มหาศึกห้าแผ่นดิน

พอไปถึง ก็พบว่าด้านหน้ามีผู้คนอยู่หลายกลุ่ม กำลังยืน มององค์ชายสิบสี่ ที่ถูกมัดเอาไว้กับไม้กางเขน บนแท่นศิลาขนาดสี่เหลี่ยม ถูกนักบวชชุดขาว ใช้มีดสั้น กรีดเลือดที่ข้อมือซ้าย โลหิตไหลลงพื้น ที่มีอักขระยันต์ มากมาย สลักเอาไว้บนศิลา ด้านข้าง เห็นองครักษ์หญิงอู่เสีย บาดเจ็บ ถูกมัดแขนขาเอาไว้แน่น ไม่อาจขยับตัวได้

อาจารย์ของนาง เยี่ยซิน และลูกศิษย์สำนักปรายฟ้า ล้วนถูกมัดเอาไว้ ไม่อาจเคลื่อนไหวได้ เล่าขุย หลางตง และ ชวีหมิง ล้วนได้รับบาดเจ็บ ถูกมัดด้วยโซ่สีเงินลงอาคมเอาไว้

ด้านหน้ามีองค์ชายเจ็ด องค์ชายแปด องค์ชายเก้า กับ ผู้พิทักษ์วังหลวงทั้งสาม นั่งบนเก้าอี้มองดู องค์ชายสิบสี่ถูกทำร้ายโดยไม่สนใจ รวมทั้งไป๋เซียง ก็ได้แต่ยืนมองไม่ทำอะไรเลย

ส่วนด้านข้าง ก็มีกลุ่มของเทพบุตรเฉียนฟง กลุ่มของสำนักเก้าดาบบูรพา กลุ่มขององค์ชายสี่หลี่หมิง กลุ่มของสำนักเมฆาขาว กลุ่มของสำนักทะเลใต้ นักพรตชิงเต่า

และสุดท้ายกลุ่มของ เกาจิ้งอัน แดนเหนือ ราเชนแม้นอยากฆ่ามันตอนนี้ แต่ต้องช่วยองค์ชายสิบสี่ก่อน

ดังนั้น ก่อนที่มีดสั้นของนักบวชชุดขาว กำลังจะกรีดลงบนข้อมือของ องค์ชายสิบสี่

ก็ถูกเข็มฟ้าพิฆาตปักเข้าที่ลำคอของมันจนกระเด็นตกจากแท่นศิลา

“ใครกล้าแตะต้ององค์ชายสิบสี่ มันต้องพบจุดจบเช่นนี้” 

ราเชนเอ่ยเสียงก้องกังวาน ทุก ๆ คน ล้วนหันมามองที่ราเชน แต่ละคนล้วนมีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป

“ อาจารย์ลุงช่วยข้าด้วย” เสียงองค์ชายสิบสี่เอ่ยอย่างอ่อนแรง

“ นักพรตน้อย เจ้ากล้าเป็นศัตรูกับพวกเราทั้งหมดอย่างนั้นรึ?”

องค์ชายเก้า เอ่ยออกมา

“ องค์ชายเก้า ข้าขอพูดกับเขาเอง”   ไป๋เซียง รีบก้าวเท้าเข้ามาขวาง ทุกๆ คนเอาไว้ แล้วมองหน้าราเชน ไม่สนใจจื่ออีที่ยืนด้านหลังราเชน สีหน้าเรียบเฉย

มีเพียงเกาจิ้งอันที่เห็นหน้าจื่ออี แล้วถึงกับตาลุกวาว

“ ศิษย์น้อง เจ้าหลีกไปซะ นี่เป็นพระบัญชาของจักรพรรดิจางมู่เฉิน ต้องใช้โลหิตขององค์ชายสิบสี่ บูชายัณบรรพบุรุษ ไม่เช่นนั้น ประตูทางเข้าถ้ำสมบัติจะไม่เปิดออก”

ราเชนมองไป๋เซียง และ มองไปที่ด้านหลังมีถ้ำ มีประตูศิลา ปิดกั้นเอาไว้

โดยที่หน้าประตูกับพื้นศิลาด้านหน้า เป็นค่ายกลชนิดหนึ่ง ราเชนไม่รู้ว่า มันคือค่ายกลชนิดใด 

