คุยกันสักนิด
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
บทที่ 1
เมิ่งจือหลันหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายที่ไหล่ หลังจากที่ตรวจสอบภายในห้องเรียบร้อยแล้วนั้น หญิงสาวก็ปิดประตูห้องพักของตัวเองทันที หลังจากที่ตรวจสอบบานประตูห้องพักเรียบร้อยแล้วนั้น เมิ่งจือหลันก็เดินตรงไปยังลิฟต์ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากห้องพักของตัวเองสักเท่าไหร่
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมา ทำให้เมิ่งจือหลิวหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ภายในกระเป๋ากางเกงของตัวเองออกมา ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์
“มีอะไรหรือเปล่าเหมี่ยวอี้ ตอนนี้ฉันกำลังจะขับรถไปบ้านของเธอแล้ว”
“จือหลัน เธอช่วยแวะซื้อชานมไข่มุกให้ฉันหน่อยได้ไหม” ไป๋เหมี่ยวอี้ออดอ้อนเพื่อนสนิทของตัวเองทันทีเมื่ออีกฝ่ายรับสายเธอเรียบร้อยแล้ว “ถึงยังไงร้านโปรดของฉันก็เป็ทางผ่านเธอไม่ใช่เหรอ แวะซื้อให้ฉันหน่อยนะ นะ นะ”
เมิ่งจือหลันอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงออดอ้อนจากเพื่อนสนิทของเธอ สำหรับบรรดาเพื่อนที่สนิทที่สุดของเธอนั้น ถือได้ว่าไป๋เหมี่ยวอี้คนนี้เป็คนที่เธอสนิทมายาวนานที่สุด เนื่องจากเธอรู้จักกับอีกฝ่ายมาั้แ่สมัยมัธยมแล้ว และถือได้ว่าอีกฝ่ายเป็ผู้เป็พระคุณของเธอคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เนื่องจากในเวลานั้นเธอเป็เพียงเด็กกำพร้าที่เรียนเก่งและได้รับทุนให้เข้าศึกษาในโรงเรียนอันดับหนึ่งในเมืองปักกิ่ง
ซึ่งแน่นอนว่าภายในโรงเรียนอันดับหนึ่งแห่งนั้นส่วนมากนักเรียนที่เข้ามาเล่าเรียนก็มักจะเป็ลูกหลานของคนมีเงิน ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงการบูลลี่และกลั่นแกล้งกันไม่ได้ ซึ่งเมิ่งจือหลันก็เป็หนึ่งในคนที่ถูกกลั่นแกล้งและบูลลี่นั่นเอง แต่เพราะว่าในตอนที่เธอกำลังถูกนักเรียนคนอื่นกลั่นแกล้งอยู่นั้น ไป๋เหมี่ยวอี้ก็ได้เข้ามาช่วยเหลือเธอเอาไว้เสียก่อน เนื่องจากก่อนหน้านั้นเธอเคยช่วยอีกฝ่ายทบทวนบทเรียน
และหลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยถูกกลั่นแกล้งอีกต่อไป เพราะว่ากลุ่มที่กลั่นแกล้งเธอนั้นได้ถูกลงโทษทางวินัย อีกทั้งทางโรงเรียนก็ได้ถูกหน่วยงานเข้ามาตรวจสอบและดูแลเช่นเดียวกัน ทำให้เด็กนักเรียนที่ชื่นชอบกลั่นแกล้งและบูลลี่นักเรียนคนอื่น ต่างก็ไม่กล้าลงมืออีกต่อไป และนั่นก็ทำให้เมิ่งจือหลันสามารถเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ต่อไปได้อย่างราบรื่น
“ได้ เดี๋ยวฉันซื้อไปให้ แต่เธออย่าลืมให้ป้าิเจี๋ยทำบะหมี่หมูตุ๋นเอาไว้ให้ฉันด้วยนะ ฉันไม่ได้ทานมาหลายเดือนแล้ว” เมิ่งจือหลันไม่ลืมที่จะย้ำเตือนเพื่อนสนิทของตัวเองอีกครั้ง เนื่องจากเธอเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศมาหลายเดือนและพึ่งจะกลับมาเมื่อสองวันก่อน ดังนั้นเมิ่งจือหลันจึงอดคิดถึงฝีมือการทำอาหารของแม่ครัวของไป๋เหมี่ยวอี้ไม่ได้
