ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     พวกท่านต่างก็พากันมองการสอยผลไม้ที่มาจากธนูวิเศษที่มีพลังธาตุอยู่ในนั้น มองรูปแบบกลยุทธ์ใหม่ของเหนี่ยวเหนี่ยวที่มันทำให้พวกท่านคึกคักกันมากเลยทีเดียว 

     สำหรับพวกผู้ชายแล้ว อาวุธและการต่อสู้ในรูปแบบต่างๆย่อมเป็นสิ่งที่น่าสนใจมากเป็นพิเศษสำหรับพวกท่านอยู่แล้ว แตกต่างจากพวกท่านแม่ที่จะไม่ค่อยสนใจมากเท่าใดนักพวกท่านรอดูชื่นชมเพียงครู่ก็เพียงพอแล้ว ผิดกับกลุ่มพวกท่านพ่อ ท่านลุง และเหล่าบรรดาลูกชายหลานชายที่จะลุ่มหลงมากเป็นพิเศษพวกท่านเริ่มที่จะหัดใช้ธนูวิเศษที่ได้รับจากเหนี่ยวเหนี่ยวมา

     โดยการลองใช้ลูกยิงแบบเหนี่ยวเหนี่ยวดูบ้าง เพื่อเป็นการฝึกปรือเผื่อได้ใช้การต่อสู้ในเชิงกลยุทธ์นี้ขึ้นมาก็ได้ และมันก็เป็นที่น่าพอใจสำหรับพวกท่านเช่นกันหลังลองทำการฝึกยิงธนูนี้

     “เยี่ยมไปเลยกลยุทธ์การยิงลูกธนูแบบนี้”ท่านพ่อ

     “ใช่ๆ มันเป็นรูปแบบการยิงต่อสู้ได้ดีมากๆเลยและรุนแรงมากๆ”ท่านลุงฉือ

     “ไม่น่าแปลกใจเลยนะว่าทำไมคนเราถึงได้เกรงกลัว ผู้คนที่มีพลังธาตุกัน เพราะมันแข็งแกร่งมากจริงๆถ้าได้ครอบครองทั้งพลังธาตุที่มีระดับสูง อาวุธที่มีพลังธาตุ วัตถุดิบที่หล่อหลอมเสริมพลังธาตุให้ขึ้นระดับได้สูงขึ้น”ท่านพ่อ

     “จริง”ท่านลุงอี้

     “พวกเจ้าก็ฝึกปรือกันอีกสักพักหนึ่งละกันให้คุ้นชินและจะได้รู้ว่าสถานการณ์แบบไหนควรจะใช้อย่างไร”ท่านพ่อ

    “ขอรับ”พวกพี่ชาย หลานชาย ของเหนี่ยวเหนี่ยวเองก็แยกตัวไปฝึกการยิงธนูแบบที่เหนี่ยวเหนี่ยวใช้สอยผลไม้!! นั่นแหละ

     กลับมาทางด้านพวกเด็กๆกันต่อเลย ตอนนี้แน่นอนว่าถึงเวลามาเปรียบเทียบจำนวนผลไม้ที่พากันเก็บได้กันแล้ว

     “ว้าว…….”

     “ตั้งหลายตะกร้าแน่ะ แถมยังล้นทุกตะกร้าเลย”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “เอ๋..??ตรงนี้มีแต่ตะกร้าผลไม้ที่พวกเราเก็บได้ทั้งหมดใช่ไหมเจ้าคะ??”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “อือ…ข้าว่าน่าจะใช่นะ”เหลนสาวใหญ่ยายา

     “มองไม่เห็นตะกร้าผลไม้ของพวกพี่ชายเลยนะ”เหลนสาวรองมี่เฟิง

     “..............!!”พวกพี่ชาย

     “โอ้…เหลนสาวของพวกพี่ชายเจ้าก็กระจุกอยู่ด้านโน้นอย่างไรเล่า กองน้อยๆตรงนั้นน่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “.............!!”พวกพี่ชาย

    “อ้อ…..น้อยจริงๆด้วย”พวกเหลนสาว

    “.............!!”พวกพี่ชาย

    “ถึงเวลานับจำนวนผลไม้ที่พวกเราเก็บกันได้แล้วน่ะสิเจ้าคะ?? ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวรองมี่เฟิง

     “ใช่แล้ว”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “งั้นพวกเราเริ่มนับจำนวนผลไม้กันดีกว่านะว่าผู้ใดจะชนะกัน”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “.............!!”พวกพี่ชาย

     “ระหว่างกองที่วางเต็มลานตาไปหมดบริเวณนี้ กับกองน้อยๆตรงโน้น”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “.............!!”พวกพี่ชาย

