F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

พอประตูบานเล็กๆเปิดออก ด้านในมองเห็นเป็นคลื่นมิติหมุนวนอยู่ภายใน วิทย์กระตุ้นพลังสมาธิของเขา เข้า! ฟุบ! ร่างของเขาหายวับเข้ามาภายในหอคอยหมาป่าสวรรค์ ชั้นแรก เป็นห้องสี่เหลี่ยม ขนาด 1000*1000 ตารางเมตร พื้นดินมีสีดำสนิท ไออณูวิญญาณมากมายล่องลอยอยู่ที่นี้ มีกระท่อมเล็กๆ ตั้งอยู่ตรงกลาง มีแปลงพืชสมุนไพร 4-5 แปลงอยู่รอบๆกระท่อม ต้นสมุนไร ดูดเอาอณูวิญญาณที่นี้เข้าไป และกำลังเติบโต เขาไม่รู้ว่ามันคือต้นอะไร ถึงเขาจะมีข้อมูลอยู่ในตำราเล่มสีเขียวแต่เขาก็ยังไม่ได้อ่านมันเท่าไร เลยไม่รู้จักสมุนไพรเหล่านี้ มีกองไม้2-3 กอง เนื้อไม้มีสีแดงสดเหมือนกับสีของเลือดไม่มีผิด แต่มันกลับส่งกลิ่นหอมจางๆออกมาอย่างน่าหลงใหล มีกองหินขนาดย่อมๆกองหนึ่งเข้าใจว่าน่าจะเป็นแร่อะไรซักอย่างกองอยู่ มุมหนึ่งของห้อง นอกจากนั้นไม่มีอะไรอีก ตรงกลางมีบันไดขึ้นไปที่ชั้น 2 ทันทีที่เขาขึ้นมาถึง ลูกตาทั้งสองของเขาต้องเบิกกว้าง ชั้นนี้มีขนาด 500*500 ตารางเมตรเท่านั้น แต่ มันเต็มไปด้วยเหรียญวิญญาณ มีทั้งสีดำ สีเงิน และสีทอง จำนวนมากที่สุดเป็นเหรียญสีดำ รองลงมาเป็นสีเงิน สุดท้ายสีทอง วิทย์สะกดข่มความยินดีปรีดาเอาไว้ เขาไม่ทำอะไรกับมันทั้งสิ้นเพราะยังไงของพวกนี้ก็ยังอยู่ในหอคอยหมาป่าสวรรค์ เขาขึ้นไปบนชั้นที่ 3 ชั้นนี้ไม่มีอะไร ตรงกลางห้องเป็นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่ไม่มีใบไม้แม้แต่ใบเดียว ขนาดของห้องกว่างเพียง 100*100 ตารางเมตรเท่านั้น แต่สูงขึ้นไปจนมองไม่เห็นหลังคา ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาออกมาจนเกือบจะเต็มห้อง ด้านล่างของต้นไม้มีแท่นที่นั่งหนึ่งแท่น คล้ายกับว่าเป็นที่ใช้สำหรับฝึกฝน ตามผนังของห้องนี้มีอักขระมากมายถูกสลักเอาไว้ พวกมันเปล่งแสงสีทอง สว่างไสว ออกมาตลอดเวลา ไม่มีบันไดขึ้นไปบนชั้นต่อไป วิทย์ไม่ได้สนใจที่มากนัก เขาย้อนกลับลงไป แล้วออกจากหอคอยด้วยรอยยิ้มยินดีเป็นที่สุด ก่อนจะเก็บหอคอยเข้าไปในทะเลจิตของเขาอีกครั้งวิทย์ออกสำรวจพื้นที่อีกครั้ง คราวนี้เขา ฆ่า วิญญาณร้ายทุกตัวที่เห็น แต่ไม่มีตัวใดเลยที่เป็นเหมือนมนุษย์หมาป่า พวกมันตายแล้วกลับไปเกิดใหม่ที่ป้ายหลุมศพ ฆ่าอีกมันก็กลับไปเกิดอีก ป้ายหลุมศพมันก็เล็กลงเรื่อยๆ แต่ตอนเขาพยายามใช้พลังสมาธิสังเกตการเปลี่ยนแปลงทุกๆครั้งแต่ก็ไม่พบอะไร “เอ๊ะ!