“ ต้องใช้โลหิตขององค์ชายสิบสี่เท่านั้นรึ? ถึงจะทำให้ประตูถ้ำสมบัตินี้เปิดออก”

“ ใช่แล้ว”

“ มีเรื่องเช่นนี้ด้วย” 

“ ใช่ ราชครูฟ้าได้บอกวิธีมาเช่นนี้ พวกเราทุกๆ คนล้วนทราบดี ต้องใช้โลหิตเชื้อพระวงศ์เท่านั้น”

“ ทำไมไม่เลือกองค์ชายคนอื่นๆ เล่า”

“ นี่เป็นพระราชโองการของฝ่าบาท ข้าไม่อาจปฏิเสธได้”

ราเชนได้แต่ถอนหายใจ แล้วมองดูหน้าขององค์ชายสิบสี่ที่จ้องมองเขาอย่างมีความหวัง

“ หากว่าข้าช่วยเปิดประตูทางเข้านี้ได้ จะปล่อยองค์ชายสิบสี่หรือไม่”

ราเชนเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

“ ข้าลองทุกวิธีแล้วแต่ไม่สำเร็จ เหลือวิธีสุดท้ายคือต้องนำร่างขององค์ชายสิบสี่บูชายัณตามคำสั่งของราชครูฟ้า” ไป๋เซียงเอ่ยออกมาด้วยความลำบากใจ

“ ฮ่า ฮ่า นักพรตน้อย ข้าเห็นแก่หน้าไป๋เซียง รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยม” องค์ชายเก้า ตะโกนออกมา  กลุ่มคนอื่น ๆ ล้วนแล้วแต่มองราเชนอย่างเย้ยหยัน เชียนเชียนพยายามจะก้าวออกมาเตือน แต่ถูกเสี่ยวฉีจับแขนห้ามเอาไว้

“ ให้ข้าลองดูก่อน” ราเชนเอ่ยกับไป๋เซียง แต่ทันใดนั้นเอง เกาจิ้งอันก็เอ่ยออกมาว่า

“ เจ้านักพรตน้อยนี่ดื้อด้านเสียจริงๆ จับมันโยนออกไปจากที่นี่ แล้วจับแม่นางน้อยผู้นี้มาให้ข้า” คนของเกาจิ้งอันสี่ห้าคนพุ่งตัวเข้าหาราเชนอย่างพร้อมเพรียงกัน แต่ละคน ล้วนถือทวนยาวกว่าสองเมตร ไป๋เซียงชักกระบี่ขี้นมา เตรียมต่อสู้ แต่ไม่ทันได้ลงมือจื่ออีก็ เคลื่อนตัวออกมารับหน้าเอาไว้ ทั้งทวนและคนที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา ถูกฝ่ามือของจื่ออีซัดออกไป

ตูม !!

ทวนและคน ล้วนแหลกสลายกล้ายเป็นฝุ่นผงไปในพริบตา สร้างความแตกตื่นตกใจ ให้กับเหล่าจอมยุทธ์ทั้งหลายเป็นจำนวนมาก

ราเชนเดินเข้าไปปลดปล่อยองค์ชายสิบสี่ และ ทุกๆ คนให้เป็นอิสระ โดยที่ไม่มีใครกล้าขัดขวางแม้แต่น้อย

“ นี่มันพลังปราณขั้นไหนกันแน่”   เทพบุตรเฉียนฟงเอ่ยกับ ชายสวมหมวกปิดบังใบหน้าเอาไว้

“ พลังปราณเซียนขั้นกลาง”

“ อะไรนะ” เทพบุตรเฉียนฟงเอ่ยอย่างตกใจ

คนอื่นๆ ที่ได้ยิน ก็ต่างตกใจเช่นกัน

“ มีวิธีเปิดค่ายกลนี้หรือเปล่า”

ราเชนกระซิบถามจื่ออีเบาๆ

“ นี่คือ ค่ายกลโลหิต ที่เทพอัสนีได้สร้างเอาไว้ มีเพียงโลหิตของราชันเท่านั้นที่จะเปิดได้ เจ้ามนุษย์ผู้นี้มีพลังปราณยุทธ์เพียงน้อยนิด หากใช้โลหิตของเขา ต้องตายสถานเดียว”

