ยอดยุทธ์ท้าชะตา พิชิตยุทธภพ

บทที่ 35 สิบราชันย์นักรบแห่งต้าซาง!

บนถนนในเมืองหลวง หลี่จื่อเย่และมู่เหยาเดินเคียงข้างกันไป ชื่นชมความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวงไปพร้อมกัน

เมื่อเทียบกับเมืองอวี๋โจวแล้ว เมืองหลวงดูคึกคักกว่ามาก ผู้คนพลุกพล่าน ทุกหนแห่งมีเสียงร้องขายสินค้า

ทว่าหลังจากที่ทั้งสองเดินไปได้ไม่นาน ผู้คนข้างหน้าก็พากันหลีกทางด้วยท่าทางตื่นตระหนก ปล่อยให้กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินตรงเข้ามา

เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย มู่เหยาก็ถึงกับพูดไม่ออก ส่วนหลี่จื่อเย่ก็เผยรอยยิ้มออกมา

ช่างบังเอิญเสียจริง!

“เจ้านั่นแหละ!” ที่ด้านหน้าของกลุ่มคน เฉินอี้เฟยเห็นหลี่จื่อเย่แล้วก็ตวาดด้วยความโกรธ “พวกเจ้าทั้งหลาย จงจัดการเขาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

“อี้เฟย เจ้าอย่าได้บังอาจ!”

มู่เหยาเห็นสถานการณ์เช่นนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมลง ตวาดออกไป

“ท่านพี่ เรื่องนี้ท่านอย่าได้ยุ่ง!”

เมื่อศัตรูอยู่ตรงหน้า เฉินอี้เฟยไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง แล้วหันไปตะโกนบอกพวกสมุนที่อยู่ด้านหลังว่า “ทำให้เขาพิการซะ คืนนี้ไปเที่ยวสำราญที่หอซือฮวา ข้าเลี้ยงเอง!!”

“ฮ่าๆ ในเมื่อท่านเฉินได้เอ่ยปากแล้ว พวกข้าย่อมต้องช่วยท่านระบายความแค้นนี้”

ด้านหลัง เหล่าคุณชายทั้งหลายพากันเห็นด้วยเสียงดัง จากนั้นทั้งหมดก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มอำมหิต

“เจ้าหนู เจ้าช่างอยากตายเสียจริง กล้าดีมาหาเรื่องกับท่านเฉินของพวกข้า”

“...”

เมื่อมองเห็นเหล่าคุณชายที่อยู่ตรงหน้า หลี่จื่อเย่ก็รู้สึกขี้เกียจจะต่อปากต่อคำ ทำไมถึงมีแต่พวกโง่เขลาที่ไหนก็ไม่รู้

“พวกเรารีบจัดการให้เสร็จ แล้วไปดื่มสุรากันเถิด!”

หนึ่งในนั้นตะโกนขึ้น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หลี่จื่อเย่เป็นคนแรก

จากนั้น...

ภายในลานอันเงียบสงบ ณ สำนักไท่เสวีย 

ฉินเอ๋อร์นั่วนั่งอยู่เบื้องหน้านักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ใบหน้าแฝงรอยยิ้มบางเบา

“เป็นเช่นไรบ้าง” ท่านขงจื๊อเอ่ยถาม

“ข้ายอมรับผลคำท้า” ฉินเอ๋อร์นั่วกล่าวอย่างสงบ “หนึ่งปีนับจากนี้ ข้าจะสอนที่สำนักไท่เสวีย”

“การได้ฟังการสอนของเซียนกระบี่เหมยฮวา คงจะทำให้ศิษย์ของสำนักไท่เสวียของข้ายินดีเป็นอย่างยิ่ง”

ท่านขงจื๊อยิ้มและกล่าวว่า “เจ้าต้องการพนันอีกครั้งหรือไม่? พนันว่าเมื่อใด หลี่จื่อเย่จะมาที่สำนักไท่เสวียของข้า”

“ไม่พนัน” ฉินเอ๋อร์นั่วส่ายหน้าและกล่าวว่า “ท่านขงจื๊อสามารถคำนวณเรื่องราวทั่วหล้าได้ ข้าได้ประจักษ์ด้วยตนเองแล้ว จะกล้าพนันกับท่านขงจื๊ออีกได้อย่างไร”

“สำนักไท่เสวียเงียบสงบมานานเกินไปแล้ว สมควรจะคึกคักขึ้นบ้าง”ท่านขงจื๊อกล่าวเบา ๆ

…

กลับมาที่บนท้องถนนในเมืองหลวง!

เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วสารทิศ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนรอบข้าง เหล่าคุณชายที่เฉินอี้เฟยพามาทั้งหมดถูกจับโยนลงพื้น ต่างกลิ้งเกลือกไปมาด้วยความเจ็บปวด

เฉินอี้เฟยยืนอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าซีดขาว ขาทั้งสองสั่นเทา แทบจะยืนไม่อยู่ แต่ปากยังขู่อย่างไม่ยอมแพ้ว่า “เจ้า เจ้าเจอดีแน่! เจ้าทำร้ายศิษย์จากสำนักไท่เสวีย สำนักไท่เสวียไม่มีทางปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ แน่!”

