STARCIN อุบัติมหาสงครามสตาร์คิน (อ่านฟรีจนจบ)(มี EBOOK)

ภาคที่2 GAMES START ตอนที่33 ถามอยู่นั่น

ปลาขนาดยักษ์อ้าปากกว้างร้องคำรามเสียงดังจนแสบแก้วหูเหล่านักสำรวจต่างก็ยืนอึ้งในความน่าเกลียดน่ากลัวของมัน

" พวกนายจัดการเจ้าปลานั้นซะ" กรีนตะโกนสั่งนักสำรวจกลุ่มหนึ่ง พวกเขาเดินเข้าไปกล้า ๆ กลัว ๆพร้อมกับอาวุธในมือ

" ฉันตรวจสอบมันไม่ได้" ไมเดนจ้องตาเขม็งไปที่ปลาตัวนั้น

" เลเวลของมันสูงเกินไปแบบนี้พวกเราแย่แน่" ไมเดนพูดไม่ทันขาดคำมันก็ตวัดมือตบพวกนักสำรวจตรงหน้ากระเด็นไปกระแทกกับกำแพงบางคนที่มีค่าความทนทานสูงก็ยังรอดมาได้แต่กับบางคนโชคร้ายหัวกระแทกตายในทันที

" หัวหน้า ! "ชายหนุ่มที่ยังเหลือรอดกำลังคลานหนีตายจากปลายักษ์เสียงร้องตะโกนด้วยความทรมานกับขาที่หักจนกระดูกแทงออกมาให้ได้เห็นกันเต็ม ๆ ตา

" หน่วยแพทย์คอยสนับสนุนด้วย" ปลาตัวใหญ่มันเอื้อมมือมาคว้าเอาตัวชายหนุ่มที่กำลังคลานหนีไปมันโยนใส่เข้าไปในปากเคี้ยวกินทั้งเป็นเสียงร้องดังลั่นออกมาทำเอาพวกนักสำรวจสั่นกลัวสายตาที่มองลงมายังเบื้องล่างเหมือนเป็นแค่ของกินของมันทำให้บางคนถึงกับต้องหลั่งน้ำตา

" หัวหน้าเราต้องทำยังไงต่อ !" พวกเขายังต้องคอยรับมือกับพวกฟ็อกกี้และลิงน้ำอยู่ขณะที่หน่วยแพทย์ช่วยกันกางบาเรียกันไม่ให้ปลายักษ์เข้ามาหาพวกเขาได้มันใช้มือฟาดกระแทกเข้ากับบาเรียหลายต่อหลายครั้งจนเกิดรอยร้าว

" ทางนี้จะยื้อไว้ไม่ไหวแล้วนะครับ "พวกเขาคอยเติมมานาเสริมความแข็งแกร่งของบาเรียไว้ตลอดแต่แรงกระแทกอันทรงพลังจากร่างที่ใหญ่โตก็ยังคงสร้างความเสียหายอยู่รอยร้าวใหม่เกิดขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับมานาที่มาเติมซ่อมแซม

" ทนไว้ให้นานที่สุดพวกเราจะรีบเปิดทางหนีให้ " แถวแนวนอนตั้งเตรียมพุ่งเข้าจัดการพวกมันที่ขวางทางอยู่

พวกเขาวิ่งใส่พร้อม ๆกับเวทโจมตีของตนเองเข้าปะทะกับฝูงลิงน้ำและฟ็อกกี้ฆ่าฟันกันเลือดสาดกระเซ็นขณะเดียวกับหน่วยแพทย์ที่กำลังผลาญมานาไปเรื่อยๆ จนมีคนหมดสติไปหลายคนแล้ว

" [ เพลิงโหมกระหน่ำ ]" เปลวเพลิงที่ลุกโชนปกคลุมดาบฟาดเป็นเส้นตรงไปข้างหน้าโดนเหล่าฟ็อกกี้เผาพวกมันไปได้สักพักแต่ไม่ทันไรก็ดับเสียแล้วร่างกายที่ชุ่มชื้นและเปียกอยู่ตลอดทำให้เวทไฟใช้ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพนัก

" เวทไฟมันไม่ได้ผลเปลี่ยนไปใช้เวทก่อเกิดแทน "กรีนรวบรวมมานาไว้ที่ดาบเหวี่ยงสะบัดฟาดฟันกับกรงเล็บคม ๆ ของฟ็อกกี้ แถมยังมีหมัดของลิงน้ำที่ปล่อยแทรกเข้ามาทำให้เขาถูกดันกลับ