     “นับเลย..นับเลย..นับเลย….”เหลนสาวน้อย

     “ท่านย่าเล็กกับพวกน้องสาวเห็นขนาดความแตกต่างแบบนี้แล้ว ยังจะนับจำนวนผลไม้ในตะกร้าอีกเหรอพวกเรา”เหลนชายรองจูจู

     “แค่นับแต่ตะกร้าก็คงเพียงพอแล้วล่ะมั้ง ไม่ต้องนับจำนวนหรอก”เหลนชายสามจีจี

     “ข้ารู้สึกเขินอายตัวเองอย่างไรก็ไม่รู้ถ้าจะต้องนับจำนวนจริงๆน่ะ”เหลนชายใหญ่หยางหยาง

    “ก็นั่นน่ะสิขอรับ”พวกเหลนชาย

     “เฮ้อ……..”เหล่าบรรดาเหลนชายต่างก็พากันพูดกระซิบกระซาบเสียงเบาๆ มองดูฟากฝั่งที่วางตะกร้าผลไม้ของพวกท่านย่าเล็กและน้องสาว กับฟากฝั่งที่วางตะกร้าผลไม้ของพวกเขาที่มันกองน้อยๆจริงๆ 

     แค่มองด้วยตาเปล่าก็น่าจะรู้แล้วว่าผู้ใดชนะกัน แต่เหมือนพวกน้องสาวกับท่านย่าเล็กจะกลั่นแกล้งพวกเขาอย่างนั้นแหละ แต่จะมีใครกล้าพูดกันเล่า??? แน่นอนว่าเงียบกริบกันทุกๆคนได้แต่พากันพูดกระซิบกระซาบข้างๆหูกันเท่านั้นเอง 

     “เหนี่ยวเหนี่ยว แม่ว่าดูแค่ด้วยตาเปล่าแบบนี้ก็น่าจะรู้แล้วนะว่าผลแพ้ชนะอยู่ที่ทางผู้ใดน่ะ”ท่านแม่ 

     ก็ยังคงเป็นท่านแม่ของเหนี่ยวเหนี่ยวที่ออกตัวมาพูดให้เหล่าบรรดาเหลนชายเหมือนเดิมให้รอดพ้นจากเงื้อมือของพวกแม่นางน้อยกลุ่มนี้กัน

     “โอ้…จริงหรือเจ้าคะท่านแม่พวกข้าชนะพวกเหลนชายแล้วจริงๆเหรอเจ้าคะ??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “.............!!”พวกพี่ชาย เหมือนโดนอะไรมาทิ่มแทงหัวใจของพวกเหลนชายอีกครั้งที่โดนคำพูดตอกย้ำแบบนี้จากท่านย่าเล็กอีกรอบ

     “จ้า พวกเจ้าทางด้านนี้ชนะไม่ต้องเสียเวลานับจำนวนแต่อย่างใดเลยนะ”ท่านแม่

     “โอ้…เหลนสาวน้อยพวกเจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่กัน??พวกเราชนะการแข่งขันเก็บผลไม้กันแล้วนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว พูดตะโกนเสียเสียงดังเชียวทั้งๆที่บรรดาเหลนสาวก็อยู่กับนางใกล้ๆนั่นแหละมีหรือจะไม่ได้กินกันที่นางพูดกับท่านแม่น่ะ

    “พวกเราชนะแล้ว ชนะแล้ว…”

    “เย้…เย้….” เหล่าบรรดาแม่นางน้อยก็พากันกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจที่แข่งขันชนะพวกพี่ชายกันอีกครั้ง

     “ทีนี้ก็ฝึกแบบลงสนามต่อสู้กันดีกว่านะ พวกเจ้าว่าอย่างไรกัน??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ฝึกสนามต่อสู้??”พวกเหลนๆ ถามด้วยสีหน้าอันตื่นเต้นออกมากันหมด

     “ก็ใช่น่ะสิ เมื่อตะกี้นี้ข้าสอนพวกเราใช้ธนูพวกนี้สอยผลไม้ลงมา ไม่ใช่สอนการต่อสู้เสียทีไหนกันเล่า”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “.............!!”พวกพี่ชาย

     “..........”พวกท่านแม่ของเด็กๆ

     “จริงด้วย..”พวกเหลนสาว

     “ไปกันเลยเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็กพวกข้าพร้อมเรียนการยิงต่อสู้ด้วยธนูกันแล้วเจ้าค่ะ”เหลนสาวใหญ่ยายา

     “ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเลย ทางด้านโน้นไงพวกเจ้าเห็นไหมว่าท่านปู่ทวด ท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านอา ท่านลุง ของพวกเจ้าฝึกซ้อมกันอยู่ทางด้านนั้นพอดีเลย พวกเราไปช่วยฝึกซ้อมกับพวกท่านด้วยดีกว่า คนเยอะสนุกดีออกนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้เจ้าค่ะ…”เหลนสาวน้อย