ไม่สิ ตอนแรกตัวเราดูดอณูวิญญาณได้แค่ สองสี ทำไมตอนนี้ดูดได้ 9 สีกัน” วิทย์ฆ่าวิญญาณร้ายรอบๆอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้พลังสมาธิสังเกตที่ตัวเอง พบว่า อณูวิญญาณ 7 สี ถูกหอคอยที่อยู่ในทะเลจิตรของเขาดูดเข้าไป สีดำถูกเนตทั้งสองดูดเข้าไป และสุดท้ายสีทองถูกทะเลวิญญาณที่หัวใจของเขาดูดเข้าไป รวมทั้งหมดเป็น 9 สี และมีบางส่วนของอณูวิญญาณ สีทองและสีดำถูกหอคอยดูดเข้าไปเช่นกัน และที่สำคัญเหรียญวิญญาณและผ้าห่อศพถูกหอคอยดูดเข้าไปเช่นกัน ไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดี แต่ยังไงตอนนี้หอคอยหมาป่าสวรรค์ก็เป็นของเขาแล้ว ตอนนี้ ทุกครั้งที่เขาทำการฆ่าภูตวิญญาณชั่วร้ายเหล่านี้จะไม่มีอะไรหลงเหลือทิ้งไว้อีกแล้ว “เหรียญและเศษผ้าห่อศพในหอคอยเขาก็เอาออกมาได้เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเสียหาย กำไรล้วนๆ” เขาคิด เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูตอนนี้ตีหนึ่งแล้ว เหลือเวลาอีก สี่ชั่วโมง เท่านั้น กลุ่มวิญาณร้ายพวกนั้นยังเฝ้าดอกไม้พุ่มนั้นอยู่เหมือนเดิมไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเพิ่มเติมเลยแม้แต่น้อย วิทย์ไล่ฆ่าวิญญาณร้ายอยู่รอยๆรัศมี 1000 เมตร และไม่ได้เฉียดเข้าไปใกล้วิญญาณร้ายกลุ่มใหญ่กลุ่มนั้นเลย ยังคงรักษาระยะห่างเอาไว้ตลอด พวกมันไม่ขยับ ก็เป็นเรื่องดีสำหรับเขา เพราะจำนวนของมันมีมาก และความแข็งแกร่งของพวกมันหลายตัวก็มากกว่าเขาแน่ๆ หลีกเลี่ยงได้เขาก็จะหลีกเลี่ยง ไม่จำเป็นที่จะต้องเข้าไปเสี่ยง ยังไงที่แดนคนตายแห่งนี้ เหล่าวิญญาณร้ายก็เกิดมาใหม่เรื่อยๆ ถ้าไม่ซวยไปเจอของแข็งเขาหมั่นใจว่าสามารถเก็บเหรียญปากผีและผ่าห่อศพได้มากมาย แต่ความจริงมักโหดร้ายเสมอ เขาพบว่า วิญญาณร้ายที่ถูกฆ่าซ้ำๆจนมันกลับไปเป็นวิญญาณแรกกำเนิด จะของให้เขาได้เก็บอีกแล้ว เหรียญวิญญาณและผ้าห่อศพ คือพลังส่วนหนึ่งของพวกมัน เป็นพลังงานที่ถูกกลัยให้เกิดขึ้นเพื่อวิวัฒน์ไปสู่การเป็นวิญญาณร้ายที่มีสติปัญญาและวิวัฒน์อีกครั้งจนกลายเป็นร่างเนื้อ ยิ่งถูกฆ่าพวกมันก็จะอ่อนแอลงทันที และกลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆวนเวียนเป็น วัฏจักร เขาได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นว้ากกกกก! เสียงคำรามก้องดังมาจากทางด้านซ้ายไกลออกไปราว 1.5 กม. หมาจิ้งจอกสีขาวตัวหนึ่งวิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งมายังวงเวทย์อาคมของเขา ด้านหลังของมันเป็นชายถือขวานยักษ์สีดำวิ่งตามมาติดๆ และที่น่ากลัวกล่านั้นคือ วิญญาณร้าย ทั้งหมดวิ่งตามมันมาเช่นกัน เขาสังเกตเห็นในปากของจิ้งจอกน้อยมีดอกไม้ดอกหนึ่ง ตอนนี้มันบานเต็มที่แล้ว ดอกไม้ 5 กลีบ รูปร่างคล้ายดอกดาวกระจายแต่มีสีดำสนิท