“องค์ชายสาม พวกเราไปกันเถิดขอรับ” หลี่จื่อเย่ไม่สนใจเฉินอี้เฟย เขาหันไปพูดกับมู่เหยาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“อืม” มู่เหยาถอนหายใจเบา ๆ พยักหน้าตอบรับ

ทั้งสองเดินจากไป ระหว่างที่เดินผ่านเฉินอี้เฟย หลี่จื่อเย่ก็หยุดฝีเท้าลง  ก้มลงไปกระซิบข้างหูเฉินอี้เฟยเบา ๆ ว่า “วันนี้ ข้าจะละเว้นเจ้าสักครั้งเพราะเห็นแก่องค์ชายสาม คราวหน้า เจ้าคงไม่โชคดีเช่นนี้อีกแน่”

พูดจบ หลี่จื่อเย่ก็ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

ร่างกายของเฉินอี้เฟยสั่นสะท้าน  ใบหน้าซีดเผือดกว่าเดิม

“คุณชายหลี่ ขอบคุณท่านมาก!” มู่เหยาเอ่ยขอบคุณ

เขารู้ดีว่าสาเหตุที่หลี่จื่อเย่ไม่ลงมือกับเฉินอี้เฟยเป็นเพราะเขา

“ไม่เป็นไรขอรับ” หลี่จื่อเย่ยิ้มเล็กน้อย เขาจะไปลงมือกับเฉินอี้เฟยต่อหน้ามู่เหยาได้อย่างไร นั่นมันเท่ากับตบหน้ามู่เหยาต่อหน้าธารกำนัลชัด ๆ

เขากับมู่เหยาเป็นพี่น้องกัน!

เขาจะทำเรื่องทรยศหักหลังพี่น้องได้อย่างไร

อย่างไรก็ตาม พูดถึงเรื่องนี้ เมื่อครู่ได้ยินเฉินอี้เฟยพูดถึงสำนักไท่เสวีย อาจารย์ของเขาก็ไปที่นั่นไม่ใช่หรือ จนบัดนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราว

หลี่จื่อเย่หวังว่าสำนักไท่เสวียจะมาหาเรื่องเขาจริง ๆ

มิเช่นนั้น เขาก็ไม่รู้จะแทรกตัวเข้าไปค้นหาร่องรอยของอาจารย์ได้อย่างไร

อาจารย์ ศิษย์ที่น่ารักของท่านคิดถึงท่านเหลือเกิน!

…

ในเมืองหลวง หลี่จื่อเย่และมู่เหยาเดินเที่ยวเล่นครึ่งวัน เพื่อนเก่าได้พบกัน ย่อมสนทนากันอย่างสนุกสนาน

ระหว่างที่เดินเที่ยวชมเมือง หลี่จื่อเย่สังเกตเป็นพิเศษว่าในเมืองหลวงมีจวนนับสิบหลังตั้งตระหง่านอยู่ในทิศทางที่แตกต่างกัน

แม้จะยังไม่ได้เข้าไปใกล้ แต่ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากจวนเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน

สิบราชันย์นักรบแห่งต้าซาง!

หลี่จื่อเย่จดจำตำแหน่งของจวนของราชันย์นักรบทั้งสิบไว้ในใจ เขารู้ว่าหากตระกูลหลี่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับราชวงศ์ในอนาคต สิบราชันย์นักรบแห่งต้าซางเหล่านี้จะเป็นภัยคุกคามที่น่ากลัวที่ตระกูลหลี่ต้องเผชิญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ครึ่งวันต่อมา หลี่จื่อเย่และองค์ชายสามแยกทางกัน เขาจึงเตรียมตัวกลับจวนหลี่

อย่างไรก็ตาม ขณะเดินผ่านจวนของราชันย์นักรบหลังหนึ่ง ก็มีหญิงสาวผู้หนึ่งเดินตรงเข้ามา

หญิงสาวผู้นั้นสวมชุดสีแดง ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างสวยงาม ริมฝีปากแดงสด สวยสะดุดตาจนทำให้ผู้คนไม่กล้าจ้องมองเป็นเวลานาน

เมื่อหลี่จื่อเย่มองเห็นผู้หญิงคนนั้น เขาก็รู้สึกถึงอันตรายอย่างรุนแรงโดยไม่รู้ตัว

ราชินีปีศาจ!