     เมื่อตกลงเลิกเล่นการแข่งขันสอยผลไม้จากต้นตามใจนึกกันแล้ว ทุกๆคนก็พากันตรงไปยังกลุ่มของพวกท่านพ่อของเด็กๆกันเลย 

     “ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านลุงเจ้าคะ ท่านพี่เจ้าคะ หลานชาย เหนี่ยวเหนี่ยวมาแล้ว…”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..............!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย หลานชาย

     “ท่านปู่ทวด ท่านปู่ ท่านพ่อ..”พวกเด็กๆ เองก็ส่งเสียงเรียกตามกันไปด้วย

     “..............!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย หลานชาย พากันสะดุ้งโหยงสุดตัว เมื่อได้ยินเสียงที่ไม่อยากได้ยินจริงๆกำลังตรงดิ่งมาที่พวกท่าน ที่กำลังฝึกยิงธนูกันอยู่

     พวกท่านค่อยๆหันหลังไปมองอย่างช้าๆ เสมือนเห็นสัตว์อสูรที่น่ากลัวมากๆระดับสูงๆกำลังวิ่งไล่มาหาพวกท่านกันเลย มันเป็นความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ !

     “พวกลิงทะโมนน้อยพากันแล้ว ตายแน่ข้าตายแน่ๆ”ท่านพ่อ

     “ใช่เจ้าตายคนเดียวที่ไหน พวกข้าด้วย!!”ท่านลุงฉือ

     “ใช่..!!”ท่านลุงอี้

     “ทำไมพวกเด็กๆถึงได้เลิกเล่นกันเร็วนักเล่าขอรับ”พี่ใหญ่ซือจื่อ

     “จะว่าเร็วก็ไม่เชิงนะ เพราะเป็นช่วงเวลาหนึ่งได้เลยที่พวกเด็กๆเล่นทางด้านโน้นน่ะ”พี่รองเหลาหู่

     “ตอนนี้พวกเราก็เตรียมตัวรับมือกันเถอะ บ่นไปตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริงๆ ยิ่งจะเดินหนีแน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ ดูท่าแล้วคงจะมาหาพวกเราเพราะว่า…..”ท่านพ่อ เองยังพูดไม่จบเลยก็มีเสียงแทรกเหมือนหยั่งรู้ความคิดในหัวของพวกท่านเลยว่า…

     “เหนี่ยวเหนี่ยว พาพวกเหลนๆมาฝึกยิงธนูในสนามรบจริงๆด้วยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ตะโกนเสียงดังมาก่อนตัวของนางถึงจุดประสงค์ที่กำลังมาหาพวกท่านกัน

     “.............!!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย

     “นั่นไง…!!”พวกบรรดาท่านพ่อ

     “นั่นอย่างไรล่ะ เหมือนที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิดเพี้ยนเลยแม้แต่นิดเดียว ข้าบอกตรงๆเลยว่าไม่อยากคาดเดาได้เหมือนพวกเด็กๆเลย อยากให้ความคิดของข้าผิดเพี้ยนไปจริงๆ”ท่านพ่อ

     “เตรียมพร้อมรับมือระดับสูงเลยพวกเรา”ท่านลุงฉือ

     “ขอรับ…!!”บรรดาเหล่าท่านพ่อ ท่านปู่ ของพวกเด็กๆ พากันขานรับแบบเสียงเหนื่อยๆ ออกมาจากปากของพวกท่านพร้อมกับมองฝูงลิงทะโมนตัวน้อยทั้งหลายที่ใกล้เข้ามาประชิดตัวพวกท่านกันแล้ว

     “หมั่บ…..”

    “ท่านพ่อ คิดถึงเหนี่ยวเหนี่ยวไหมเจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่วิ่งมาถึงตัวท่านพ่อแล้วก็เกาะขาออดอ้อนท่านพ่อของนางทันทีเลย

    “คะ..คิดถึงสิลูกรัก..!!”ท่านพ่อ ตอบแบบไม่เต็มเสียงนักว่าคิดถึงจากใจจริงๆ !!