มันแผ่เปลวเพลิงสีดำไหวๆออกมาจากกลีบ ดอกทั้ง 5 กลีบ ดอกที่ยืนออกมาจากก้านไม่ไหวติงแม้แต่น้อยตอนที่จิ้งจอกตัวนั้นวิ่งกระโดดขึ้นลง แสดงว่ากิ่งก้านของมันต้องแข็งมากๆ “ไม่ดีแล้ว เจ้าหมานั้นมันทำอะไรของมัน”เขาสบทออกมาอย่างแรง “ต้องเปลี่ยนทิศทางของพวกมันให้ได้ ไม่อย่างนั้น สามสาวต้องเป็นอันตรายแน่นอน”เขาคิดแผนการอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งวิ่งตรงไปข้างหน้า เขาพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วเพื่อไปดักอยู่ด้านหน้าจิ้งจอกตัวนั้น ก่อนที่มันจะวิ่งมาถึงวงเวทอาคมร่างของเขาวิ่งลัดเลาะไปตามป้ายหลุมศพอย่างรวดเร็ว จนมาถึงป้ายหลุมศพอันหนึ่ง ที่ไม่มีวิญญาณของเจ้าของป้ายอยู่ เขายืนอยู่ด้านบนของป้ายหลุมศพมองทอดสายตาออกไปยังความมืดอันขมุกขมัวนั้น แต่ด้วยพลังสมาธิขั้นที่สองของเขาทำให้การมองเห็นนั้นชัดเจน ห่างออกไปอีก 1000 เมตร จิ้งจอกตัวนั้นยังคงวิ่งนำหน้าฝูงวิญญาณร้ายพุ่งตรงเข้ามา สายตาอันดำสนิทของมันมองตรงมาที่เขาเช่นกัน แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนทิศทางไปทางอื่นเลยแม้แต่น้อย 800 เมตร 600 เมตร 300 ,100 ควับ! จิ้งจอกตัวน้อยสะบัดกรงเล็บของมันตรงมาด้านหน้า พลังที่อัดแน่นอยู่ในกรงเล็บเกิดเป็นคลื่นกระแทก 4 สายพุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วในแนวเฉียง วิทย์กระตุ้นพลังสมาธิทั้งหมดในร่างกายของเขารวมเข้าไปในมีดเพลิงมังกรอีกครั้ง อักขระควบคุมจากดวงเนตทั้งสองเปล่งประกายหมุนวนรอบๆตัวมีดเกิดคลื่นกระพือในบรรยากาศ เปลวเพลิงสีส้มเปลี่ยนเป็นสีฟ้า เขาสะบัดมือ มีดพุ่งตรงไป เข้าประทะกับคลื่นกรงเล็บ ตูม!! เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหม คลื่นกรงเล็บทั้ง 4 แตกกระจายไปภายในพริบตา อำนาจของมีดเพลิงมังกรไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้เพียงนิด มันพุ่งตรงไปยังหน้าผากของจิ้งจอกตัวนั้นทันที จิ้งจอกเห็นคลื่นกรงเล็บของตนเองถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย มันตกใจสุดขีดไม่คิดว่าสิ่งมีชีวิที่ขวางทางมันจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ มันเบี่ยงหัวหลบวีมีดอย่างรวดเร็ว หนวดด้านซ้ายของมันขาดกระจุย แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายของมันมากก็เกิดขึ้น คมมีดตัดผ่านก้านของดอก จิตรดาวกระจายขาดอก ดอกไม้สีดำสนิทปลิวหมุนคว้างออกไปทันที ยังไม่ทันที่ดอกไม้จะตกถึงพื้น มีเงาร่างหนึ่งกระโจนเข้ามาอย่างรวดเร็วคว้าเอาดองไม้สีดำดอกนั้นพุ่งออกไปด้านข้างทันที เท้าทั้ง 4 ของมันตกลงถึงพื้นมันเบี่ยงตัวเปลี่ยนทิศทางทันที ยังไม่ทันที่จะไล่ตามไป มีดประกายเพลิงมังกร ก็พุ่งเข้ามาหามันอีกครั้ง จากทางด้านหลัง มันรับรู้ถึงอันตราย กระโจนหลบไปด้านข้างอีกครั้ง ทำให้มีดพลาดเป้าลอยผ่านมันพุ่งตรงไปยังทิศทางของวิทย์ที่วิ่งหนีไปก่อน กรร!