หลี่จื่อเย่รู้สึกใจหายวาบ ก่อนมาที่นี่ เขาได้ตั้งใจศึกษาข้อมูลของทุกฝ่ายในเมืองหลวงต้าซางอย่างละเอียด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าบรรดาราชันย์นักรบทั้งสิบคนที่ทำให้เขาจดจำได้อย่างแม่นยำ

และในบรรดาราชันย์นักรบทั้งสิบ เถ๋าเยาเยาเป็นสตรีเพียงผู้เดียว แม้จะเป็นสตรี แต่พลังของนางก็แข็งแกร่งยิ่งนัก ราชินีปีศาจผู้นี้จัดอยู่ในระดับแนวหน้าของราชันย์นักรบทั้งสิบ

ตามเสียงเล่าลือนั้น เถ๋าเยาเยาเป็นคนใจร้ายโหดเหี้ยม ผู้ใดก็ตามที่ทำให้นางไม่พอใจ จะต้องพบจุดจบอันน่าเวทนายิ่งนัก

ขณะที่หลี่จื่อเย่กำลังปั่นป่วนใจ เถ๋าเยาเยาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็เห็นชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเช่นกัน

ทันใดนั้น ริมฝีปากสีแดงของนางก็โค้งขึ้นเล็กน้อย

นี่คือทายาทของตระกูลหลี่ ที่ท่านขงจื๊อเคยกล่าวถึงใช่หรือไม่?

ศิษย์ของฉินเอ๋อร์นั่วดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษเลย

นอกจากหน้าตาที่หล่อเหลา…

หน้าจวนของราชินีปีศาจ หลี่จื่อเย่กดความปั่นป่วนในใจลง ไม่เอ่ยสิ่งใดก่อนจะเดินเงียบ ๆ ไปข้างหน้า

เมื่อเถ๋าเยาเยาเห็นสถานการณ์เช่นนั้น บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเยาะหยัน

นางมั่นใจว่าชายหนุ่มผู้นี้จำแนกตัวตนของนางได้แล้ว

เมื่อทั้งสองคนเดินสวนกันไป เถ๋าเยาเยาจึงหยุดฝีเท้า ยิ้มพลางกล่าวว่า “ทายาทตระกูลหลี่?”

หลี่จื่อเย่ไม่สนใจ เร่งฝีเท้า ต้องการจะออกจากสถานที่อันวุ่นวายนี้

เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับราชันย์นักรบเร็วขนาดนี้

“หลี่จื่อเย่!”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเดินเร็วขึ้น เถ๋าเยาเยาก็ก้าวเท้าเบา ๆ ร่างกายของนางก็พุ่งออกไปราวกับดาวตก ขวางหน้าหลี่จื่อเย่ในทันที

หลี่จื่อเย่ตกใจเล็กน้อย แล้วรีบกดความปั่นป่วนในใจลง ยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก แล้วถามว่า “ท่านคือผู้ใดหรือ?”

เถ๋าเยาเยายิ้มอย่างงดงาม ชี้ไปยังจวนข้าง ๆ กล่าวว่า “จวนหลังนี้เป็นของข้า”

เมื่อหลี่จื่อเย่เห็นดังนั้น บนใบหน้าปรากฏความตกตะลึง รีบโค้งคำนับ กล่าวว่า “ที่แท้ท่านก็คือราชินีปีศาจ ข้าขออภัยที่ไม่รู้ความ”

“เลิกแสร้งทำเป็นไม่รู้จักได้แล้ว”

เถ๋าเยาเยาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา “เจ้าแกล้งทำได้ไม่เหมือนเลยสักนิด ฉินเอ๋อร์นั่วไม่เคยสอนเจ้าหรือว่าเมื่อพบผู้อาวุโสต้องทักทายก่อน?”

“ก่อนหน้านี้ข้าไม่ทราบจริง ๆ ว่าท่านคือราชินิปีศาจ ข้าขออภัยด้วย”

หลี่จื่อเย่ยังคงไม่ยอมรับ เขากล่าวว่า “ราชินีปีศาจ ท่านรู้จักอาจารย์ของข้าด้วยหรือ?”

“ไม่ใช่แค่รู้จัก”

เถ๋าเยาเยาตอบเรียบ ๆ “แต่… เป็นศัตรูกัน!”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่จื่อเย่ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ บัดซบ! ทำไมถึงโชคร้ายได้ขนาดนี้

อาจารย์ฉิน ท่านจะทำให้ข้าตายอยู่แล้ว!

“อย่างไร กลัวแล้วหรือ?” เถ๋าเยาเยาถามอย่างล้อเลียน “วางใจเถิด ข้ายังไม่ถึงกับจะทำร้ายเด็กรุ่นหลังอย่างเจ้าหรอก”

“ราชินีปีศาจช่างใจกว้างนัก ข้าเลื่อมใสในตัวท่านอย่างยิ่ง!” หลี่จื่อเย่กล่าวประจบเสียงหนึ่ง ดวงตากลอกกลิ้งไปมา แล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “วันนี้ข้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ยังมีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการที่จวน เช่นนั้นแล้วข้าขอตัวก่อน”

กล่าวจบหลี่จื่อเย่ก็คำนับอีกครั้ง แล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที

สถานที่แห่งนี้อันตราย ไม่ควรอยู่นาน!

“หยุดอยู่ตรงนั้น!”  เสียงจากด้านหลังดังขึ้น เถ๋าเหยาเหยากล่าวเรียบ ๆ “ข้าอนุญาตให้เจ้าไปแล้วรึ?”

หลี่จื่อเย่ชะงักฝีเท้า ร่างกายค่อย ๆ หมุนกลับมาอย่างยากลำบาก

ท่านอาจารย์ฉิน ช่วยข้าด้วย!