ตำนานผู้วิเศษ

"เป็นสหายน้อยอย่างงั้นรึ ที่ต้องการไปเข้าร่วมการเปิดประมูลของบ้านเร้นลับ" ท่านชายเหวินชูพูดอย่างอารมณ์ดี สีหน้าท่าทางท่านชายเป็นมิตรและอยู่เป็นสุดๆ

เซี่ยซีหานพบท่านชายเหวินชูเป็นครั้งที่สามแล้ว เขารู้จักชายคนนี้คร่าวๆ แล้ว ดังนั้น เซี่ยซีหานจึงไม่จำเป็นต้องโกหก

"ใช่ขอรับ" เซี่ยซีหานโค้งกายและตอบคำถามนี้ด้วยแววตาใสซื่อ แต่เขาก็แอบสังเกตปฏิกิริยาของท่านชายเหวินชูดูว่ามีอะไรพิเศษรึเปล่า

เซี่ยซีหานสังเกตเห็นท่านชายเหวินชูหรี่สายตาอย่างพินิจตัวเขาครู่สั้น แต่มันเป็นครู่สั้นเพียงนิดเดียวจริงๆ จนทำให้เซี่ยซีหานต้องคิดไปว่า การไปบ้านเร้นลับมีอะไรพิเศษงั้นรึ ไม่ใช่ว่ามันแค่งานใหญ่กว่าปกติเล็กน้อยเหรอ

โดยที่เซี่ยซีหานไม่รู้ บ้านเร้นลับเมื่อไหร่ที่เปิดงานเลี้ยงชั้น 'ขุนนาง' นั้น มันมีการคัดเลือกตัวผู้เข้าร่วมงานประมูลมากกว่าในระดับปกติมาก

ซึ่งผู้ที่จะเข้าร่วมงานได้ ต้องผ่านเงื่อนไขชนิดใดชนิดหนึ่ง หรือมีผู้ผ่านเงื่อนไขเหล่านี้ ถึงจะพาคนอื่นเข้าร่วมได้หนึ่งคน

หนึ่ง.ร่ำรวยและมีเงินบูลนี่มากกว่า 100,000 บูลนี่ถือเข้างาน

สอง.เป็นผู้วิเศษที่แท้จริง

สาม.ผู้ฝึกปราณขอบเขตเปลี่ยนเลือด

สี่.ราชวงศ์หรือผู้ปกครองของอาณาจักรนั้นๆ

ห้า. ผู้ถือโทเคนผู้มีเกียรติของบ้านเร้นลับโดยเฉพาะ

ด้วยความที่งานประมูลบ้านเร้นลับในครั้งนี้เป็นแบบนี้ นี่จึงทำให้ท่านชายเหวินชูสนใจเซี่ยซีหานมากขึ้นในทันที

เพราะก่อนที่เขาจะได้ไปเชิญช่างหลอมจากป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว จากอดีตอาณาจักรหมีขาวแดนเหนือ เขาก็พบว่าชายหนุ่มที่ปกครองป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวนั้นแข็งแกร่งมาก

แข็งแกร่งจนอยู่ในระดับน่ากลัว

และนั่นทำให้เขาเริ่มสนใจเรื่องอื่นๆ ของป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวอย่างยิ่ง เขาอยากรู้ว่ากองกำลังเล็กๆ แห่งนี้ จะมีเงื่อนงำอะไรลึกลับอีกหรือไม่

ท่านชายเหวินชูยิ้ม เขาพบแล้วว่ากองกำลังแห่งนี้น่าจะพิเศษอย่างที่เขาคิด

แม้เขาจะมองเซี่ยซีหานไม่ออกว่าเป็นทั้งผู้ฝึกปราณและผู้วิเศษ แต่การที่เซี่ยซีหานเยาว์วัยและได้รับความเคารพ ทั้งยังสามารถเข้าร่วมงานประมูลบ้านเร้นลับชั้นขุนนางได้อีก ท่านชายเหวินชูประเมินว่าเซี่ยซีหานไม่ธรรมดา เขาต้องการขยับขยายแวดวงของตัวเองเข้าหาเซี่ยซีหานโดยเร็ว และอยากรู้ว่าเจ้าเด็กหนุ่มคนนี้มีอะไรดี

"เช่นนั้นวันนั้นเจ้าก็ไปกับข้าเถอะ เช่นนั้นปัญหาใดๆ ก็ไม่มี"

เซี่ยซีหานขบคิดครู่สั้น สุดท้ายก็แสร้งไร้เดียงสาและตกลงไปกับท่านชายเหวินชู

เพราะในภาพรวมสิ่งนี้น่าจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร อย่างมากก็แค่ดูน่าสงสัยในตัวตนเล็กน้อย นอกจากนั้นเซี่ยซีหานก็สังเกตเห็นสายตาที่ท่านชายเหวินชูมองตัวเอง นี่ไม่ใช่สายตาของคนคิดร้าย แต่เป็นสายตาของคนที่มองคนอื่นด้วยความสนใจอย่างเร่าร้อน

'ช่วยไม่ได้...นี่คือไอ้เด็กทองคำเซี่ยซีหาน ท่านชายเหวินชูมองเห็นฐานะพิเศษของข้า ดังนั้นเขาจึงจับตาเซี่ยซีหานสุดหล่อคนนี้อย่างสนใจ'

'ตอนนี้ข้าได้แต่ตอบตกลงไปกับท่านชายผู้นี้ ช่วยไม่ได้สง่าราศีของข้ามันเจิดจรัสเกินไป ในอนาคตหากข้ายังสง่างามมากยิ่งขึ้นไปกว่านี้อีก ก็ยากแล้วที่จะปกปิดตัวตนและความสามารถของตัวเองได้' เซี่ยซีหานคิดไปเองทั้งหมด

เมื่อเซี่ยซีหานตอบตกลงเขาไม่คิดเลยว่า ท่านชายเหวินชูจะเดินเข้ามาโอบตัวเองอย่างเป็นกันเองสุดๆ

แต่ด้วยที่เคยสัมผัสนิสัยท่านชายเหวินชูมาแล้ว เซี่ยซีหานพบว่า ท่านชายเหวินชูเป็นคนเข้าสังคมเก่ง และเขามีเครือข่ายสังคมที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เซี่ยซีหานจึงเข้ากับท่านชายอย่างเป็นกันเองได้อย่างรวดเร็ว เขาตัวเซี่ยซีหานก็เป็นพวกมั่นหน้าและเขาสังคมเก่งเช่นกัน เรื่องประจบประแจงเซี่ยซีหานไม่เคยเป็นรองใคร

...

ทหารที่ลาดตระเวนโดยรอบสังเกตเห็น พวกเขามองเซี่ยซีหานอย่างจับตาเล็กน้อย

และในขณะนั้นที่เซี่ยซีหานเริ่มพูดคุยกับท่านชายเหวินชูอย่างเป็นกันเองและออกรส ชายสูงวัยที่โดดเด่นด้วยความมั่งคั่ง ร่างที่อ้วนใหญ่แต่ก็มีความสง่าราศีของผู้วิเศษอย่างชัดเจน เขาเดินมาพร้อมแววตาแสดงออกถึงความเจ้าเล่ห์และประสบการณ์อันมากมาย

"ท่านชายเหวินชูขอรับ" ชายสูงวัยผู้มั่งคั่งพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อมพร้อมโค้งกายเล็กน้อย

ท่านชายเหวินชูรีบตอบรับอย่างเป็นกันเอง พร้อมทำมือแนะนำเซี่ยซีหานที่เยาว์วัย แต่ดูเหมือนว่า ตัวเซี่ยซีหานเขาจะไม่ได้รับความสนใจเท่าไหร่นัก เขาถูกมองอย่างเหยียดหยามนิดๆ

"ท่านผู้วิเศษหยางจื่อถง สหายน้อยของข้าคนนี้คือเซี่ยซีหาน เขาคืออัจฉริยะด้านการหลอมยุทธภัณฑ์ ครั้งนี้งานท่านสำเร็จโดยง่ายด้วยน้องชายคนนี้ของข้าแล้ว"

เซี่ยซีหานตอนนี้เอียงหน้าหันมองเหวินชูเร็ว

'นี่ข้าพบกับเอ็งในฐานะเด็กชายใสซื่อเซี่ยซีหานเพียงครู่เดียว และเราพึ่งรู้จักกันได้ไม่ถึง 10 นาทีดี แต่เอ็ง แต่เอ็งรู้ว่าบิดาคืออัจฉริยะด้านการหลอมสร้างแล้ว เหวินชูเอ็งมันตามีแวว' เซี่ยซีหานกล่าวชื่นชมท่านชายเหวินชูในใจ แม้เซี่ยซีหานจะพูดในใจอย่างขี้เล่น

แต่สายตาของเขาก็เฉียบแหลมพอที่จะพบว่า ท่านชายผู้นี้เต็มไปด้วยประสบการณ์ในการมองคน

เขาแอบรอบจับมือที่หนาหยาบของเซี่ยซีหานอย่างเนียนๆ และสายตาของท่านชายยังสังเกตเห็น รอยแผลเป็นไฟไหม้ตามมือของเซี่ยซีหาน ซึ่งรอยแผลไฟไหม้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเหล่านายช่างหลอมยุทธภัณฑ์ที่ใช้ชีวิตอยู่กับเหล็กและไฟ

มันต่างกับมือเหล่านักรบ ที่แม้มือของพวกเขาจะหยาบหนาเช่นกัน

แต่พวกเขาจะไม่มีรอยไหม้ไฟ สิ่งนี้ทำให้ท่านชายเหวินชูรับรู้ว่า เซี่ยซีหานต้องทำงานด้านการหลอมยุทธภัณฑ์ชำนาญในระดับหนึ่งแน่นอน แต่ที่กล่าวชมเซี่ยซีหานต่อหน้าผู้วิเศษแท้จริงอย่างหยางจื่อถง แน่นอนมันเป็นแค่คำยกยอปอปั้นเท่านั้น

หยางจื่อถงเอียงสายตามองเซี่ยซีหานเล็กน้อย ก่อนจะไม่สนใจ พูดเพียงว่าช่างหลอมเบาๆ ในลำคอ เซี่ยซีหานตอนนี้สำหรับหยางจื่อถงเขาเป็นเพียงแค่ตัวละครเล็กๆ ที่ไม่น่าสนใจเท่าไหร่ เป็นช่างหลอมแล้วทำไม มันไม่ได้มีค่าสำหรับผู้วิเศษเลย ยกเว้นเซี่ยซีหานจะเป็นช่างหลอมระดับสูงอย่างแท้จริง นั่นก็จะเป็นอีกเรื่อง

แต่สำหรับเซี่ยซีหานเมื่อเขาได้สังเกตหยางจื่อถงอย่างละเอียด เขาก็พบว่า ตัวเขารู้สึกคุ้นเคยกับหยางจื่อถงอย่างประหลาด

'ไอ้อ้วนบ้านรวยนี่เอง' นี่คือความคิดแรกที่ปรากฏมาในหัวของเซี่ยซีหาน

ตอนนี้เขานึกออกแล้วว่าหยางจื่อถงเหมือนใคร ที่แท้ก็เหมือนไอ้อ้วนหยางฮ่าวบ้านรวย 'ผู้รักษาสัจจะของคนบาป' ชายที่ชอบมีอะไรกับศพนั้นเอง ตอนนี้ในใจของเซี่ยซีหานเผลอคิดอะไรบางอย่าง หลังจากเดาว่าชายคนนี้น่าจะเป็นพ่อของหยางฮ่าวชายอ้วนผู้ร่ำรวย

'ไอ้แก่นี่ชอบมีอะไรกับศพด้วยไหมนะ'

หลังจากเซี่ยซีหานคิดแบบนี้ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นทันที

"!!!เจ้าหนู เจ้ากำลังคิดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับข้า" หยางจื่อถงผู้วิเศษชราร่างอ้วนพูดกับเซี่ยซีหานตรงๆ น้ำเสียงของเขาแฝงความโกรธเกรี้ยวเอาไว้อย่างชัดเจน

อยู่ๆ แผ่นหลังของเซี่ยซีหานเย็นวาบทันที สัญชาตญาณแห่งนักรบของเขา เขาสามารถรับรู้จิตอาฆาตและความไม่พอใจของหยางจื่อถงได้อย่างชัดเจน

และด้วยคำพูดของหยางจื่อถง ท่านชายเหวินชูมองเซี่ยซีหานอย่างประหลาดใจ เขารับรู้ว่าหยางจื่อถงมีความสามารถพิเศษอะไรบ้าง มันไม่ใช่การอ่านความคิด แต่เขาสามารถเขาถึงความคิดมุ่งร้ายบางอย่างได้

เซี่ยซีหานหรี่สายตาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา แต่แฝงไว้ด้วยความสั่นกลัว... แต่นี่ไม่ใช่ความกลัวที่แท้จริงของเซี่ยซีหาน เขาไม่ได้กลัวหยางจื่อถงแม้แต่น้อย

"ขอ... ขออภัยท่านผู้วิเศษหยางจื่อถง พอดีข้าแค่... คิดว่าท่านอ้วนไปหน่อย"

"สารเลว" หยางจื่อถงชายชราอ้วนยกมือคล้ายต้องการตบหน้าเซี่ยซีหาน จากความคิดหมิ่นประมาทเล็กน้อยของเซี่ยซีหานที่มีต่อตัวเขา

ท่านชายเหวินชูสาวเท้ามาด้านหน้า วงเวทย์สีน้ำตาลปรากฏขวางการลงมือของหยางจื่อถง สายตาของท่านชายหรี่เล็ก เล็กน้อย

"น้องชายคนนี้คือผู้ที่ได้รับการคุ้มครองจากนักรบเจ็ดดาบที่แข็งแกร่ง" ในคำว่าแข็งแกร่งนั้นท่านชายเน้นเสียงหนักมาก

หยางจื่อถงผงะคิด ก่อนจะมองจ้องไปที่ท่านชายเหวินชู

ท่านชายเหวินชูรีบยิ้มตอบ ในหมู่คนเจ้าเล่ห์ด้วยกันและอยู่ในแวดวงผู้มีอำนาจ พวกเขามักรู้ว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ หากเจ้าตบคนธรรมดาตาย เชื่อเถอะว่าจะไม่มีใครสนใจ และข้าท่านชายก็จะไม่ห้ามเจ้าแม้แต่น้อย

แต่ถ้าหากเจ้าเกิดไปแตะต้องในสิ่งที่ไม่ควรและชักนำปัญหาเข้าหาตัวเอง มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะทำ การแสดงออกของท่านชายได้เตือนหยางจื่อถง