มันกัดฟันคำรามต่ำ ด้วยความแค้นใจ เสี้ยววินาทีนั้น ขวานอันใหญ่ก็ฟันลงมาจาดทางด้านซ้ายของตัวมัน ในเสี้ยววินาที หลบไม่ทันแล้วในฝืนยกกรงเล็บของมันเข้าปะทะ ตูม!ร่างของมันลอยออกกว่า 100 เมตรอักเข้ากับป้ายหลุมศพหินหลายอันจนแตกกระจาย มันเจ็บหนักเสียแล้ว มันกลืนก้านดอกจิตวิญญาณดาวกระจาย ลงไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จะลุกขึ้นกระโจนหนีไปอีกครั้ง วิญญาณร้ายตัวนั้นมองมันแค่ชั่ววินาทีแต่ มันเบี่ยงตัวเปลี่ยนทิศทางไล่ตามหลังวิทย์ไปทันที ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อยู่ในสายตาของมันตลอด มันรู้ดีว่าตอนนี้ดอก จิตวิญญาณดาวกระจาย อยู่กับใครมันจึงไม่ได้ไล่ตามจิ้งจอกตัวนั้นไปว้ากก! “ไอ้มนุษย์ชั้นต่ำ เอาดอกจิตวิญญาณดาวกระจาย ของข้ามา.”มันร้องตะโกนออกมาเป็นภาษามนุษย์เป็นครั้งแรก วืด!! ควับๆๆ ขวานขนาดใหญ่หมุนควงในอากาศก่อนจะถูกคว้างออกจากมือของมันตรงดิ่งไปยังร่างของมนุษย์ตัวน้อยที่กำลังวิ่งหนีอยู่ด้านหน้าของมัน วิทย์ที่ปล่อยพลังสมาธิออกมาเต็มที่อยู่ก่อนแล้ว พุ่งตัวเบี่ยงป้านข้างหลบออกจากแนวการโจมตีของขวานบินอันนั้น ซูม!!!ขวานขนาดใหญ่ตกลงพื้นผ่าไปยังป้ายหลุมศพที่ขวางทางมันแตกกระจายเป็นทางยาวกว่า 50 เมตร “ยากได้ก็ตามมาเอาไอ้ลูกเต่าเอ๊ย..”วิทย์ร้องท้าทายออกมา เป้าหมายของเขาไม่ใช่การเข้าประทะกับพวกมัน และไม่ใช่การหนีเอาชีวิตรอดด้วย แต่เป็นการล่อพวกมันออกไปให้ห่างจากวงอาคม ด้วยพลังสมาธิของเขา การโจมตีแบบนี้ทำอะไรเขาไม่ได้แน่ๆนอกจากว่าจะถูกพวกมันล้อมเอาไว้ แต่ที่เป็นปัญหาตอนนี้คือพลังตบะญาณของเขาที่มีเหลืออยู่เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น “ไม่ได้การต้องเติมเต็มพลังที่หายไป ถ้าไม่อย่างนั้นเราจะใช้มีดบินได้อีกแค่ครั้งเดียว ถ้าใช้แล้วความเร็วเราจะตกลงมาก” เขาคิด ตอนนี้เขาอัดพลังตบะญาณใช้วิชาอาพรโลหิตที่เท้าทั้งสองข้างของเขาเพื่อเพิ่มความเร็วในการหนี และ ญาณของเขาก็ลดลงเรื่อยๆ และมันจะถูกเติมเต็มได้เมื่อเขาทำการฆ่าเท่านั้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

37.ดอกจิตวิญญาณดาวกระจาย

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

37.ดอกจิตวิญญาณดาวกระจาย

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้