“ แล้วทำอย่างไรดี มีวิธีอื่นไหม”

“ มี แต่ว่าคุณชายจะช่วยให้มนุษย์กลุ่มนี้จะเข้าไปในถ้ำสมบัติ  ซึ่งในนั้น มีซากสังขารพระโพธิสัตว์ก็อยู่ในนั้นด้วยนะ”

“ คงต้องให้พวกมันเข้าไป ข้ายอมให้พวกมันจับองค์ชายสิบสี่บูชายัณไม่ได้”

“ ก็ได้ ข้าขอโลหิตของท่านสักหน่อย”

จื่ออี เอ่ยจบ ไม่ทันให้ราเชนตั้งตัว ก็จับมือของเขา แล้วกรีดนิ้วลงบนฝ่ามือ โลหิตของราเชน พุ่งกระฉูดออกมาเป็นสายน้ำ ราเชนถึงกับอ้าปากค้าง 

โลหิตของราเชนพอกระทบกับ พื้นศิลา ก็กลายเป็นแสงสีทอง พื้นศิลาหมุนตามเข็มนาฬิกาอย่างรวดเร็ว และแล้วมีสายฟ้าผ่าลงมาที่ประตูศิลาหน้าถ้ำ จนแหลกละเอียด

ทุกๆ คน เห็นดังนั้น ก็วิ่งพรูกันเข้าไปด้านในถ้ำสมบัติ โดยไม่สนใจว่า มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมโลหิตราเชนถึงได้ เปิดค่ายกลโลหิตนี้ได้

“ ข้ามีโลหิตราชันตั้งแต่เมื่อไร?” ราเชนมองโลหิตของตัวเองอย่างสงสัย

“ ท่านมีโลหิตราชันเช่นกัน แต่ไม่ใช่ราชันมนุษย์ แต่เป็นราชันมารโลหิต ค่ายกลโลหิตจึงถูกทำลายสิ้นเช่นนี้” จื่ออีเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ไป๋เซียงที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงเดินเข้ามาหาราเชน

“ เจ้าทำได้อย่างไร” แทนที่จะถาม จื่ออี แต่นางกลับมาถามราเชนแทน

“ ข้าเองก็ไม่รู้” ราเชนหันไปมองที่จื่ออี ที่ไม่ยอมพูดอะไรกับไป๋เซียง

“ ศิษย์น้อง ต่อไปเจ้าต้องระวังตัว ผู้พิทักษ์วังหลวงทั้งสาม ต่างสงสัยในตัวเจ้า เกรงว่า ต่อไปเจ้าจะเป็นภัยต่อบัลลังก์ของ ฝ่าบาท”

ไป๋เซียงเอ่ยจบก็ รีบตามองค์ชายทั้งสามไปในทันที

“ เอายังไงต่อดี พวกเรากลับกันเลยดีไหม” องค์ชายสิบสี่เอ่ยอย่างหวาดกลัว

“ ไม่ได้ พวกเราเข้ามาถึงที่นี่แล้ว ท่านต้องนำกระบี่เก้ามังกรกลับไปให้ได้ ตอนนี้พวกเรามีนักพรตถู และ จอมยุทธ์หญิงคอยช่วยเหลือแล้ว ไม่ต้องกลัวพวกมันอีกต่อไป” องค์รักษ์หญิงอู่เสียเอ่ยอย่างมั่นใจ

“ เข้าไปกันเถอะ ข้าสัญญาแล้ว ว่าจะคุ้มครองท่าน อย่าลืมซิ” ราเชนนึกถึงค่าจ้าง 100 ล้านเหรียญทอง จะให้ยกเลิกสัญญาได้ยังไง  จากนั้นก็มอบยาสมานแผลสิบทิศให้ทุกๆ คนที่บาดเจ็บ

“ ท่านผู้นี้คือ” องค์ชายสิบสี่มองไปที่จื่ออีด้วยความสงสัย

“ สหายของข้าเอง นางชื่อจื่ออี”ราเชนเอ่ยเพียงเท่านี้ แล้วก็พาทุกๆ คน เข้าไปในถ้ำสมบัติทันที