“แลกกัน เดี๋ยวฉันจะบอกให้ป้าิเจี๋ยจัดเต็มให้เลย รับรองได้เลยว่าเธอจะต้องอุ้มพุงกลับบ้านแน่นอน”
หลังจากที่เมิ่งจือหลันวางสายเรียบร้อยแล้ว เธอก็ขับรถออกจากคอนโดที่เธออยู่ในทันที ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันไม่เริ่มที่จะแวะซื้อชานมไข่มุกให้กับเพื่อนสนิทของเธออีกด้วย นอกจากนี้เธอยังซื้อขนมติดไม้ติดมือไปฝากคนที่บ้านของอีกฝ่ายด้วยเช่นเดียวกัน
เมื่อซื้อของครบทุกอย่างแล้ว เมิ่งจือหลันก็ขับรถตรงไปยังบ้านของไป๋เหมี่ยวอี้ในทันที สายตาของเธอจดจ้องอยู่ที่สัญญาณไฟจราจร เมื่อแสงสีแดงถูกเปลี่ยนเป็แสงสีเขียว เมิ่งจือหลันก็ค่อยๆ ขับรถเคลื่อนไปข้างหน้าอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นแรงกระแทกจากด้านข้างก็ปะทะเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทำให้เมิ่งจือหลันที่กรีดร้องขึ้นมาด้วยความใ พร้อมกับสติที่มีอยู่ของเธอค่อยๆ ดับลงไปในที่สุด
‘ได้โปรด ฉันยังไม่อยากตาย’
เมิ่งจือหลันกะพริบตาไปมา ก่อนที่เธอจะหลับตาลงอีกครั้งเมื่อสายตาของเธอยังคงปรับเข้ากับแสงสว่างไม่ได้ หลังจากที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เมิ่งจือหลันก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ซึ่งสิ่งของที่วางอยู่ภายในห้องแห่งนี้ก็ทำให้เมิ่งจือหลันถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความงุนงง ก่อนที่เธอจะรับรู้ถึงความเ็ปที่กำลังเกิดขึ้น ทำให้เมิ่งจือหลันต้องยกมือของตัวเองขึ้นมากุมศีรษะเอาไว้
หลังจากที่ความเ็ปจางหายไป ในที่สุดเมิ่งจือหลันก็ได้รู้เสียทีว่าที่แห่งนี้คือที่ไหนกันแน่ ซึ่งแน่นอนว่าเธอรู้สึกใและเป็กังวล เพราะว่าในตอนนี้เธอได้มาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีชื่อเหมือนกับเธอ เพียงแต่ว่าผู้หญิงคนนี้มีครอบครัวที่คอยให้ความรัก ซึ่งแตกต่างกับเธอที่เป็เพียงเด็กกำพร้าคนหนึ่งเท่านั้น
นอกจากนี้เมิ่งจือหลันคนนี้ยังอยู่ในปีเจ็ดศูนย์อีกด้วย ซึ่งแน่นอนว่าเธอรู้ถึงสถานการณ์ใน่เวลานี้ดี เพราะว่าเธอเคยได้ฟังเื่ราวมาจากป้าิเจี๋ย ซึ่งมักจะชื่นชอบเล่าเื่ราวในอดีตให้เธอและไป๋เหมี่ยวอี้ฟังอยู่เป็ประจำ ทำให้เธอรู้ดีว่าใน่นี้เป็่ที่เกิดเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย นอกจากนี้ยังเป็เื่ของอาหารและการใช้ชีวิตที่ดูจะยากลำบากเช่นเดียวกัน ทำให้เมิ่งจือหลันอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความเป็กังวลไม่ได้
และจากความทรงจำที่เธอพึ่งได้รับมา ทำให้เมิ่งจือหลันรับรู้ได้ว่าครอบครัวของเธอรักใคร่เธอเป็อย่างมาก นอกจากนี้ครอบครัวทางฝ่ายแม่ของเธอก็รักและเอ็นดูเธอเช่นเดียวกัน โดยที่พวกเขาไม่ได้รักแต่เพียงลูกชายหรือหลานชายเหมือนกับครอบครัวอื่น แต่สำหรับครอบครัวฝ่ายพ่อนั้น เธอไม่เคยรู้จักและพ่อแม่ของเธอก็ไม่เคยพูดถึงอีกต่างหาก ดังนั้นเมิ่งจือหลันจึงไม่มีความทรงจำในส่วนนี้
นอกจากนี้ทั้งพ่อและแม่ของเธอต่างก็มีหน้าที่การงานที่ดีกว่าชาวบ้านคนอื่นๆ ทำให้ความเป็อยู่ของเธอไม่ได้อดยากและลำบากมากจนเกินไป
ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!