" เดี๋ยวหนูจะลองดู [ WildSlash ] " เวทลมรูปร่างเหมือนดาบถูกปล่อยออกมาจากดาบของดีน่าเธอเหวี่ยงดาบเล่มนั้นหลายครั้งด้วยเวทลมค่อย ๆเฉือนร่างของพวกมันถึงแม้จะจัดการไม่ได้ในทีเดียวแต่ก็ทำให้มันบาดเจ็บได้ กำแพงมอนสเตอร์เริ่มเบาบางลงเมื่อพวกเขาร่วมใจกันโจมตีใส่ไม่ยั้งทั้งเวทลมดิน น้ำ ไฟและเวทประเภทก่อเกิด

" หัวหน้า !มานาพวกเราจะหมดแล้ว " เสียงหายใจถี่ของพวกเขาอ่อนแรงลงมากเสียจนวิ่งไม่ออกเมื่อเวทที่ใช้โจมตีหยุดลงพวกมอนสเตอร์ก็ดันพวกเขากลับมายังจุดเดิม

" พวกเรา...ไม่ไหวแล้ว" หน่วยแพทย์ที่เหลือเพียงน้อยนิดกำลังจะทรุดลงกับพื้นกันหมดซึฮากิรีบเข้ามารับช่วงต่อทันทีรั้งปลาตัวนั้นไว้แทน

" ชิ "ซึฮากิกัดฟันแน่นจ้องมองขึ้นไปที่ดวงตาของมัน 

แค่พวกมอนสเตอร์ตรงนั้นเลเวลก็เยอะแล้วแต่ที่แปลกก็คือพวกมันมีรูปแบบมากกว่าวิ่งเข้าใส่อย่างที่มอนสเตอร์ควรจะเป็นจะต้องมีจ่าฝูงควรควบคุมอยู่แน่ ๆ พวกลิงลมมองเหล่านักสำรวจยิ้มเยาะเหมือนกำลังสนุกกับการหยอกพวกเราไปมา

" ย๊าก ! "เสียงตะโกนดังลั่นมาจากด้านหลังของพวกมอนสเตอร์ทำเอาทุกคนต้องจ้องไปยังที่มาของเสียงแรงระเบิดกับสารพัดเวทมนตร์สาดเข้าที่ด้านหลังของมอนสเตอร์จนแหวกทะลุเป็นทางเผยให้เห็นซึฮากิทั้งสี่คนและพวกคานะ

" ย-ยากิอีกสี่คน "เหล่านักสำรวจ กรีน ดีน่าและพวกไมเดนต่างก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

" อะ ! นั่นนายจริง ๆใช่ไหมกิ " คานะกับสเตล่าตะโกนเมื่อได้เห็นซึฮากิยืนเผชิญหน้ากับปลายักษ์ 

" โลกกลมจริง ๆ เลยนะพวกเธอยังไงก็ฝากจัดการตรงนั้นด้วยล่ะ " 

" รับทราบ ! "ตอนนี้พวกเธออยู่กลางวงฝูงมอนสเตอร์โดยไม่รู้ตัวและพวกมันกำลังจะเข้าตะครุบด้วยกรงเล็บ

" เฮ้ ! สาวน้อยระวัง"พวกกรีนที่ได้เห็นด้วยความเป็นห่วงจึงตะโกนบอกอย่างร้อนรนแต่ไม่ทันพูดเสร็จพวกซึฮากิทั้งสี่คนก็ออกมายืนอยู่กับพวกเธอใช้เวทลมป้องกันไว้ได้อย่างไม่มีปัญหา

" [ จุดอ่อน ] " 

---ทำลายตุ่มสีแดงดำด้านหลัง---

---ตัวแห้งเมื่อไหร่จะอ่อนแอลงทันที---

" ไอ้พวกหน้ากบให้จัดการตุ่มด้านหลังส่วนหน้าลิงทำให้มันตัวแห้งก่อนค่อยจัดการ "สเตล่าบอกพรรคพวกที่ยืนรายล้อมอยู่พวกเขาพยักหน้าตอบรับและกระจายตัวกันออกไปจัดการทันที

" [ เสริมกำลังระดับสาม ] "คานะล่อพวกฟ็อกกี้ออกมาที่โล่งเธอใช้เวทระเบิดน้ำโยนข้ามหัวไปยังด้านหลังแรงระเบิดทำให้ตุ่มสีแดงดำแตกออกจนพวกมันลงไปดินทุรนทุรายบนพื้นทันทีคานะไม่รอช้าใช้ดาบน้ำเฉือนและแทงเข้าที่คอเรียงตัว