ราเชนเดินเข้าไปก็รู้สึกแปลกๆ เพราะผ่านปากถ้ำเข้าไป  ก็เหมือนกับว่า ได้เดินผ่านไปอยู่มิติอื่น เพราะรอบๆ ตัวกลับไม่มีผนังถ้ำ แต่กลับเป็นเมืองโบราณที่มีแต่ซากปรักหักพัง เต็มไปหมด

“ นี่มันคืออะไร ไหนสมบัติ ไม่เห็นมีอะไรเลย แล้วคนที่เข้ามาหายไปไหนกันหมด”

ราเชนเอ่ยอย่างสงสัย

“ ประตูที่เราผ่านเข้ามา คือ ประตูมิติ    ในอดีตที่นี่เคยมีผู้คนอาศัยอยู่มากมาย แต่พอมังกรเก้าหัว ปรากฏกายขึ้นมันทำลายบ้านเรือน เข่นฆ่ามนุษย์ ผ่านไปพันปี เลยมีสภาพแบบนี้”

จื่ออีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“ ทำไมต้องสร้างมิติปิดกั้นคนภายนอกไม่ให้เข้ามา”

ราเชนสงสัย

“ เพราะว่า ดินแดนนิรทุกข์แห่งนี้มันอันตราย มีผู้คนต่างเข้ามาเพื่อค้นหาสมบัติมีค่ากันมากมาย เพราะตอนต่อสู้กันระหว่างเทพอัสนี กับ มังกรเก้าหัว ทำให้พลังของทั้งสอง ได้กระจายออกไปทั่วบริเวณ ทำให้สิ่งต่างๆ รอบตัว มีพลังของทั้งสองอยู่เต็มไปหมด รวมทั้งสัตว์อสูรทั้งหลายที่อยู่รอดด้วย  ดังนั้นพอท่านสังหารมังกรเก้าหัวแล้ว ดินแดนแถบนี้ก็กลายเป็นขุมสมบัติให้ มนุษย์ต่างเข้ามาเพื่อแย่งชิง ทำให้มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ท่านเทพอัสนีเลยสร้างพลังเขตแดนขึ้นมา ไม่ให้มนุษย์เข้ามา และ ห้ามสัตว์อสูรออกไปจากพลังเขตแดนที่ท่านได้สร้างขึ้นมา แต่พลังเขตแดนของท่านจะถูกเปิดออก ทุกๆ 10 ปี ทำให้พวกมนุษย์มีโอกาสเข้ามาในเขตแดนเทพอัสนีแห่งนี้ เป็นเวลาเจ็ดวัน”

“ แล้วพวกสัตว์อสูร จะออกไปจากที่นี่ได้หรือไม่” ราเชนสงสัย

“ ไม่ หากพวกมันออกไป จะถูกพลังอัสนีสายฟ้าทำลายสิ้น ไม่มีใครสามารถออกไปได้”

“ แม่นางจื่ออี ทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร” องครักษ์หญิงอู่เสียเอ่ยอย่างเคลือบแคลง

“ บรรพบุรุษของข้าเล่าให้ฟัง”

องค์รักษ์หญิงอู่เสีย อยากจะถามว่าบรรพบุรุษของนางเป็นใคร แต่ไม่ทันได้เอ่ย

ข้างหน้าก็มีเสียงต่อสู้กันแล้ว  ทั้งหมดเลยรีบเข้าไปดู พบว่า

เป็นคนขององค์ชายเจ็ด องค์ชายแปด องค์ชายเก้า พร้อมกับผู้พิทักษ์วังหลวง และไป๋เซียง กำลังต่อสู้กับ พวกของ เกาจิ้งอัน แห่งแดนเหนือ คนของสำนักดาบเก้าบูรพาแห่งแดนตะวันออก  คนขององค์ชายสี่หลี่หมิง แห่งแดนตะวันตก และ คนของสำนักทะเลใต้ แห่งแดนใต้ เรียกได้ว่า กองกำลังทั้งสี่ กำลังรุม คนของอาณาจักรมัจฉิมา 

ไป๋เซียง ถูกทำร้ายบาดเจ็บ ผู้พิทักษ์วังหลวงทั้งสามก็คุ้มกันองค์ชายทั้งสามเอาไว้ ราเชนเห็นเชียนเชียนเอง ก็ยังต่อสู้กับ คนของอาณาจักรมัจฉิมาอีกด้วย  ราเชนได้แต่ส่ายหัว

