(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        หลังจากที่ได้สังหารอาชญากรผู้ชั่วร้ายลงจนสิ้น

        ภายในอกของหวงเยี่ยกลับรู้สึกเย็นสบายอย่างน่าแปลกประหลาด

        ความกระปี้กระเปร่าได้พุ่งทะยานขึ้นมาในกายประหนึ่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ ความอึดอัดที่สะสมอยู่ในใจคล้ายถูกระบายออกไปพร้อมกับเสียงระเบิดก่อนหน้า ทำให้ริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ดวงตาส่องประกายแววคึกคักที่ยากจะปิดบัง

        “ความรู้สึกเช่นนี้..”

        “ช่างสดชื่นเกินคาดหมาย!”

        ตัวของเขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยซักนิด ในเสี้ยววินาทีที่รากไม้แทงทะลุร่างของหลิวซูหยิง หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความเร้าใจ คล้ายกับได้ปลดปล่อยบางสิ่งที่กดทับอยู่ลึกภายในมาโดยตลอด

        ความพึงพอใจจากการกำจัดภัยคุกคามอย่างเด็ดขาดได้แทรกซึมเข้าสู่สติสัมปชัญญะอย่างชัดเจน

        ทว่าเพียงชั่วครู่ ความรู้สึกนั้นก็ทำให้ชายหนุ่มชะงักงัน

        หวงเยี่ยยกฝ่ามือขึ้นตบหน้าตนเอง พร้อมกับรอยยิ้มเมื่อครู่ที่จางหายไป เหลือเพียงความเคร่งขรึมที่ปรากฏชัด

        “ใจเย็นไว้ตัวข้า.. การสังหารพวกอาชญากรอาจเป็นเรื่องที่ดีก็จริง”

        “ทว่าถ้าหลงระเริงไปกับการสังหารหรือชื่นชอบในการกระทำเช่นนี้ แล้วการกระทำของข้าจะต่างอะไรไปจากพวกมันกันละ”

        ก่อนที่หวงเยี่ยจะสูดลมหายใจเข้าอย่างช้าๆ ปรับจังหวะหัวใจให้กลับสู่ภาวะปกติ

        ความเบิกบานที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ถูกควบคุมเอาไว้และไม่ปล่อยให้มันขยายตัวเกินควร

        ในห้วงจิตสำนึก ระบบกลืนกินมังกรพลันขบขันต่อความเคร่งเครียดของโฮสต์

        【โฮสต์ไม่ต้องไปสนใจไอ้พวกเศษขยะแบบนี้หรอกค่ะ ตายๆห่ากันให้หมดเสียก็ดี】

        【แทนที่จะเอาพลังที่ได้รับมาจากเจตจำนงไปสังหารไอ้พวกเผ่าพันธุ์มังกร แต่ดันกลับลงมือต่อเผ่าพันธุ์เดียวกัน】

        น้ำเสียงของระบบแฝงความเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง คล้ายกำลังหัวเราะต่อชะตากรรมของผู้ที่ดับสูญไปเมื่อครู่

        【เพราะงั้นโฮสต์จึงไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดอะไรทั้งสิ้น】

        คำกล่าวนั้นดังก้องชัดเจนเหมือนค้อนที่ตอกลงบนความลังเลในใจของเขา

        หวงเยี่ยนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง

        คราวนี้ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความคึกคะนอง หากเป็นความเห็นพ้องที่ผ่านการใคร่ครวญแล้ว

        “นั่นสินะ? การสังหารไอ้พวกเวรนี่ถือเป็นการกำจัดความชั่วร้ายไปในตัว”

        ความคิดก่อนหน้าที่เกรงว่าตนเองจะถลำลึกสู่เส้นทางเดียวกับอาชญากรเหล่านั้นค่อยๆจางหาย เขาไม่ได้ฆ่าเพื่อความสนุกสนาน หากเพื่อกำจัดภัยที่คุกคามผู้อื่น และเพื่อให้ตนเองเดินหน้าต่อไปได้อย่างปลอดภัย

        เมื่อจิตใจกลับมามั่นคง หวงเยี่ยพลันนึกถึงบางสิ่งที่ทำให้ดวงตาของเขาส่องประกายขึ้นอีกครั้ง

        “ว่าแต่ระเบิดลูกไฟผลาญฟ้าที่ได้รับมาจากอาจารย์มันดีจริงๆเลยนะ”

        “ไม่รู้ว่าท่านอาจารย์ไปซื้ออุปกรณ์ต้องห้ามนี้จากสมาพันธ์มังกรได้ยังไง แต่ข้ามีมันถึงหนึ่งร้อยลูกเลยแน่ะ”

        เขายกมือแตะที่แหวนมิติบนปลายนิ้ว พลันกระแสพลังจางๆไหลผ่านเข้าสู่มิติภายใน

        สติสัมปชัญญะของเขาจมลึกลงไปในพื้นที่ว่างอันกว้างใหญ่ที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น

        ภายในแหวนมิติ พื้นที่เก็บของเรียงรายด้วยวัตถุจำนวนมาก

        และท่ามกลางสิ่งของเหล่านั้น มีก้อนโลหะขนาดเล็กสีแดงเข้มวางกองเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ แสงสะท้อนจากผิวโลหะเป็นประกายวาววับ กว่าเก้าสิบห้าลูกยังคงนอนนิ่งรอการใช้งาน ประหนึ่งอสูรจำศีลที่พร้อมจะตื่นขึ้นทุกเมื่อ

        “อานุภาพอาจไม่รุนแรงพอที่จะสังหารนักล่ามังกรที่แข็งแกร่งหรือเผ่าพันธุ์มังกรที่แข็งแกร่งได้”

        “ทว่าถ้าโดนแรงระเบิดในระยะประชิดพร้อมๆกันซักสิบหรือยี่สิบลูก..”

        เขาหัวเราะเบาๆในลำคอ ความคิดที่ผุดขึ้นทำให้หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง การใช้เพียงห้าลูกก็สามารถทำลายล้างอาณาเขตปิดทึบเช่นนี้จนราบคาบ หากเพิ่มจำนวนขึ้นอีกเท่าตัวหรือมากกว่านั้น ผลลัพธ์ย่อมรุนแรงจนเกินคาดหมาย

        แม้ฝ่ายตรงข้ามจะมีพลังสูงส่งเพียงใด หากอยู่ในระยะประชิดและถูกแรงสะท้อนภายในพื้นที่แคบ ย่อมหลีกเลี่ยงความเสียหายได้ยาก

        【ดูเหมือนโฮสต์จะพึงพอใจกับของเล่นชิ้นใหม่มากเลยนะคะ】

        “ของดีใครจะไม่ชอบกันล่ะ ยิ่งเป็นของที่ช่วยให้ข้ารอดชีวิตได้ก็ยิ่งต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี!”

        หวงเยี่ยยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะกลางอากาศเบื้องหน้า ก่อเกิดเป็นหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มลอยเด่นอยู่ตรงหน้า

        ตัวอักษรเรืองรองปรากฏชัดเจนภายในกรอบแสงนั้น

        【แต้มวิญญาณ 29,000 】(แต้มวิญญาณจะได้รับจากการสังหารสิ่งมีชีวิตที่เกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์มังกรโดยตรง)

        “หืมมม?”

        “หลังจากที่สังหารหมาป่ามังกรเหล็กกล้าไปกว่าหกสิบตัว รวมถึงไอ้พวกเวรนี่ไปอีกกว่าสี่สิบคน.. มันก็ทำให้ข้าได้รับแต้มวิญญาณที่ง่ายดายเช่นนี้เลยเหรอ?”

        สายตาของเขากวาดผ่านตัวเลขอีกครั้ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์

        “งั้นระบบคนสวย.. ช่วยเอาแต้มวิญญาณทั้งหมดไปเพิ่มระดับพลังวิญญาณของข้าให้หน่อยสิ!”

        เสียงของระบบดังตอบกลับทันทีโดยไร้ความลังเล

        【เข้าใจแล้วค่ะโฮสต์】

        【เริ่มต้นการพัฒนา】

        ตัวอักษรในหน้าต่างพลันเปลี่ยนแปลง รัศมีสีม่วงเข้มสว่างวาบขึ้นอีกระดับ

        【พลังวิญญาณระดับสองขั้นกลาง】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 7,000

        【พลังวิญญาณระดับสองขั้นสูง】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 11,000

        ทันใดนั้น ความรู้สึกประหลาดพลันแผ่ซ่านจากส่วนลึกของร่างกาย คล้ายกระแสน้ำอุ่นไหลทะลักผ่านเส้นชีพจรโลหิตทุกสาย พลังวิญญาณลึกลับไหลบ่าอย่างไม่อาจควบคุมได้ เป็นการยกระดับคุณภาพของพลังที่หลอมรวมอยู่ภายใน

        “อื้อ…”

        เสียงครางต่ำหลุดออกจากลำคอของหวงเยี่ยอย่างไม่อาจยับยั้ง

        ความรู้สึกนั้นทั้งรุนแรงและสบายในเวลาเดียวกัน เหมือนร่างกายถูกแช่อยู่ในทะเลพลังอันอบอุ่น

        ทั่วร่างพลุ่งพล่านด้วยพลังวิญญาณสีม่วงเข้ม มันก่อตัวเป็นไอเรืองรองไหลผ่านผิวหนัง ประหนึ่งหมอกสีม่วงที่หมุนวนตามแรงลมภายใน เส้นชีพจรโลหิตสั่นสะท้านเล็กน้อย กระแสพลังไหลวนดั่งสายธารมวลน้ำที่เร่งความเร็วขึ้นอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังศูนย์กลางสำคัญ

        เจตจำนงระดับราชา

        ราชันย์พงไพรพิฆาตดารา

        รากฐานแห่งพลังในร่างของชายหนุ่มได้สั่นไหวตอบรับการหลั่งไหลของพลังใหม่

        หัวใจของหวงเยี่ยเต้นระรัวดั่งกลองศึก คล้ายกับต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์นั้นกำลังดูดกลืนพลังทั้งหมดเข้าสู่แกนกลางของมัน

        กิ่งก้านอีกหลายสิบเส้นเริ่มงอกเงยอย่างรวดเร็ว ราวกับได้รับสายฝนชโลมหลังความแห้งแล้งอันยาวนาน มันแผ่ขยายออกไปในทุกทิศทาง ฝังรากลึกเข้าไปในบริเวณหัวใจของเขามากยิ่งกว่าเดิม เชื่อมต่อกับเส้นชีพจรโลหิตอย่างแนบแน่นกว่าเก่า

        พลังวิญญาณหมุนวนเร็วขึ้นอีกระลอกหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆสงบลงอย่างเป็นจังหวะ

        กระทั่งผ่านไปไม่กี่อึดใจ ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดจึงเสร็จสิ้น

        หวงเยี่ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาเปล่งประกายลึกซึ้งกว่าเดิม ร่างกายเบาสบายราวกับปลดพันธนาการบางอย่างออกไป ความหนาแน่นของพลังภายในเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน แม้เขาจะยังไม่ปลดปล่อยออกมา แต่ก็สามารถรับรู้ได้ว่าระดับได้ขยับขึ้นอย่างมั่นคง

        รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า และรีบเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้ง

        【พลังวิญญาณระดับสองขั้นสูง】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 11,000

        【ร่างกายระดับสองขั้นสูง】– สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 11,000

        【แต้มวิญญาณ 16,500 】(แต้มวิญญาณจะได้รับจากการสังหารสิ่งมีชีวิตที่เกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์มังกรโดยตรง)

        “ขนาดเพิ่มระดับพลังวิญญาณถึงสองขั้นแล้ว แต้มวิญญาณของข้าก็ยังคงเหลืออยู่อีก”

        น้ำเสียงของเขาเจือความพึงพอใจเล็กน้อย ตัวเลขที่ยังเหลืออยู่ไม่ใช่น้อยเลย แม้จะหักไปกว่าครึ่งหนึ่งแล้วก็ตาม ก่อนที่สายตาของชายหนุ่มจะเลื่อนไปยังตัวเลือกการพัฒนาร่างกาย ก่อนจะนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งและบ่นพึมพำออกมา

        “งั้นไว้รอให้มีแต้มซักสองหมื่นขึ้นไป ค่อยพัฒนาพลังวิญญาณและร่างกายพร้อมกันเลยทีเดียว”

        การยกระดับทั้งสองด้านพร้อมกันย่อมทำให้การเปลี่ยนแปลงสอดประสานกันดีกว่า และจะทำให้ไม่เกิดช่องโหว่ระหว่างพลังวิญญาณกับความแข็งแกร่งของร่างกายโดยรวมที่ไม่สมดุล

        ก่อนที่ตัวของจะเขาปิดหน้าต่างระบบลง แสงสีฟ้าจางหายไปจากเบื้องหน้า

        ทว่าคราวนี้ความรู้สึกภายในกลับแตกต่างไปจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง ทำให้ริมฝีปากเผยรอยยิ้มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

        การสังหารที่ผ่านมาไม่สูญเปล่า และพลังที่ได้รับมานั้นจะถูกใช้เพื่อก้าวเดินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งเลยก็ว่าได้