" ฉันเองก็ไม่ยอมหรอก"สเตล่าเผชิญหน้ากับพวกลิงน้ำนับสิบเธอถอยเว้นระยะห่างออกมาเพื่อไม่ให้ถูกหมัดของมันเวทลมพัดผ่านร่างของลิงน้ำแรงเหมือนใช้ไดร์เป่าผมขนาดยักษ์ก่อนที่เธอจะวิ่งไปรอบ ๆอย่างรวดเร็วพร้อม ๆ กับใช้เวทลมไปด้วยผิวที่แห้งสนิททำให้พวกมันเคลื่อนไหวช้าลงหมัดที่ปล่อยออกมาก็เช่นกัน

" เย็นไหมล่ะพวก ฮ่าฮ่า" สเตล่าใช้ความเร็วที่เหนือกว่าพุ่งฆ่าพวกมันอย่างไร้ความปรานี 

" ฉันก็เก่งขึ้นเหมือนกันนะเนี่ย"สเตล่ายิ้มแฉ่งเอามือเท้าเอวอย่างสบายใจก่อนจะเห็นพวกซึฮากิไล่ฆ่ามอนสเตอร์ที่เหลืออยู่

" จุดอ่อนที่ฉันบอกให้พวกนายไม่คิดจะใช้เลยหรือไง" สเตล่าถอนหายใจสั้น ๆดูเหล่าซึฮากิทั้งสี่ฆ่าฟันพวกมอนสเตอร์ไม่สนใจสายตาใครจนเลือดแทบจะอาบไปทั้งตัวแล้ว

" อ่อ...พอดีมือมันไปเองไม่ทันคิด" 

" เชอะคราวหลังจะไม่บอกจุดอ่อนละ " สเตล่ากอดอกสะบัดหน้าหนี

" หัวหน้าครับผู้หญิงคนนั้นผมเคยเห็นในใบประกาศ " ชายหนุ่มคนหนึ่งกระซิบกับกรีนเบา ๆ 

" ฉันเองก็พอจะจำได้หนึ่งในกบฏ ที่หลบหนีออกจากค่ายทหารแต่ข้อมูลที่มีพวกเธอมีเลเวลแค่สี่เองไม่ใช่เหรอ" เหล่านักสำรวจจ้องมองด้วยความสงสัย

" กิ ! ให้ช่วยไหม ?" คานะและสเตล่าเดินฝ่าฝูงคนเข้าไปหาซึฮากิปล่อยให้ร่างโคลนของเขาจัดการมอนสเตอร์ต่อไป

" พาคนอื่น ๆถอยออกไปก่อนอยู่ที่นี่อาจจะโดนลูกหลงได้ "

" งั้นก็เอาตามนั้นพวกนายทุกคนตามฉันมา "

ไมเดนพาโคลอี้เดินตามพวกเธอไปถึงแม้จะรู้ว่าเป็นอาชญากรก็ตามแต่ก็ดีกว่ามาตายตรงนี้

" พวกเราจะเชื่อเธอได้เหรอหัวหน้า" กรีนยืนนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง

" เราไม่มีทางเลือกพวกเธอสามารถจัดการกับมอนสเตอร์ได้อย่างง่ายดายต่อให้เราขัดขืนก็คงไม่มีความหมาย" สุดท้ายพวกเขาก็ต้องเดินตามคานะและสเตล่าออกไปยังพื้นที่ปลอดภัยทิ้งซึฮากิไว้

" มีใครใช้เวทไฟได้บ้าง"

" ผมครับ "นักสำรวจหลายคนที่ยังรอดและใช้เวทไฟได้ยกมือแล้วเดินเข้ามาหา

" เยี่ยมไปเลย งั้นพวกนายเป็นคนนำทางส่วนฉันสองคนจะคอยคุ้มกันเอง" 

" ดูแลตัวเองด้วยล่ะกิ !" คานะตะโกนทิ้งท้ายไว้ก่อนจะนำทางพวกเขาออกไป

" พวกเธอก็ด้วย "ซึฮากิยกมือให้โบกตอบรับแต่วินาทีนั้นเขาก็หยุดร่ายโล่มานาปลายักษ์ตรงหน้าเหวี่ยงแขนของมันใส่แต่ซึฮากิกระโดดถอยออกมาหลบการโจมตีที่รุนแรงนั้นได้ทัน

" พวกเธอรู้จักกับยากิเหรอ ?" ทันทีที่ไมเดนเอ่ยปากถาม คานะและสเตล่าก็มองหน้ากัน

" ไม่รู้จัก "พวกเธอยิ้มตีหน้าซื่อ

เห...โคตรไม่เนียนพวกเขาต้องรู้จักกันแน่ๆ  

" ยังงั้นเหรอครับ ?"  

