหุบเขามันยืนหยัดด้วยประตูหินสูงใหญ่หลายสิบเมตร

ที่ด้านบนประตูใหญ่ มันปรากฏสองตัวอักษรพร้อมมังกรและวิหคอมตะที่ราวกับร่ายรำ!

หุบเขาโอสถ!

ผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนต่างต้องแสดงความนับถือยามเผชิญหน้าประตูใหญ่แห่งนี้ ที่นี่คือหุบเขาโอสถ!

หุบเขาโอสถไม่ใช่สถานที่ซึ่งผู้ฝึกตนหน้าไหนก็สามารถเข้าออก!

ภายในถ้ำ ค่ายอาคมนับไม่ถ้วนได้มีการแกะสลักเอาไว้บนพื้นและผนัง

ทันใดนี้เองที่ค่ายอาคมสุกสว่าง ราวกับมีอะไรบางอย่างคิดปรากฏออก

ศิษย์ที่รับหน้าที่ตรงนี้เร่งรีบนำก้อนหยกวางในค่ายอาคม

ค่ายอาคมส่องแสงพร้อมปรากฏอะไรบางอย่างไหลเวียนเข้าสู่ก้อนหยก

“ข่าวคราวจากศิษย์พี่เหว่ย” ขณะรับหยกขึ้นมา ศิษย์ผู้นี้ต้องเผยสายตาพร้อมคำกล่าวด้วยความประหลาดใจ

“นำสิ่งนี้ส่งมอบให้แก่ผู้อาวุโส”

“ขอรับ!”

……

“ผู้อาวุโส ท่านคิดอย่างไรกับข้อความจิตวิญญาณที่เหว่ยอี้ส่งมา?”

ในห้องโถงทองแดงโอ่อ่า ชายชราไว้หนวดเคราสีขาวกำลังนั่งจิบชาราวเป็นคนเฒ่าชราธรรมดาผู้หนึ่ง

กระนั้นสายตาไม่ใช่ นัยน์ตาคู่นั้นราวกับปรากฏดวงดาวสุกสว่างเผยให้เห็น

ผู้นี้คือจ้าวสำนักหุบเขาโอสถ เหยาฮุยเฉิน!

ไม่เพียงแต่วิถีปรุงยาสูงส่งเลิศล้ำ ทว่าการฝึกฝนยังทรงอำนาจอย่างถึงที่สุด ตัวเขาได้ทำลายปราการกีดขวางของขอบเขตทดสอบเต๋าได้ทั้งแต่เมื่อหลายร้อยปีก่อน!

กำลังของเขาตอนนี้นั้นยากที่ผู้อื่นจะตรวจทราบได้!

“เหว่ยอี้ไปที่นครจิ่วเหยา จุดประสงค์คือรอคอยโบราณสถานที่เทือกเขาจิ่วเหยาเปิดออก ขณะนี้ได้ทราบข่าวคราวใหม่มา เรื่องนี้ต้องใช้ความคิด!”

“ถูกต้องแล้ว! สิ่งที่เขากล่าวนั้นแม้เป็นข้าก็ยังไม่เคยได้ยิน สรรพคุณของมันแทบไม่ต่างอะไรกับเม็ดยาอันสูงส่ง สำคัญยิ่งกว่าคือราคาต่ำกว่าหนึ่งร้อยผลึกวิญญาณ!”

“หากเรื่องราวนี้ถูกแพร่สู่ทวีปเทียนหลัน เช่นนั้นหุบเขาโอสถย่อมสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่...”

ผู้อาวุโสทั้งหลายพูดคุยต่อกัน สีหน้าแต่ละคนต่างไม่ค่อยสู้ดี

อย่าได้กล่าวถึงสินค้าลึกลับเหล่านั้น กระทั่งว่าพื้นเพของร้านต้นตำรับก็ไม่อาจคาดเดา

เถ้าแก่ผู้ลึกลับซึ่งไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาก่อนถึงกับปรากฏตัวในทวีปเทียนหลัน!

ทั้งยังมีสิ่งที่ขณะนี้สินค้าหมดอย่างไวน์หยกที่เพิ่มพูนพลังชีวิตแก่ผู้คน เรื่องค่ายอาคมมิติที่สมควรคงอยู่ภายในร้าน รวมถึงเกมเสมือนจริงที่ช่วยเพิ่มพูนการฝึกฝน...

เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ยากจะเชื่อ!

สิ่งของเหล่านั้นมันเกินสามัญสำนึก ทั้งยังทำให้พวกเขาไม่สบายใจกันอย่างถึงที่สุด!

เหยาฮุยเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนกระแอมไอออกมา

เสียงพูดกล่าวเลือนหาย บรรดาผู้อาวุโสรอคอยจ้าวสำนักตัดสินใจ

“เถ้าแก่ลึกลับผู้นั้น ไม่ทราบว่าสนใจเรื่องโบราณสถานหรือไม่ หากไม่ เช่นนั้นพวกเราต้องส่งคนไป!”

“ผู้อาวุโสที่สามนำคณะคนในครั้งนี้ไปเป็นอย่างไร?”

เหยาฮุยเฉินหันมองทางชายชราชุดดำ

อีกฝ่ายคือผู้อาวุโสลำดับที่สามแห่งหุบเขาโอสถ!

ขณะเดียวกันนี้เขายังมีอีกหนึ่งตัวตน นั่นก็คืออาจารย์ของเหว่ยอี้!

สาเหตุว่าทำไมเหยาฮุยเฉินจึงขอผู้อาวุโสที่สามเดินทางไปก็เพราะเห็นว่าเหมาะสม

นอกจากวิถีปรุงยาอันสวนสะพรึงของผู้อาวุโสที่สามแล้ว ระดับการฝึกฝนของเขายังเป็นที่หนึ่งในท่ามกลางผู้อาวุโสทั้งหมด

ตัวเขาคือผู้ที่ใกล้เหยียบย่างเข้าสู่ขอบเขตราชันที่สุด!

หากการเดินทางครั้งนี้ได้คว้าโอกาสใดในโบราณสถาน เช่นนั้นคิดก้าวหน้าสู่ขอบเขตราชันย่อมไม่ใช่เรื่องยาก!