“ ข้าต้องช่วยศิษย์พี่ พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ก่อน”

ราเชนมองหน้าจื่ออี ที่พยักหน้าเช่นกัน ทั้งสองพุ่งตัวออกไป จัดการกับ คนของสี่อาณาจักร ทั้งหมดไม่มีใครต้านทานพลังฝ่ามือของจื่ออีได้สักคน ต่างกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง ส่วนราเชน ก็ใช้พลังจิต ยกร่างของผู้ที่มีพลังต่ำกว่าขั้นเซียน จนลอยไปคนละทิศละทาง

คุณชายหยางจ้ง เห็นราเชนเข้ามา ก็ นำดาบของตนแทงเข้าใส่ร่างราเชน ดาบซามูไร แยกออกเป็นเก้าดาบ ลอยออกมา ทั้งฟัน ทั้งแทง ราวกับมีคนจับดาบมันอยู่

“ ที่แท้ก็ใช้พลังจิตควบคุมดาบนี้เอง” 

หยางจ้งแม้นมีพลังปราณราชันขั้นสูงสุดแล้ว แต่ยังควบคุมดาบด้วยพลังจิตได้อีก แต่ว่าเป็นเพียงแค่ ปราณจิตขั้นราชันระดับกลางเท่านั้น

ราเชนแม้นจะมีพลังปราณจิตราชันขั้นกลางเช่นกัน แต่เขาฝึกจิตปรมัตถ์สำเร็จแล้วจึงทำให้พลังปราณจิตของเขาอยู่เหนือกว่าขั้นราชันเทียบเท่าได้ระดับเซียนขั้นต้นแล้ว ดังนั้นเก้าดาบที่ลอยมา กลับถูกราเชนหยุดเอาไว้ได้

และถูกพลังหมัดวานรพันปีของราเชนอัดเข้ากลางอก ลอยละลิ่วกระเด็นกระอักเลือดสลบไป

ราเชนกับ จื่ออี เข้าไปยืนขวางหน้า ทั้งสี่อาณาจักร ทำให้ไม่มีใครกล้าโจมตีคนของอาณาจักรมัจฉิมาอีก

“ ศิษย์พี่เป็นไงบ้าง”

“ ไม่เป็นไร พวกมันคิดขัดขวางพวกเราไม่ให้เข้าไปใน โบราณสถานแห่งนี้”

ราเชนมองไปที่เกาจิ้งอัน ที่ยืนอยู่หลังนักพรตดำ และ นักบวชวัดธรรมกายนับสิบรูป พวกมันกลับไม่ลงมือ 

แล้วกลุ่มขององค์ชายสิบสี่ก็เข้ามาสมทบ ราเชนเลยบอกไปว่า

“ เข้าไปในโบราณสถานแห่งนี้ก่อน แล้วข้าจะตามไป” ทุกๆ คนต่างวิ่งกรูกันเข้าไปในซากโบราณสถานขนาดใหญ่ทันที เพราะเข็มทิศจักรวาลของทุกๆ คนต่างชี้ไปด้านในพร้อมๆ กัน

“ ปล่อยมันออกมา” เกาจิ้งอันออกคำสั่ง นักพรตดำ นำถุงสีแดงแล้วปล่อยบางอย่างออกมา มันคือ เจ้าโมโม่นั่นเอง ตอนนี้มันได้กลายเป็นอสูรไฟตัวใหญ่กว่าเดิม มีปลอกคอสีเงินยู่ตรงลำคอ และ ข้อเท้าของมันทั้งสี่เท้า แม้นมันจะมีไฟลุมท่วมตัว แต่ที่เปลี่ยนไปคือ   เปลวไฟที่ท่วมตัวมันกลับกลายเป็นเปลวไฟสีดำ ดวงตาของมันก็เป็นสีดำ มันอ้าปากคำราม จนแผ่นดินสะเทือน

“ ฆ่ามัน” นักพรตดำ สั่นกระดิ่งสีทอง แล้วชี้มาทางราเชน เจ้าโมโม่พุ่งกระโจนเข้าใส่ราเชนในทันที.....