" ฮ่าฮ่า รีบเดินกันดีกว่าทุกนาทีมีค่า "คานะยิ้มเจื่อนหลบหน้าแล้วเร่งฝีเท้าต่อไปทันที

เสียงกระซิบคุยกันของเหล่านักสำรวจแววตาของพวกเขาดูมีเลศนัยหลังจากใช้เวลานานหลายสิบนาทีจนกลับมายังจุดที่ตกลงมา

" พวกนายก็หาทางขึ้นไปเองนะหรือจะรออยู่ที่นี่ก็ได้อะ- " ปลายดาบจ่อมาที่คอของเธอโดยไม่ทันระวังตัวกรีนและนักสำรวจหลายคนยืนล้อมตัวพวกเธอไว้

" อย่าขยับ !เราต้องขอบคุณที่ช่วยก็จริงแต่ยังไงพวกเธอก็เป็นอาชญากรปล่อยให้ทำอะไรตามใจไม่ได้หรอก" กรีนพูดเสียงดังหนักแน่น

" แหม่ ๆ ใจเย็น ๆกันก่อนสิคะ " เพียงชั่วอึดใจคานะใช้เวทน้ำสลัดพวกเขากระเด็นออกไป

" สเตล่าเธอไปก่อนเลย" เธอพยักหน้าตอบรับ

" เออ ! ฝากด้วยนะคานะ" สเตล่าวิ่งไปหาซึฮากิอย่างรวดเร็วหายไปจากสายตาของพวกนักสำรวจ

" พวกเธอมอบตัวซะเถอะโทษจากหนักจะได้เป็นเบาอย่างน้อยพวกเขาอาจจะไม่ประหารก็ได้ "กรีนพยายามโน้มน้าวแต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวแถมยังดูไม่เป็นมิตรอีก

" ขอโทษนะคะแต่เราคงต้องปฏิเสธฮ่าฮ่า "คานะหัวเราะคิกคักยิ้มร่าเริงพร้อมกับมีดสั้นในมือที่กำลังรวบรวมมานาอยู่

" ฉันหวังดีนะถึงได้ให้พวกเธอมอบตัวถ้าเป็นคนอื่นคงฆ่าพวกเธอไปแล้ว " ถึงแม้น้ำเสียงจะดูไม่น่าไว้วางใจแต่กรีนก็เก็บอาวุธของตัวเองไป

" อือ... "คานะทำท่าทำทางเหมือนคิดหนักแต่สุดท้ายเธอก็สาดเวทน้ำกั้นเป็นแนวไว้ไม่ให้พวกเขาตามไปได้ก่อนที่จะเข้าไปในถ้ำตามไปช่วยซึฮากิ

" ด-เดี๋ยว ! "เธอไม่สนใจคำพูดของกรีนเลยแม้แต่น้อยทิ้งเหล่านักสำรวจอันน้อยนิดที่เหลือรอดอยู่กันตรงนั้น

" เราจะเอายังไงต่อครับหัวหน้า" 

" ยังไงก็เถอะเราต้องรีบกลับออกไปในตอนที่มีโอกาส" กรีนนำพวกเขาปีนไต่ขึ้นไปด้านบน

" หัวหน้าครับดีน่าหายตัวไปแล้วครับ" 

" ว่ายังไงนะ ! "กรีนเครียดเส้นเลือดปูด

" เธอหายไปไหน !ก่อนหน้านี้ก็ยังอยู่กับพวกเราไม่ใช่หรือไง ? " กรีนพูดเสียงดังเหมือนกับจะตะคอกเหล่านักสำรวจที่คาดสายตาจากเธอ

แรงสั่นสะเทือนแสดงถึงความรุนแรงของปลาตัวใหญ่ยักษ์ตรงหน้าซึฮากิถอยออกห่างเว้นระยะปลอดภัยรวมกลุ่มกับร่างโคลนที่เหลือ

" พื้นที่เป็นยังไงบ้าง ?" ซึฮากิเอ่ยปากถามพวกร่างโคลน

" คาดการณ์ไว้ว่าทั้งชั้นมีลักษณะเป็นวงกลมเส้นทางที่เป็นพื้นหญ้าเรียบ ๆทั้งแปดทิศมาบรรจบที่ทะเลสาบตรงกลางส่วนที่เหลือจะเป็นป่าทึบบางจุดก็เย็นบางจุดก็ร้อน"

" อืม...ทะเลสาบกว้างประมาณเท่าไหร่ "พวกเขากระโดดหลบเวทน้ำที่ปล่อยออกมาจากปากของมันได้ไม่ยากขณะเดียวกับการคุยกัน

" ทะเลสาบมีรัศมีประมาณสองกิโลเมตรกับความลึกที่จุดริมทะเลสาบประมาณสิบเมตรคาดว่าจุดที่ลึกที่สุดอาจลึกได้หลายสิบเมตรเลยล่ะ "เวทน้ำเป็นเกลียวยาวยิงเลยเหนือหัวของซึฮากิพอดีเฉียดผมไปนิดหน่อย

" ไม่มีทางออกทางอื่นอีกแล้วแสดงว่าจะต้องมีทางลับ"

" นายเป็นใครกันแน่ ?" เสียงหญิงสาวที่ทำให้ซึฮากิประหลาดใจดีน่าเดินเข้าประชิดตัวพวกซึฮากิด้วยความมุ่งมั่นและสงสัย

" เธอมาทำอะไรที่นี่ทำไมถึงไม่ตามคนอื่นๆ ไป " ซึฮากิพูดเสียงแข็งจ้องตาเขม็ง

" ฉันถามว่านายเป็นใครกันแน่แล้วพวกนี้คืออะไรแฝดเหรอ คนหน้าเหมือน หรือเป็นมนตร์ดำ "ดีน่าหยิกแก้มของพวกเขารายคนขณะที่ปลาตัวนั้นยังจ้องมองอยู่ไม่ห่าง

" กรรร !" เสียงร้องดังสนั่นเหมือนเรียกร้องความสนใจแต่ซึฮากิก็ยังคงไม่สนใจ

" เฮ้อ...เธออยากรู้นักใช่ไหม? " ซึฮากิคลายเวทปรับเปลี่ยนหมอกควันสีดำสลายออกจากตัวและใบหน้าของเขาหลังจากควันพวกนั้นหายไปก็เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของซึฮากิ

" เป็นแบบนี้นี่เอง "ดีน่าชะโงกหน้าใส่จ้องมองเข้าไปในดวงตาที่แสนจะเอื่อยเฉื่อยไม่รู้ร้อนรู้หนาว

" พอใจหรือยัง ?" ฝ่ามือขนาดใหญ่พุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็วขณะที่ซึฮากิกำลังคุยอยู่กับดีน่าเขาก็ยื่นมีดชี้เข้าหามันเวทโล่มานาที่หนาพอที่จะป้องกันฝ่ามือแบบนั้นได้โผล่ขึ้นมาทันที

" เท่าที่ฉันรู้สึก...นายก็ดูไม่เป็นภัยอะไรขนาดนั้นทำไมถึงไปมีชื่อประกาศจับเป็นจับตายได้ล่ะ? " ดีน่าเหงื่อแตกพลั่กสะดุ้งตกใจกับการโจมตีของปลาตัวนั้น

" เรื่องนั้นเธอไม่จำเป็นต้องรู้แล้วก็ขืนยังอยู่ตรงนี้ก็เป็นแค่ตัวเกะกะถ้ายังไม่ออกไปฉันก็จะทำเป็นว่าไม่มีเธออยู่ซะเลย" เขาหันหลังให้กับดีน่าเข้าเผชิญหน้ากับปลายักษ์ตรงหน้า

" [ เสริมกำลังระดับสี่ ]"ทันทีที่ซึฮากิวิ่งเข้าไปในระยะฝ่ามือเจ้ามอนสเตอร์ยักษ์มันก็ไม่รอช้าใช้แรงทั้งหมดตะปบลงไปที่เขาแต่เมื่อยกฝ่ามือขึ้นมาก็เห็นเพียงพื้นที่แตกยุบลงไปเท่านั้น

เร็วมากเมื่อกี้เขาหลบมันได้สบาย ๆเลย ดีน่ายืนดูอยู่ห่าง ๆรู้ตัวว่าไม่ควรไปเกะกะแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

" ดึงความสนใจของมันไว้ "ซึฮากิอีกสี่คนวิ่งไปมาพร้อมกับสาดเวทเบา ๆ คอยก่อกวนมันไว้ขณะที่ตัวจริงกำลังย่องเข้ามาในมุมบอดแอบสังเกตการณ์

ลำตัวที่ช่วงบนจะใหญ่กว่าช่วงล่างดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือนพวกวอลรัสสิงโตทะเลหรือไม่ก็แมวน้ำเกล็ดของมันที่หนามากถึงพวกร่างโคลนจะไม่ได้ใช้เวทใหญ่แต่มันก็ควรจะรู้สึกอะไรบ้างสิ 

นี่มันก็นานแล้วนะพวกเขาเหมือนกำลังวิ่งเล่นซะมากกว่าเลย ดีน่ายังคงยืนมองอยู่ในจุดที่ปลอดภัย

หลังจากดูวิธีการต่อสู้ของมันแล้วเราก็ค่อนข้างมั่นใจว่ามันช้ากว่าแต่ด้วยเกล็ดที่หนาขนาดนั้นกับร่างกายอันใหญ่โตไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะจัดการมัน ซึฮากิเคลื่อนไหวอีกครั้งลอบเข้าไปถึงตัวขึ้นไปบนหัวของมันเขากำมีดแน่นแทงลงไปในตาดวงโต ๆ พร้อมกับเวทลมอัดกระแทกใส่เข้าไปจนดวงตาระเบิดเละ

" สำเร็จไหม ?" ดีน่าจ้องมองตาไม่กะพริบ

" นี่เธอยังอยู่อีกเหรอเนี่ย? " ซึฮากิถอยออกมาเว้นระยะห่างจากคลื่นมานาของมัน

มันร้องออกมาเสียงดังกวาดมือไปทุกทิศทุกทาง

เหลืออีกข้างแค่นี้มันก็เป็นเป้านิ่งที่ตอบโต้เราไม่ได้  ซึฮากิพุ่งเข้าใส่อีกครั้งวิ่งและกระโดดหลบมือที่สะบัดเหวี่ยงไปทั่วได้อย่างง่ายดายขณะที่เขากำลังจะทำลายดวงตาของมันอีกข้างได้สำเร็จจู่ ๆ มานาจำนวนมากก็กำลังมารวมอยู่ที่ปากของมัน เวทน้ำแรงดันสูงขนาดใหญ่พุ่งตรงไปหาดีน่า

" [ Mana Shield ] " แย่แล้วแบบนี้ไม่ทันแน่เธอพยายามตั้งสติใช้มานาสร้างโล่ป้องกันขึ้นมาแต่ดูเหมือนมันจะอ่อนแอเกินไปกับพลังมหาศาลตรงหน้าที่กำลังพุ่งเข้ามา 

ตายแน่ เธอหลับตากัดฟันแน่นกลั้นใจแต่มือกับดาบก็ยังคงตั้งแข็งพยายามจะต้านไว้ให้ได้

เกิดอะไรขึ้น...ฉันยังไม่ตาย  ดีน่าค่อย ๆลืมตาขึ้นเห็นหญิงสาวสองคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าพวกเธอช่วยเสริมพลังของโล่ป้องกันให้มากพอ 

" เกือบไปแล้วเนอะ "คานะและสเตล่าเดินเข้าไปหาปลาตัวนั้นขณะที่ซึฮากิแทงลงไปในดวงตาทำลายการมองเห็นของมันได้สำเร็จ

" พวกเธอมาพอดีเลยเจ้าตัวนี้ค่อนข้างแข็งฉันคนเดียวคงจัดการได้ยาก "

" กรรร "มันคลานหนีลงไปในบ่อน้ำอย่างรวดเร็วอีกทั้งยังทิ้งลูกบอลน้ำกลม ๆ ไว้อีกต่างหาก 

" เฮ้อ...หนีไปจนได้ " 

" เดี๋ยวก่อนนั้นมันระเบิดน้ำ-" ทันทีที่พวกเขาได้ยินเสียงตะโกนจากคานะก็รีบสร้างเวทโล่มานารวมกันหนาป้องกันแรงระเบิดไว้เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวเพดานถ้ำถึงกับถล่มลงมาเละเทะไปหมด

" ใครเป็นอะไรไหม ?" ฝุ่นควันฟุ้งกระจายทำเอาพวกเธอไอและจามออกมา

" ฉันเป็นนิดหน่อย "ดีน่าที่ได้โล่มานาจากพวกเธอช่วยป้องกันทำให้ไม่เป็นอะไรมากมีเพียงแค่เศษหินกระเด็นใส่จนถลอกเท่านั้น

" แล้ว...ยัยนี่ใคร ?" คานะและสเตล่าจ้องตาเขม็งจนดีน่ากลัว

" ฉันชื่อดีน่าเป็นเพื่อนกับยากิแต่นั่นมันก็คงจะเป็นชื่อปลอมสินะ" ดีน่ายิ้มเจื่อนพยายามสบตากับพวกเธอ

" เก็บซากพวกนี้ไปด้วยเผื่อกรณีฉุกเฉินจะได้มีมานาสำรอง" ซึฮากิและร่างโคลนช่วยกันชำแหละและเก็บชิ้นส่วนพวกมอนสเตอร์

" ว่าแต่เซนหายไปไหนแล้วล่ะ? " คานะเอ่ยปากถามขณะที่พวกเธอกำลังชำแหละเก็บซากอยู่

" เขาอยู่กับตาลุงนั่นฉันออกมาหาข้อมูลนิดหน่อยและก็มาหาเงินด้วยพอดี...ใครจะคิดว่าจะมาเจอพวกเธอซะได้" 

" บังเอิญสุด ๆ ไปเลยเนอะ" คานะและสเตล่าดูหมอง ๆ ไม่สดใสเหมือนกับก่อนหน้านี้สักเท่าไร

" มันเกิดอะไรขึ้นที่นั่น ?" พวกเขาคุยกันเหมือนไม่เห็นดีน่าอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

" ...พี่ไอรีนแจ้งทหารมาจับพวกเราแต่ก็หนีรอดออกมาได้ ทหารพวกนั้นเราแค่สั่งสอนไปเล็กน้อยไม่ได้ฆ่าสักคน "

อะไรนะเธอพูดคำว่าฆ่าออกมาได้หน้าตาเฉยเลยเหรอคนพวกนี้ร้ายกาจเกินไปแล้วเราจะโดนฆ่าหรือเปล่าเนี่ย ดีน่าจ้องคานะมองด้วยสายตาเลิ่กลั่กดูกลัว ๆ

" สั่งสอนผู้ที่ควรสั่งสอนช่วยเหลือผู้ที่ควรช่วยเหลือและกำจัดผู้ที่สมควรถูกกำจัด "เสียงที่เชื่องช้าเหมือนอาจารย์สูงวัย

" มาเป็นปรัชญาคำคมเลยนะกิ" คานะหัวเราะคิกคักกับสเตล่าสองคน 

" พวกนาย...เคยฆ่าคนมาก่อนใช่ไหม? " ดีน่าพูดแทรกขึ้นกลางคันทำให้พวกเธอหันหน้ามาจ้องมองเธอทันที

" ใช่ฉันเนี่ยแหละเคยฆ่าคนมาก่อนแต่พวกมันก็สมควรแล้ว "ซึฮากิเดินเข้าประชิดตัวดีน่ายื่นหน้าเข้ามาเกือบจะชนกับเธอ

" น-นายคงจะไม่ฆ่าฉันเพื่อปิดปากหรอกนะ" เธอพูดติดอ่างเหมือนกำลังกลัว

" ฉันไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้นถ้าจะฆ่าคนปิดปากฉันคงไม่ปล่อยให้ไอ้พวกนักสำรวจหนีไปหรอก " 

นั่นมันก็จริงถึงพวกเขาจะยังไม่เห็นตัวจริงของยากิแต่ก็เห็นผู้หญิงพวกนี้ไปแล้ว 

" งั้นฉันขอถามอะไรสักหน่อยนายชื่อกิใช่ไหมแล้วหลังจากนี้พวกนายจะเอายังไงต่อ " 

" ใช่...ชื่อจริงของฉันก็คือซึฮากิแต่เพื่อนๆก็เรียกกิกันซะส่วนใหญ่แต่คำถามข้างหลังเธอจะรู้ไปทำไมหรือจะแจ้งทหารมาจับเราเหมือนกัน "

" ฉันไม่ทำแบบนั้นแน่นอนแต่ที่ถามเพราะอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง " 

" พวกเรากำลังจะหนีไปที่อาณาจักรอาฟ " ดูจากสีหน้าแววตาท่าทางแล้วเธอคงจะไม่โกหก

" อาณาจักรอาฟเหรอฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่แต่ฉันจะใช้เส้นสายที่มีหาข้อมูลให้แล้วกัน " 

