ลำนำชะตาหวนคืน (อ่านฟรีจนจบ)

เมื่อล่วงเข้าสู่ยามโหย่ว ตะวันฉายคล้อยลงใกล้ลาลับแผ่นฟ้า ในบริเวณริมสระน้ำขนาดใหญ่ใจกลางเขตเรือนของหยูจินหมิง บัดนี้มีบุคคลทั้งสองกำลังเดินเคียงข้างกันไปเพื่อชมทิวทัศน์อันงดงาม เบื้องหลังห่างๆ ยังมีทั้งชายสองคนที่เป็นผู้ติดตามของหญิงสาว และมีสาวใช้สองคนที่ติดตามมากับหยูจินหมิง

ซูลี่ที่สวมบทบาทเป็นซูฮวาได้ออกมาเดินเตร็ดเตร่อยู่กับหยูจินหมิงหนึ่งก้านธูปแล้ว ซึ่งนางก็ไม่รู้เลยว่าเหตุใดจึงต้องเดินชักช้าเยื้องย่างราวกับเต่าคลานเช่นนี้ หากเป็นระหว่างผู้ที่มีใจให้กันคงเป็นบรรยากาศน่าอภิรมย์ใจนัก แต่สำหรับนางที่มิใช่ซูฮวากลับรู้สึกพะอืดพะอมและมวนท้องเหนือกว่าสิ่งอื่นใด แต่ใบหน้ากลับต้องแย้มยิ้มออกมาคล้ายยินดีเสียเต็มประดา

“เมื่อก่อนเจ้าชอบมาเดินเล่นกับข้าเยี่ยงนี้ ตอนนั้นเจ้าชอบเหม่อมองท้องฟ้ายามลาลับอย่างกับถูกตาต้องใจมันมาก แต่ข้าก็มิค่อยได้พาเจ้ามาเชยชมเท่าใดนัก จากนี้ข้าจะพาเจ้ามาคอยดูทิวทัศน์นี้ทุกวัน” หยูจินหมิงกล่าวราวกับเรื่องเหล่านี้จะเป็นจริงได้

คำบอกกล่าวของหยูจินหมิงทำให้รอยยิ้มของซูลี่กระตุกเล็กน้อย จริงอยู่ที่ทิวทัศน์งดงาม แต่หากต้องมาพบเจอหน้าของคุณชายใหญ่สกุลหยูเสียทุกวันนางคงจะช้ำในตายเป็นแน่ ซูลี่คิดโดยที่ไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย

“ขอบคุณคุณชายใหญ่มากเจ้าค่ะ ที่กรุณาซูฮวาเช่นนี้” ซูลี่เอ่ยบอกออกไปพร้อมทำท่าทางเหนียมอายออกมาเล็กน้อย พลางข่มจิตใจให้คิดไปว่ายังมิทันได้แก้แค้น นางต้องอดรนทนไว้ก่อนไม่มากก็น้อย ถึงแม้จะอยากหยิบมีดออกมาจ้วงแทงให้หมดสกุลไปเสีย แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปยังวันที่ได้หารือกับอาเป่าก็ทำให้นางรู้ดีว่าถึงแม้สกุลหยูจะตายยกตระกูลก็ยังมิถือว่าแก้แค้นให้น้องสาวของนางได้สำเร็จ

“ซูฮวา เจ้าจะรอข้าได้หรือไม่ ถึงแม้ว่า...ข้าจะต้องแต่งงาน” เขาหันกลับมายืนอยู่ด้านหน้าของซูลี่

“ข้ารอได้เจ้าค่ะ เพียงแค่ได้อยู่ข้างๆ ท่าน” ซูลี่เอ่ยไปก็นึกขยาดกับคำพูดของตนเอง

“ขอบใจเจ้ามากนะ ที่ไม่ทอดทิ้งข้าไปไหน” เขายิ้มออกมา คล้ายว่าคลายกังวลเรื่องวันนี้ไปได้จนหมดจด

“ข้าจะทอดทิ้งท่านได้อย่างไร ในเมื่อข้ามีสิ่งที่ต้องทำในจวนแห่งนี้ตั้งมากมาย” ซูลี่ที่สวมรอยเป็นซูฮวาแย้มยิ้มออกมาจนเต็มใบหน้า สิ่งที่นางต้องทำย่อมหมายถึงการแก้แค้นนั่นเอง และมันคงใกล้จะเริ่มต้นแล้ว

บรรยากาศหัวเราะคิกคักของสองหนุ่มสาวออกมาเรื่อยเชื่อย หากเป็นในจวนของผู้ปกติก็คงจะมีแต่ข้ารับใช้นึกยินดีในใจ แต่กับจวนนี้คงมิได้เป็นเช่นนั้น เมื่อมีเสียงของข้ารับใช้นางหนึ่งดังขึ้น

เสียงหวีดร้องเสียงแหลมราวกับเห็นผีสางดังออกมาจากซ่งหยวนผู้สูญเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง วันนี้นางมีอาการดีขึ้นมากจึงได้รับไมตรีจากเย่ฮูหยินให้ออกมาเดินรับลม ไม่คิดว่าจะได้มาพบเจอแก่ผู้ที่ทำให้นางหวาดกลัวอยู่ตรงหน้า

“เจ้า! เจ้ามิใช่ซูฮวา เจ้ามันตัวปลอม! เจ้าหลอกข้า ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้” ซ่งหยวนรู้มาเมื่อครู่จากผู้เป็นยายว่าคนที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้คือซูฮวาตัวปลอม ซ่งเสี่ยวม่านบอกนางว่าอีกฝ่ายแค่เป็นวรยุทธ์เลยหลอกนางจนนางหวาดกลัวขึ้นสมอง ที่สำคัญคือยังควักดวงตาของนางไปจนกลายเป็นคนพิการเช่นนี้ ตอนที่รู้ก็ทำให้อารมณ์ของนางพุ่งขึ้นสูงอยู่แล้ว มาบัดนี้เมื่อเห็นหน้าจึงควบคุมสติไม่อยู่

