เทพเงินตราสะท้านปฐพี

ตอนที่​ 25 เพื่อน

"อ๊ะ จริงด้วยข้ายังไม่แนะนำตัวเองเลย"

"ข้า น่าหลัน ยินดีที่ได้รู้จักเจ้า"

น่าหลัน แนะนำตัวเองออกมาแก่เต้าหมิง ไม่นานก็รู้จักประวัติความเป็นมาของเธอเพิ่มขึ้น

เธอเป็นเด็กกำพร้าต่างถิ่น​ ไม่มีญาติพี่น้อง หรือใครที่ไหนหลงเหลืออีกแล้ว ทุกคนต่างถูกโจรฆ่าตายหมด แต่น่าหลันเอาตัวรอดมาได้ และยังใช้เงินเก็บก้อนสุดท้าย​เข้ามาเป็นศิษย์​ในพรรคจันทรคราส​ เพื่อเป็นที่หลบภัย และที่อยู่อาศัย​พักพิง​ของเธอ

"แบบนี้เอง" ตอนนี้​ทำให้รู้แล้วว่า​น่าหลัน มีเหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​คล้ายๆกับเรื่องที่​แต่งขึ้นของ​เต้าหมิง

อีกฝ่ายเข้าใจความรู้สึก​ดีของการสูญเสียครอบครัว​และเหลือ​รอด​คนเดียว​ จึงอยากจะช่วยเหลือ​ แนะนำเต้าหมิงเท่าที่พอจะทำได้

ไม่นานเต้าหมิงก็รู้ทุกอย่างในพรรคจนหมด น่าหลันยินดีตอบคำถามเต้าหมิงหมดทุกคำถามโดยไม่ปิดบังใดๆเลย

สองเท้าเต้าหมิง มาหยุดที่บ้านไม้เก่าๆโทรมๆหลังหนึ่ง ที่คล้ายกับบ้านที่ตนอาศัยกับปู่เลย​

"ที่นี้...คือที่อยู่อาจารย์​เจ้า?" สายตาหันมามองหญิงสาวข้างกาย

"ไม่คิดเลยว่าพรรคแห่งเดียวในเมืองจันทรา​จะมีบ้านไม้เก่าๆแบบนี้ด้วย" จ้องมองบ้านไม้หลังเก่าตรงหน้าแทบไม่อยากเชื่อว่ามันจะมีคนอาศัย แล้วบอกว่าเป็นอาจารย์​ของน่าหลันอีกด้วย

ด้วยสถานะอาจารย์​ของพรรคจันทรคราส​ อย่างน้อยต้องมีที่อยู่ดีกว่านี้ไม่ใช่รึไงกัน

เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมา ใบหน้าสงสัยปรากฏ​ชัดเจน​

น่าหลัน พยักหน้า​ตอบกลับอย่างรวดเร็ว แม้รู้ว่าเต้าหมิงจะไม่เชื่อว่าเป็นที่อยู่ของอาจารย์​ตนก็ตาม ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องปกติสำหรับคนที่มาเห็นแบบนี้ครั้งแรกอยู่แล้ว

แอ๊ด

"เจ้ากลับมาแล้ว? น่าหลัน"

เสียงหญิงสาวดังขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงประตู​เปิดออกมา คงเป็นใครไปไม่ได้​นอกจากลูกศิษย์​เธอ

"กลับมาแล้วคะ อาจารย์ลี่ฮว๋า" น่าหลัน ตอบกลับอย่างสุภาพ

ภายในห้องหนึ่ง มีหญิงสาวอายุประมาณ​ 25 ใส่แว่นตา ใบหน้าผิวพรรณ​ซีดเซียว​ ดวงตากลมโต จมูกเชิด ริมฝีปาก​อวบอิ่ม​ ร่างผอมบาง​ ไฟหน้าคู่ใหญ่โต​ราวกับ​ลูกแตงโม

"มาช่วยข้าจัดเตรียมสมุนไพร​หน่อยเร็ว"

ลี่ฮว๋า บอกกล่าวแก่น่าหลันทันที

น่าหลัน จัดแจง​ทำการเตรียมสมุนไพร​อย่างคล่องแคล่ว​ จนดูเหมือนเป็นเรื่องปกติในชีวิต​ประจำวันเสียแล้ว

สายตาเต้าหมิงจ้องมอง​ภาพตรงหน้า เหมือนกับอยู่ในห้องวิทยาศาสตร์ที่กำลังทดลองยา​ยังไงยังงั้นเลย

"นี้ข้ากลายเป็น​คนนอกรึเนี่ย" ตอนนี้ภายในห้อง กลายเป็น​โลกของสองสาว อาจารย์​ลูกศิษย์​อย่างสิ้นเชิง

จนเวลาผ่านไปยามเย็น

โครก

เสียงท้องร้องก็ดังขึ้นมา จนทั้งคู่หยุดทำการทดลองบางอย่าง

"อาจารย์​ ท่านไม่ได้​ทานข้าวอีกแล้วใช่ไหม"

น่าหลัน รู้นิสัยอาจารย์​ดีกว่าใคร หากอีกฝ่ายเริ่มต้นทำอะไรบางอย่าง​ก็จะไม่สนใจอย่างอื่น

"ข้ามัวแต่ทดลองวิจัยมากไปหน่อยเลยลืม"

"หืม เจ้าหนูนั่นใครกัน"

ไม่นานสายตาก็สังเกตุ​เห็นเต้าหมิงที่นั่งเดียวดาย​อยู่เหงาหงอย​คนเดียวในห้อง

"เอ่อ เค้าคือ..." น่าหลัน ตอบอย่างเขินอาย

"อ๋อ รู้แล้ว แฟนเจ้าใช่ไหม" เสียงดังตะโกนออกมา จนน่าหลันต้องรีบสวนกลับทันที

"ไม่ใช่คะอาจารย์​ เค้าคือ เพื่อน เอ่อ เป็น ศิษย์​ใหม่ของพรรค​" น่าหลัน รีบเอ่ยออกมาอย่างชัดเจน​ ไม่ให้อาจารย์​เข้าใจผิด

"เพื่อน?" ลี่ฮว๋า มองน่าหลัน จากนั้น​มองมาทางเต้าหมิงสลับไปมาสักพัก จนสุดท้าย​ก็เอ่ยออกมาว่า "เพื่อน!!!"