" ขอบคุณล่วงหน้าแล้วกันแต่ตอนนี้เราต้องออกไปจากตรงนี้ก่อนพื้นที่มันเล็กสู้หรือทำอะไรลำบากไปหมด "พวกเขาเก็บข้าวของเดินทางกลับไปยังทางขึ้นหลุม

" พวกคุณกรีนคงจะกลับไปหมดแล้วว่าแต่ทำไมเราไม่ปีนขึ้นไปแต่แรกมัวเดินไปในถ้ำอยู่ได้ " ดีน่ายืนกอดอกเงยหน้ามองขึ้นที่ปากหลุม

" รีบขึ้นไปกันได้แล้วมัวยืนเหม่ออะไรอยู่ได้" 

" ว่าไงนะกิฉันไม่ได้เหม่อสักหน่อย" ดีน่าชี้หน้าพูดสวนกลับทันที

" นั่นไม่ใช่ฉันสักหน่อย" ซึฮากิอีกคนที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้นมาทำเอาเธอสับสนมึนงง

" แล้วฉันจะรู้ไหมว่าคนไหนเป็นตัวจริง"

" นั้นสิกิแบบนี้พวกฉันก็สับสนเหมือนกัน" คานะพูดแทรกขึ้นมา

" ไหน ๆก็เรียกออกมาแล้วก็ใช้ให้คุ้มสิ " 

" [ เสริมกำลังระดับสาม ]"ซึฮากิคนแรกใช้เวทเสริมประสิทธิภาพของร่างกายปีนไต่ตามซอกดินหินขึ้นไปข้างบนอย่างรวดเร็ว

" นั่นนายทำได้ยังไง ?" ดีน่าตกใจตามองไม่กะพริบ

" เรารออยู่ตรงนี้แหละ" ซึฮากิยืนรออยู่เฉย ๆ ไม่ได้จะปีนขึ้นไป

" เรารออะไรอยู่เหรอ ?" สเตล่าถาม

" เดี๋ยวพวกเธอก็รู้ "เวลาผ่านไปไม่นานนักซึฮากิคนที่ขึ้นไปได้ กลับมาพร้อมกับเถาวัลย์ที่ผูกกันหนาโยนลงไปมาข้างล่าง

" ขึ้นมาทีละคนเดี๋ยวเชือกจะรับน้ำหนักไม่ไหว" ซึฮากิคนที่อยู่ด้านบนตะโกนลงมา

นับวันร่างโคลนชักจะเริ่มพูดเยอะขึ้นแล้วสิอีกหน่อยก็คงแยกไม่ออกแล้วว่าจริง ๆ ใครเป็นตัวต้นแบบกันแน่

" ค่อย ๆ ขึ้นไป "พวกเธอต่อคิวกันไต่เชือกขึ้นไปข้างบนทีละคนจนครบหมด

" กรี๊ด !" เสียงร้องกรีดของหญิงสาวที่กำลังวิ่งหนีมาทางนี้และอีกหลายคนพวกเขาคือหน่วยแพทย์และนักสำรวจ

" วิ่งเร็ว ! "กรีนที่วิ่งตามมาทีหลังพยายามใช้เวทของตัวเองโจมตีใส่อะไรสักอย่าง

" พวกเขาวิ่งหนีอะไรกันมานะ? " คานะเพ่งสายตามองตรงไปจนในที่สุดร่างของปลาประหลาดขนาดใหญ่ที่มีมือและขาทั้งสองข้างกำลังวิ่งตามพวกเขาอยู่ 

" นั้นมันปลาหรือตัวอะไรกันแน่วะ? " สเตล่าทอดสายตามองไปยังมอนสเตอร์รูปร่างเหมือนปลาเพียงแต่มีแขนและขาท่าวิ่งเหมือนกับพวกกิ้งก่าอะไรแบบนั้นเลย

" เลเวลหกอีกแล้ว " 

" นายว่ายังไงนะกิไอ้เจ้าตัวนี้เลเวลหกเลยเหรอ? " 

" ตอนแรกก็คิดว่าไอ้ปลาด้านล่างคือราชาดันเจี้ยนแต่ถ้ามีตัวที่เลเวลหกเหมือนกันแบบนี้แสดงว่าจะต้องมีพวกมันอีกแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นพวกเราต้องถอยให้ไว ขืนไปเจอราชาดันเจี้ยนเข้าจะซวยเอา " เลเวลของราชาอาจจะเป็นเจ็ดเลยก็ได้เสี่ยงเกินไปที่จะสู้