เมื่อความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจอีกครั้ง ซ่งหยวนจึงตะโกนโหวกเหวกออกมาอย่างไม่หวั่นเกรงสิ่งใด นางยืนชี้ไปที่ซูลี่ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างหยูจินหมิงด้วยท่าท่างตื่นตกใจ ก่อนจะวิ่งตรงเข้าไปหมายจะทำร้ายอีกฝ่าย ทว่าก็ถูกกันโดยหลูเหยาและเจิ้งหลู่เสียก่อน

“เจ้ามันซูฮวาตัวปลอม ข้าจะฆ่าเจ้า” ซ่งหยวนเอ่ยออกมาบ้าคลั่ง ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้พูดเรื่องที่ซูฮวาได้ตายไปแล้ว นางแค่อยากระบายมันออกมาก็เท่านั้นว่าอีกฝ่ายคือคนที่มาสวมรอยจนทำร้ายให้นางบาดเจ็บเช่นนี้ “คุณชาย คุณชายใหญ่ อย่าให้มันหลอกนะเจ้าคะ มันไม่ใช่ตัวจริง”

“เจ้าพูดไร้สาระอะไรซ่งหยวน” หยูจินหมิงขมวดคิ้ว ก่อนนี้มารดาเขาก็เอ่ยเช่นนี้ เห็นๆ อยู่ว่านางคือซูฮวาจะเป็นคนอื่นได้อย่างไร

ซูลี่มองอาการคลั่งของอีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก เหตุใดซ่งหยวนจึงดูแค้นเคืองนางแทนที่จะหวาดกลัวนางที่ตายไปแล้วกัน

ซึ่งซูลี่ไม่รู้เลยว่าในดึกคืนก่อนซูฮวาได้เป็นคนควักดวงตาของซ่งหยวนออกมาด้วยตนเอง และซ่งหยวนก็กำลังเข้าใจว่าซูลี่คือผู้กระทำ

“พาตัวนางออกไปเดี๋ยวนี้” หยูจินหมิงเอ่ยสั่งก่อนที่จะมีคนมาพาตัวของซ่งหยวนกลับไป จากนั้นก็หันมาหาสตรีข้างกาย “ซูฮวา เจ้าไม่ต้องตกใจไป ข้าได้ข่าวว่านางถูกทำร้ายจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว วันวันเอาแต่หวาดกลัวคุดคู้อยู่ในห้อง”

“ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ” แม้ปากจะเอ่ยเช่นนั้น แต่ซูลี่กลับมีแววตาครุ่นคิดอยู่ตลอด เดิมทีคิดว่าวันนี้จะไปหาซ่งหยวนเสียหน่อยแต่อีกฝ่ายกลับเป็นผู้มาหานางก่อนเสียอย่างนั้น

เมื่อสองหนุ่มสาวแยกย้ายกันไป ซูฮวาที่คอยเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ตลอดก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายซูลี่ที่กำลังเดินเข้าไปภายในเรือน

“อาเป่า เจ้าก็คอยดูอยู่ตลอดเลยหรือ ไยข้าจึงไม่รู้ตัว” ซูลี่เอ่ยขึ้นเมื่อเข้ามาภายในห้องแล้ว

“วันนี้จินหมิงปฏิเสธคำเชิญเรียกพบของหลี่ฟางฟาง ที่ซ่งหยวนปรากฏตัวขึ้นคงก็เป็นเย่ฮูหยินที่ส่งมา นางต้องการทำลายความเชื่อใจของเขาที่มีต่อเจ้าอย่างช้าๆ” ซูฮวาเอ่ยตามที่ได้ยิน

ซูลี่พยักหน้ารับ ก็ไม่เกินกับสิ่งที่นางคาดเอาไว้เสียเท่าไร “อาเป่า ข้ามีหนึ่งคำถามอยากถามเจ้า”

ซูฮวาเห็นอีกฝ่ายเปรยขึ้นมาก็เงียบรอ

“ที่ซ่งหยวนถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสและถูกควักดวงตาไปเช่นนั้น ฝีมือเจ้าใช่หรือไม่” ซูลี่ถามในสิ่งที่ตนสงสัย เพราะหยูจินหมิงเคยบอกตั้งแต่เมื่อวานว่าซ่งหยวนถูกโจรดักทำร้ายจนสูญเสียดวงตา แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่กระตือรือร้นหาตัวคนทำ แสดงให้เห็นว่ามีความเป็นไปได้ที่ซ่งหยวนจะรู้อยู่แล้ว แต่ปิดบังด้วยเหตุบางประการ และคนที่จะควักดวงตาของซ่งหยวนได้ก็มีเพียงคนที่คิดอยากแก้แค้นในสิ่งที่ซ่งหยวนทำกับซูฮวา นั่นก็คืออาเป่า

“ฝีมือข้าเอง” ซูฮวาตอบกลับอย่างไม่คิดปิดบัง

“เจ้าช่าง ลงมือได้เหี้ยมโหดยิ่งนัก” ซูลี่พึมพำ โดยที่ไม่รู้เลยว่าซูฮวาสามารถเหี้ยมโหดได้มากกว่านี้อีก

“ข้าย่อมต้องไปเอาคืนสิ่งที่เหลืออีก” สิ่งที่เหลือที่ซูฮวาหมายถึง นั่นก็คือดวงตาอีกข้าง ลิ้นของนาง และชีวิต...