เมิ่งจือหลันขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเธอได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่าง ทำให้เธอต้องกวาดสายตามองไปบริเวณรอบๆ เพื่อหาที่มาของเสียงที่ดังขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเมิ่งจือหลันก็ไม่สามารถหาต้นต่อของเสียงดังกล่าวได้ ทำให้เธอรู้สึกมึนงงเป็อย่างมาก
[สวัสดีครับคุณเมิ่งจือหลัน ผมคือระบบสตรีมที่ถูกจับคู่กับคุณเมิ่งจือหลันในครั้งนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ]
เมิ่งจือหลันสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อเธอได้ยินเสียงของใครบางคนอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่เห็นตัวตนของอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว
“นายอยู่ที่ไหนกัน ทำไมฉันถึงไม่เห็นนาย”
[ผมเป็เพียงระบบที่ถูกติดตั้งเอาไว้ภายในตัวของคุณเมิ่งจือหลันเท่านั้นครับ ดังนั้นคุณเมิ่งจือหลันไม่ต้องมองหาผมหรอกนะครับ]
เมิ่งจือหลันหยุดชะงักลงในทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย “ว่าแต่ระบบสตรีมคืออะไร มันจะเหมือนกับการไลฟ์ในชีวิตก่อนของฉันหรือเปล่า ทำไมนายถึงได้มาจับคู่กับฉันได้ แล้วฉันจะต้องเรียกนายว่าระบบสตรีมเหรอ นายมีชื่ออื่นให้ฉันเรียกหรือเปล่า”
ระบบสตรีมอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับของตัวเอง เมื่อเขาได้ยินคำถามจากหญิงสาวที่เขาถูกจับคู่ด้วย [ผมไม่มีชื่อเรียกครับ คุณเมิ่งจือหลันสามารถตั้งชื่อให้ผมได้เลยครับ]
[ส่วนระบบสตรีม ก็เหมือนกับการไลฟ์ในชีวิตก่อนของคุณเมิ่งจือหลันเลยครับ เพียงแต่ระบบสตรีมนี้จะไม่ได้มีไว้ให้คนในยุคสมัยนี้ได้ดูกัน เพราะคุณเมิ่งจือหลันก็น่าจะรู้ดีว่าในยุคเจ็ดศูนย์นี้ไม่มีเครื่องที่จะลองการสตรีมได้ ดังนั้นผู้เข้าชมจะเป็คนจากโลกอนาคตครับ ซึ่งคนเ่าั้จะอยู่กันคนละ่เวลากับคุณเมิ่งจือหลัน]
เมิ่งจือหลันยกมือของตัวเองขึ้นมาเล็กน้อย “เดี๋ยวนะ คนจากโลกอนาคตเหรอ”
[ใช่ครับ ระบบสตรีมอย่างผมจะเชื่อมต่อกับระบบสตรีมจากโลกอนาคตครับ ซึ่งเป็่เวลาที่ระบบอย่างผมได้จากมานั่นเองครับ ดังนั้นจึงทำให้คนจากใน่เวลานั้น สามารถเห็นการกระทำทุกอย่างของคุณเมิ่งจือหลัน ถ้าหากคุณเปิดระบบสตรีมของผม]
เมิ่งจือหลันพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ถ้าอย่างนั้นฉันเรียกนายว่าเสี่ยวเป่าก็แล้วกัน ว่าแต่ฉันจะได้อะไรจากระบบสตรีมอย่างนายละ”
บันทึกชื่อ เสี่ยวเป่า สำเร็จ
[ขอบคุณสำหรับชื่อใหม่ของผมครับ]