"ยินดีด้วยนะ น่าหลัน ในที่สุด​เจ้าก็มีเพื่อนสักที" ใบหน้ายิ้มแย้ม​ปรากฏ​ออกมา กล่าวแสดงความยินดีกับน่าหลันทันที

"อาจารย์​ ทำไมพูดแบบนั้น เดี้ยวเค้าเข้าใจ​ผิดหมด​ว่าข้าไม่มีเพื่อน"

"อ้าว ข้าพูดผิดตรงไหนกัน?"

"ข้าไม่คุยด้วยแล้ว"

น่าหลัน รีบเดินออกจา​กห้องอย่างรวดเร็ว​

"น่าหลัน อย่าลืมทำอาหารแบบเดิมมาด้วยละ"

ไม่นานก็กลับมาถามว่า "นายจะกินอะไรด้วยไหม" น่าหลันหันมาถามเต้าหมิง ทำให้​ได้แต่พยักหน้า​ตอบกลับ​

แต่ที่แปลกใจก็คือ อย่าบอกนะว่า นางไม่เคยมี "เพื่อน" เลยจริงๆ​

เต้าหมิง ไม่เคย​คิดเลยว่าบนโลกใบนี้ จะมีคนที่ยังไม่มีเพื่ิอนคบอยู่ด้วย

"เจ้าไม่ต้องสงสัยหรอก นางไม่ค่อยสุงสิงกับใคร" ลี่ฮว๋า เห็นท่าทางสงสัยของเต้าหมิง จึงอธิบาย​ออกมาให้ฟัง

ตอนนี้​เข้าใจ​แล้วว่า ทำไมนางไม่มีเพื่อนกัน ด้วยการสูญเสียครอบครัวไป จนเหลือรอดเพียงตัวคนเดียว ทำให้นางเศร้าโศก​เสียใจกับการจากไปของครอบครัวอย่างกะทันหัน​ ทำให้นางปิดกั้นหัวใจ​ตัวเอง​ ไม่ค่อยคุยกับใครในพรรค​

ลี่ฮว๋า ที่ไปเจอนางนั่งอยู่ในพรรคเงียบๆคนเดียวเข้า จึงพานางมาเป็นลูกมือของตน เพื่ออย่างน้อยจะได้หางานอะไรให้นางทำจนลืมเรื่องราวเลวร้ายในอดีตกับการจากไปของครอบครัว

ทำให้เต้าหมิงเข้าใจ​เรื่องราว​ทุกอย่างของหญิงสาว​นามว่า น่าหลัน ขึ้นมาทันที

"แต่การที่เจ้ากลายเป็น​เพื่อนนางได้แบบนี้ ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น​แน่ ไหนลองเล่ามาให้ฟังข้าเสียดีๆ" ลี่ฮว๋า ถามด้วยความสงสัย ใบหน้าเจ้าเล่ห์​ปรากฏ​ออกมา​

ปกติคนในพรรคจะ​มองน่าหลันเป็นเพียงคนเชื่อฟัง​ง่าย จึงมีแต่คนมองเธอเป็นเพียงคนใช้รับ​เท่านั้น​ จึงเรียกใช้เธอเป็นประจำ ไม่เคยยอมรับเธอในสถานะเพื่อนเลยสักคน

เต้าหมิงกับยอมรับเธอในสถานะ เพื่อน ไม่ใช่ คนรับใช้​ จึงแปลกใจ​อย่างมาก​

"สงสัยเพราะเรื่องที่ข้าแต่งขึ้นเหมือนกับเหตุการณ์​ที่เคยเกิดขึ้นกับนาง" เต้าหมิง คิดในใจขึ้นมา จึงยอมเล่าทุกอย่าง​ให้ฟัง

"ที่แท้เป็นแบบ​นี้เอง เจ้านี้ก็ร้ายไม่เบาเลย" ลี่ฮว๋า ไม่คิดว่าเต้าหมิงจะแต่งเรื่องเล่นละครเก่งเช่นนี้ ทำให้ทุกคนหลงเชื่ออย่างสนิทใจว่ามันคือเรื่องจริง​

หากข้าแต่งเรื่อง เล่นละคร​แค่นี้ไม่ได้ คงต้องไปฆ่าตัวตาย​ละ

เต้าหมิงไม่คาดคิดเลยว่าเรื่องราวหลอกๆที่แต่งขึ้นมา จน​ทำให้น่าหลันเข้ามาช่วยเหลือ​แนะนำ​เรื่องในพรรค​ จนกลายเป็น​ เพื่อน กันขึ้นมา​

ทำให้ในใจ "รู้สึก​ผิด" ขึ้นมาทันที

ต้องหาโอกาสบอกความจริงกับนางเสียแล้ว

แต่ที่จริงเราไม่เคยพูด​กับนางเลยนี่หน่า​ว่ามาเป็น "เพื่อนกัน" เต้าหมิงเลิกใส่ใจเรื่องนี้ไป หากนางมองแบบนั้นตนเองก็ไม่ได้​ว่าอะไร เพราะถึงไงนางก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร