กำเนิดราชันย์แห่งจอมเวท

     ภายในห้องสี่เหลี่ยมอันหม่นหมอง แม้จะเป็นยามกลางวันแต่ภายในห้องกลับดูหม่นแสงราวกับยามใกล้ค่ำ  โชคดีที่ยังมีแสงไฟที่ส่องสว่างอันน้อยนิดจากดวงตะเกียงพอให้เห็นภาพภายในห้องบ้าง  ที่ผนังห้องมีเพียงช่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กกว่าฝ่ามือที่พอให้มองลอดไปสอดส่องความเป็นไปของสรรพสิ่งด้านนอกได้เล็กน้อย ห้องแห่งนี้หากกล่าวว่ามันเป็นสถานที่จองจำนักโทษก็คงจะไม่ผิดนัก  จะต่างกันก็คงที่มันยังคงมีสภาพดีกว่าสถานที่เช่นนั้นอยู่เล็กน้อย  แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น 

     ร่างของสองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงอันแข็งกระด้างด้วยสภาพอิดโรย  ใบหน้าของพวกมันทั้งสองดูซูบผอมลงไปมาก  แก้มทั้งสองตอบลงอย่างเห็นได้ชัด  แม้จะมีอาหารนำมาให้พวกมันครบทั้งสามมื้อ  แต่พวกมันราวกับวิหคที่ถูกจับมาขังกรง  แม้จะมีอาหารให้กินครบแต่พวกมันก็ไร้ซึ่งอิสรภาพ  ดาเนสก้มหน้ามองจานอาหารที่เหลืออยู่ด้วยสายตาอันหดหู่แต่หากมองลึกเข้าไปข้างในจะเห็นความเจ็บแค้นที่ฝังลึกอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น  ส่วนมาเชลกำลังจ้องมองไปยังฝาผนักด้วยสายตาอันโกรธแค้น  มันใช้เหล็กแหลมขีดเส้นกับฝาผนังเพื่อนับจำนวนวันที่พวกมันเข้ามาอยู่ในห้องแห่งที่  เสียงของเหล็กที่ขูดไปกับผนังปูนมันเล็กแหลมจนเสียดแทงเขาไปยังโสตประสาทของพวกมัน ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนี้ก็เป็นสัญญาณบอกกับพวกมันว่าผ่านไปอีกหนึ่งวันแล้วที่พวกมันต้องทนอยู่ในห้องแห่งนี้อย่างอดสู  มันไม่มีทางที่จะคิดได้เลยว่าจะถึงวันที่พวกมันต้องเข้ามาอยู่ในสถานที่แห่งนี้

     แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งที่ทำลายบรรยากาศอันเงียบสงัดของห้อง  เสียงฝีเท้าที่ก้าวย่างมาตามทางเดิน มันเป็นเสียงฝีเท้าหนักที่ไม่น่าจะเป็นของสาวใช้  พวกมันต่างคาดเดากันว่าคงเป็นทหารสักคนที่เดินมาตรวจตรา  พวกมันจึงหาได้ใส่ใจมากนัก   แต่พวกมันก็เริ่มรู้สึกแปลกใจมากขึ้นเมื่อมีเสียงไขประตู เสียงของประตูเหล็กที่ถูกเปิดออกพร้อมกับใบหน้าที่มันคุ้นตา ผู้ที่พวกมันเฝ้าโหยหาและสงสัยมาตลอดว่าเหตุใดจึงไม่มาเยี่ยมเยียนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

     “ ท่านพ่อ !! ท่านมาพาพวกเราออกไปแล้วใช่หรือไม่ “

     ดวงตาของพวกมันเบิกกว้างด้วยความดีใจ  มันลุกวิ่งขึ้นไปหาเมอร์สันด้วยความดีใจอย่างสุดซึ้ง  ก่อนที่พวกมันจะวิ่งไปเกาะแขนผู้ที่จะมาปลดปล่อยพวกมันออกจากขุมนรกที่พวกมันกำลังเผชิญอยู่ด้วยความยินดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน การถูกกังขังอยู่ในห้องที่ยังคงมีอาหารให้กินครบสามมื้อสำหรับนักโทษคนอื่นไม่อาจจะนับได้ว่าเลวร้ายนัก  ความจริงแล้วมันอาจจะนับได้ว่าเป็นสิ่งที่ดีด้วยซ้ำไป แต่สำหรับพวกมันผู้ที่เป็นถึงทายาทของตระกูลสการ์เชียช่างเป็นเรื่องที่น่าอับอายและอดสูยิ่งนัก แต่ในที่สุดแสงแห่งความหวังก็สาดประกายมาถึงพวกมัน  น้ำตาของดาเนสไหลออกมาด้วยความปลื้นปิติ

     “มันยังไม่ใช่ตอนนี้ “

     เสียงอันราบเรียบของเมอร์สันคล้ายกับมีดที่กรีดเฉือนลงกลางหัวใจของพวกมันทั้งสอง ความหวังที่มีอยู่ตรงหน้าพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี  แสงแห่งความหวังที่จุดประกายขึ้นถูกดับลงในชั่วพริบตา

      “ทำไมกันท่านพ่อ !  ทำไมท่านไม่ยอมพาพวกเราออกไป  ข้าเบื่อสถานที่โสโครกนี่เต็มทนแล้ว  ท่านปู่ทำราวกับว่าข้าเป็นนักโทษหาไม่ใช่หลานชายของท่าน  ตลอดเวลาที่พวกข้าติดอยู่ในนี้ท่านพ่อเองก็ไม่เคยเหลียวแลพวกข้าเลยแม้แต่น้อย  ทำไมกัน ทำไม !! “ 

     เมื่อได้ยินคำพูดของเมอร์สันราวกับขาทั้งสองข้างหมดเรี่ยวแรง ดาเนสทรุดลงกับพื้นพร้อมกับความหวังที่ถูกทำลายลง  มันคร่ำครวญออกมาด้วยความเจ็บช้ำ  ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมามันเฝ้าแต่ตั้งคำถามพวกนี้ซ้ำไปซ้ำมา  มันไม่เข้าใจว่าเหตุใดบิดาและปู่ของมันจึงทำกับมันเช่นนี้  ความจริงแล้วภายในใจของมันกลับเริ่มมีความเกลียดชังอันมืดดำก่อตัวขึ้นมา ความดำมืดที่เกาะกุมจิตใจของมันในยามนี้ราวกับมารร้ายที่คอยแทรกแซงจิตใจของมันอยู่ตลอดเวลา มันไม่เคยมองเห็นความผิดที่มันทำลงไปเป็นเรื่องหนักหนาเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่กำจัดตัวไร้ค่าตัวหนึ่งทำไมมันจึงต้องถูกลงโทษ  แอเรียสเมื่อเทียบกับมันแล้วแทบจะไม่มีค่าเลยแม้แต่น้อย มันไม่เข้าใจว่าเหตุใดปู่ของมันจึงเลือกที่จะเข้าข้างแอเรียสแทนที่จะเป็นพวกมันทั้งสอง 

     “ หยุดฟูมฟายซะ!! บุตรชายข้าต้องไม่อ่อนแอเยี่ยงนี้“

     เสียงตะโกนของเมอร์สันดังก้องไปทั่วห้อง  ดวงตาเริ่มปรากฏความขุ่นเคืองอยู่บางส่วน  มันจ้องไปทางดาเนสอย่างไม่พอใจ  ดาเนสที่กำลังก้มหน้าคร่ำครวญอยู่ได้แต่จำต้องเงียบเสียงลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นรับฟังคำพูดของเมอร์สันอย่างขัดไม่ได้

     เมอร์สันเหลือบสายตาไปทางมาเชล ก่อนที่มันจะพยักหน้าแล้วยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ  มันเห็นดวงตาคู่นั้นเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและความเกลียดชัด เพลิงแห่งความแค้นที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาคู่นั้น มันพอใจกับท่าทีอันสงบนิ่งของมาเชลมากกว่าท่าทางอันอ่อนแอของดาเนสมากนัก ความแค้นและความเจ็บปวดคือบทเรียนบทหนึ่งที่มันต้องการจะมอบให้กับบุตรชายของมันเพื่องานใหญ่ที่มันกำลังจะทำในวันหน้า

     “ ดูเหมือนเจ้าจะเติบโตขึ้นแล้วสินะมาเชล“

     เมอร์สันกล่าวชมมาเชลด้วยความความพึงพอใจ แม้มาเชลจะค่อนข้างสับสนอยู่เล็กน้อยแต่มันก็น้อมรับคำชมนั้นเอาไว้ 

     “ วันนี้ข้ามีข่าวสำคัญสองเรื่องจะมาบอกแก่พวกเจ้า  เรื่องแรกข้าส่งคนไปสังหารเจ้าแอเรียสเพื่อล้างแค้นให้กับพวกเจ้าแล้ว“

     เมอร์สันกล่าวออกมาพร้อมยิ้มที่มุมปากพลางมองดูปฏิกิริยาของบุตรชายทั้งสอง ทั้งมาเชลและดาเนสต่างเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู  มันไม่คิดเลยว่าตลอดหนึ่งเดินที่บิดาของมันหายไปจะวางแผนเช่นนี้ไว้ ราวกับความขุ่นเคืองที่มันมีต่อบิดาถูกสลายหายไปในพริบตา 

     “ ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้าเจ้าสวะ  ใครใช้ให้เจ้าปากสว่าง เป็นแค่ขยะของตระกูลแต่กลับคิดจะต่อกรกับข้า  ความจริงแล้วข้าคิดจะกำจัดมันในอนาคตแต่ดูเหมือนท่านพ่อจะมีเมตตาจัดการให้ก่อนแล้ว  ข้าขอบคุณท่านพ่อจริงๆ “

     ดาเนสหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติ ภายในจิตใจของมันเต็มไปด้วยความยินดีต่อการตายของแอเรียสก่อนจะก้มหัวขอบคุณบิดาของมันด้วยความซาบซึ้ง  ส่วนมาเชลนั้นเพียงแสยะยิ้มออกมาด้วยความยินดีก่อนจะหัวเราะในลำคอเท่านั้น 

     “ ส่วนอีกเรื่องก็เป็นเรื่องที่พวกเจ้ารู้กันดีอยู่แล้ว  ข้าจะดำเนินแผนการนั่นในอีกไม่นานนี้ “

     มาเชลเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังแววตาปรากฏจิตสังหารจางๆแผ่ออกมา

     “ ท่านจะสังหารท่านปู่จริงๆรึท่านพ่อ  แต่ว่า.. “

     ดวงตาของมาเชลปรากฏความสับสนเล็กน้อย ภายในหัวของมันเต็มไปด้วยความคิดที่ตีกันจนยุ่งเหยิง  ในใจหนึ่งมันก็มีความแค้นที่ก่อตัวขึ้นมา  แต่อีกใจหนึ่งของมันก็ปรากฏความลังเลอยู่ไม่น้อย

     “ ข้าจะเข้าร่วมแผนการด้วยท่านพ่อ ในเมื่อท่านปู่ไม่เห็นข้าเป็นหลานข้าเองก็จะไม่เห็นท่านเป็นปู่ของข้าอีกต่อไป ตำแหน่งผู้นำตระกูลสการ์เชียเหมาะสมกับท่านพ่อเท่านั้น “

     น้ำเสียงอันเย็นชาเปล่งออกมาจากปากของมาเชล มาเดสหันกลับไปจ้องมองพี่ชายด้วยความไม่อยากจะเชื่อ  ตอนนี้ดูเหมือนมันเองก็คงไม่มีทางเลือกไปมากกว่านี้แล้ว ภายในใจของมันเริ่มตัดความรู้สึกผิดทิ้งไปก่อนจะกัดฟันตัดสินใจบางอย่างออกมา

     “ ข้าเองก็จะเข้าร่วมแผนการด้วยท่านพ่อ ! “

     ณ คฤหาสน์อันงดงามที่สร้างขึ้นมาใหญ่โตราวกับปราสาทราชวัง  มันมีขนาดใหญ่กว่าคฤหาสน์ของตระกูลสการ์เชียหลายเท่านัก คฤหาสน์แห่งนี้ตั้งอยู่บนจุดศูนย์กลางของเมืองเบอเนียร์นอกอาณาเขตของตระกูลถูกล้อมรอบไปด้วยกำแพงอันแข็งแกร่งที่ถูกล้อมกรอบอีกชั้นด้วยอาคารบ้านเรือนภายในตัวเมืองเบอเนียร์  นี่คือคฤหาสน์ของตระกูลฮาร์เกนหรืออาจจะเรียกได้อีกอย่างว่าคฤหาสน์ของเจ้าเมืองเบอเนียร์ 

     ที่สวนพฤกษาอันงดงามแห่งหนึ่งภายในบริเวณคฤหาสน์  สวนแห่งนี้เต็มไปด้วยเหล่าพฤกษาที่กำลังผลิดอกออกมารับแสงตะวันอย่างงดงาม  เหล่าผีเสื้อตัวเล็กๆต่างโบยบินเข้ามาดอมดมดอกไม้เหล่านั้นด้วยความหลงใหล  ที่ม้านั่งขนาดเล็กภายในสวนปรากฏหญิงสาวใบหน้างดงามราวกับงดงามราวกับหญิงสาวชาวเอลฟ์ นางกำลังนั่งเหม่อมองไปยังทิศทางอันห่างไกลราวกับกำลังนึกคิดถึงสิ่งใดอยู่ด้วยสายตาที่ปะปนด้วยความเศร้าหมอง แต่บางคราวก็ปรากฏรอยยิ้มอันขวยเขินขึ้นมาบนใบหน้านั้น

     “ คุณหนูท่านนั่งเหม่อลอยแบบนี้อีกแล้วนะ  อย่าบอกนะว่าท่านกำลังเหม่อลอยคิดถึงเจ้าหนุ่มนั่นอีกแล้ว“

     เสียงของหญิงสาวอีกนางหนึ่งที่ปลุกให้หญิงสาวผู้กำลังเหม่อลอยผู้นั้นต้องออกมาจากภวังค์ หากแอเรียสยืนอยู่ตรงนี้เขาจะต้องจดจำนางทั้งสองได้อย่างแน่นอน  หนึ่งคือหญิงสาวใบหน้างดงามที่เคยถูกเขาช่วยชีวิตเอาไว้”เฮเลน่า” ส่วนอีกหนึ่งคือหญิงสาวที่ห้าวหาญราวกับบุรุษที่เคยหันคมหอกเข้าหาเขาราวกับจะเอาชีวิตเขาให้ได้“เจสซิก้า”

     “ ใช่ข้ากำลังคิดถึงเรื่องของเขา เขาช่วยชีวิตข้าไว้แต่ข้ายังไม่มีโอกาสได้ตอบแทนเขาเลย  แม้แต่ชื่อของเขาข้าเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ “

     เฮเลน่าถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าสร้อย  ภายในใจปรากฏความผิดหวังอยู่ไม่น้อย

     “ ข้าเริ่มรู้สึกว่าข้าคงคิดผิดจริงๆที่ช่วยคุณหนูปกปิดเรื่องวันนั้นเอาไว้ ความจริงแล้วข้าควรจะพาท่านไปหาหมอประจำตระกูล ไม่รู้ว่าเจ้าหนุ่มนั่นมันใช้คำสาปอะไรใส่ท่านบ้างรึไม่ท่านจึงได้เหม่อลอยคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้“

     เจสซิก้าส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่ายใจต่ออาการเหม่อลอยที่พบเห็นได้เป็นประจำของเฮเลน่า นางไม่รู้ว่าเหตุใดเฮเลน่าจึงได้คิดถึงเจ้าหนุ่มนั่นนักทั้งๆที่ยังไม่เห็นใบหน้าของมันด้วยซ้ำไป  ตั้งแต่คุณหนูของนางโตมานางก็พึ่งจะเคยเห็นคุณหนูของนางมีอาการแบบนี้เป็นครั้งแรก  นางรู้ดีว่านี่คือสัญญาณของสิ่งใด  แต่เมื่อใดที่คิดถึงเรื่องนี้ทีไรนางก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ  ทั้งระดับพลังและพรสวรรค์เจ้าหนุ่มนั่นช่างไม่สามารถเทียบได้กับเฮเลน่าเลยแม้แต่น้อย อายุของเจ้าหนุ่มนั้นก็น่าจะไล่เลี่ยกับเฮเลน่าแต่กลับมีระดับเพียงสัมผัสเวทเท่านั้น  ทั้งเฮเลน่าเองก็มีฐานะเป็นถึงบุตรีของดยุคโคเว่นเจ้าเมืองเบอเนียร์ แต่เจ้าหนุ่มเป็นผู้ใดนางเองก็ไม่สามารถรับรู้ได้ หากให้นางคาดเดาก็คงเป็นผู้ไร้หัวนอนปลายเท้าผู้หนึ่ง    เมื่อเทียบฐานะระหว่างทั้งสองแล้วมันช่างเป็นสิ่งที่แตกต่างกับฟ้ากับเหว 

     ณ ใจกลางป่าที่โอบล้อมไปด้วยหมู่พฤกษาน้อยใหญ่  แม้แต่ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่มีอายุนับร้อยปีก็เริ่มมีให้เห็นอยู่รายทาง  กิ่งก้านของมันแผ่ปกคลุมไปด้วยผืนป่า บรรยากาศอันชวนร่มรื่นนี้ช่างเป็นสิ่งที่แอเรียสรู้สึกไม่ดีเลยแม้แต่น้อย  เขตที่เป็นป่าทึบหนาราวกับไม่เคยมีมนุษย์ย่างกายเข้ามาเช่นนี้มันแสดงให้เห็นว่าเขาเริ่มเข้าสู่เขตป่าลึกแล้ว บนพื้นมีเพียงร่องรอยของสัตว์อสูรเท่านั้นที่พบเห็นได้ เขาพยายามหลีกเลี่ยงทางเดินของสัตว์อสูรให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

     “ หยุดตรงนั้นนะเจ้าหนู!! เจ้าทำให้ข้าเสียเวลามามากพอแล้ว“

     เสียงที่ตะโกนที่ดังออกมาทำให้แอเรียสต้องเหลียวไปมองด้านหลังด้วยความตกใจ ภาพของไคออนที่กำลังมุ่งมาทางเขาด้วยความรวดเร็ว  ดูเหมือนพิษของยานั่นจะหายไปจนหมดแล้ว เขาไม่รู้ว่าเหตุใดมันจึงตามเขามาถูกในเวลาเพียงสองชั่วโมง  เขาไม่มีเวลาให้คิดมากนัก  แต่ตอนนี้ก็มีสิ่งหนึ่งที่เขากังวลเพิ่มขึ้นมา

     “ เจ้าบ้านั่นมันจะเรียกฝูงสัตว์อสูรมารวมตัวกันรึยังไง“

     แอเรียสสบถออกมาขณะวิ่งหนี  สายตาสอดส่องไปรอบด้านด้วยความหวาดระแวง