[แน่นอนครับว่าคุณเมิ่งจือหลันจะได้หลายอย่างจากระบบสตรีม เมื่อคุณเมิ่งจือหลันเปิดทำการสตรีมขึ้นมา ผู้เข้าชมที่แวะเข้ามาดูการสตรีมของคุณเมิ่งจือหลันจะสามารถให้ของขวัญกับคุณเมิ่งจือหลันได้ครับ ซึ่งของขวัญเหล่านี้จะถูกแปลงเป็เหรียญไว้ใช้ซื้อของในร้านค้าของระบบ]
“ซึ่งร้านค้าของระบบจะมีของขายหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็ของกินหรือของใช้ใน่เวลาที่คุณเมิ่งจือหลันอาศัยอยู่ หรือสิ่งของที่ผู้คนในโลกอนาคตได้วางขายในระบบสตรีม ทางคุณเมิ่งจือหลันก็สามารถซื้อมาใช้ได้เช่นเดียวกัน”
เสี่ยวเปาได้เปิดร้านค้าขึ้นมาให้เมิ่งจือหลันได้ดูไปด้วยในระหว่างที่เขากำลังอธิบายระบบต่างๆ ให้อีกฝ่ายได้ฟัง
[นอกจากนี้คุณเมิ่งจือหลันยังสามารถเปิดขายสินค้าให้กับคนในโลกอนาคตเช่นเดียวกัน]
เมิ่งจือหลันกวาดสายตามองหน้าจอที่ปรากฏขึ้นด้านหน้าของเธอด้วยความสนใจอกสนใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอได้เห็นสิ่งของในโลกอนาคต ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งของที่เธอเห็นอยู่ในตอนนี้ บางสิ่งบางอย่างเธอก็ยังไม่เคยพบเจอเลยแม้แต่ครั้งเดียว ดังนั้นเมิ่งจือหลันจึงรู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างมาก
“แล้วเวลาที่ฉันจะซื้อของพวกนี้ ฉันจะต้องทำยังไงบ้างเหรอ”
[คุณเมิ่งจือหลันสามารถบอกชื่อสินค้าและจำนวนที่้าได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะเป็คนดำเนินการสั่งซื้อให้กับคุณเมิ่งจือหลันเอง หรือถ้าหากคุณเมิ่งจือหลัน้ากดสั่งซื้อด้วยตัวเอง ก็สามารถแตะลงไปบนหน้าจอที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าได้เลยครับ]
[และคุณเมิ่งจือหลันก็ไม่ต้องเป็กังวลไปครับว่าคนอื่นจะมองว่าคุณเมิ่งจือหลันแปลกไป เพราะคุณเมิ่งจือหลันเพียงแค่คิดภายในใจเท่านั้นครับ ไม่ต้องจำเป็ที่จะต้องออกเสียงออกมา ผมก็สามารถได้ยินทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณเมิ่งจือหลันคิดแล้วละครับ]
“เสี่ยวเป่า นายลองเปิดสตรีมของคนอื่นขึ้นมาให้ฉันดูหน่อยได้ไหม” เมิ่งจือหลันอยากเห็นสตรีมของคนในโลกอนาคต ดังนั้นเธอจึงไม่รีรอที่จะขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย
[ได้ครับ]
เมิ่งจือหลันกวาดสายตามองไปหน้าจอที่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของเธออีกครั้ง ก่อนที่เมิ่งจือหลันจะกดเข้าไปในหมวดหมู่อาหาร ซึ่งภายในหมวดหมู่นี้ก็มีคลิปสตรีมปรากฏขึ้นมาให้เธอได้เห็น ก่อนที่เมิ่งจือหลันจะกดเข้าไปภายในสตรีมหนึ่ง เพื่อดูการสตรีมของคนคนนั้น
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
2K