     “ข้าว่าแล้วอย่างไรท่านพ่อก็ต้องรักและคิดถึงข้าเป็นที่สุด”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..........!!”ท่านพ่อ

     “ข้ากับพวกเหลนๆเบื่อเล่นทางด้านโน้นแล้วเจ้าค่ะ ว่าจะพาพวกเขามาฝึกนิดๆหน่อยเพื่อให้คุ้นชินกับการใช้ธนูมากขึ้นเจ้าค่ะท่านพ่อ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้ๆ เด็กๆพวกเรามาเริ่มฝึกกันเลยนะ”ท่านพ่อ

    “เย้…เย้….”พวกเด็กๆ ตื่นเต้นกันมากจริงๆ และเตรียมพร้อมกันแล้วด้วย ธนูและลูกธนูก็มีพร้อมสะพายหลัง คาดลำตัวกันทุกๆคนแล้วด้วย

     “เดี๋ยวพวกเราแยกกันเป็นกลุ่มตามสายพลังธาตุกันเลยนะ จะได้ฝึกกันเป็นกลุ่มๆได้ดีกว่า”ท่านพ่อ

    “เจ้าค่ะ”เหลนสาว

     “ขอรับ”เหลนชาย

     “พวกข้าขอฝึกด้วยเจ้าค่ะ ท่านพี่”ท่านแม่

     “ได้เลยน้องหญิง”ท่านพ่อ

     พวกฮูหยินก็มาฝึกกันด้วยเช่นกัน โดยการยิงก็ให้ยิงเป็นแต่ละกลุ่มของพลังธาตุ เพื่อจะได้ฝึกฝนกันอย่างถูกวิธีและมีประสิทธิภาพมากที่สุด

     การใช้พลังธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ แต่ละพลังธาตุจะได้รู้จุดอ่อนจุดแข็งของแต่ละคนว่าเป็นอย่างไรกันบ้าง และจะได้ช่วยกันแก้ไขให้ถูกต้องจะได้ไม่ม่ช่องโหว่ในการโจมตีจากฝ่ายตรงข้าม

     “พวกเจ้าก็ต้องสังเกตตัวเองด้วยว่าการปล่อยพลังธาตุลงสู่ธนู และลูกธนูนั้นได้แค่ไหนและต้องแปรเปลี่ยนในช่วงใด เพื่อให้พลังธาตุได้กระจายไปทั่วถึง 

     แน่นอนว่าผลลัพธ์จะต้องออกมาอย่างดี ไร้คู่ต่อสู้ที่สามารถจะหลบเลี่ยงได้”เหนี่ยวเหนี่ยว 

     “เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาว

     “ขอรับ ท่านย่าเล็ก”เหลนชาย

     ตัวเหนี่ยวเหนี่ยวเองก็ช่วยเสริมบอก เมื่อเห็นช่องว่างที่ขาดหายไป เพื่อให้ท่าไม้ตายนี้ออกมาอย่างดีที่สุด

     “ฟี้ว……ฟี้ว…..”

     “ฟึ่บ….ฟึ่บ……”

     เหนี่ยวเหนี่ยว มองทุกๆคนที่กำลังเคร่งเครียดในการฝึกซ้อมยิงธนูพลังธาตุกันสักพัก พอเริ่มเบื่อนางก็จะขอลองฝีมือบ้าง

     “ข้าขอยิงบ้างดีกว่า เอาแบบเป็นประกายวิ๊งค์ๆให้สวยดีกว่า”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ฟี้ววววววว…….”ลูกยิงธนูของเหนี่ยวเหนี่ยวรอบนี้แตกต่างจากทุกๆคนที่กำลังซ้อมอยู่ มันคือลูกหมุนเป็นเกลียวๆของลูกธนูและปล่อยแสงละอองพลังธาตุสีทองออกมาตามเกลียวที่ลูกธนูกำลังหมุนอยู่ด้วยนี้อย่างสวยงาม

    “ว้าว…..”พวกเหลนๆ

    “...............!!”ทุกๆคน ที่ได้เห็นลูกยิงของเหนี่ยวเหนี่ยวก็พากันมองตาค้างอีกรอบ

     “ท่านย่าเล็ก ยิงได้สวยมากๆเจ้าค่ะ”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “สวยมากๆเลย”พวกเหลนสาว ที่เห็นลูกยิงแบบใหม่อีกแล้วจากเหนียวเหนียว ก็พากันตาโตแบบว่าตื่นเต้นอยากลองบ้าง

     “เป็นไงท่าลูกศรหมุนติ้วล่ะ สวยใช่ม๊า??”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “สวยมากๆเจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อยก็เอ่ยปากชมท่านย่าเล็กของพวกนางอย่างเต็มที่

     “พวกข้าจะลองยิงแบบนี้บ้าง”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “ได้เลย พวกเจ้าลองฝึกกันนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     พวกเด็กๆพากันสนุกสนานกันยกใหญ่กับการฝึกยิงธนูกัน แต่ละท่าที่ท่านย่าเล็กนำเสนอออกมา พวกเด็กๆไม่มีพลาดกันสักกระบวนท่าเดียวเลย 

     แต่ที่น่าปวดหัวกว่าเดิมก็ตรงที่เหล่าบรรดาสัตว์อสูรเด็กในพันธะสัญญของพวกเด็กๆ ก็พากันทำท่าตามกระบวนท่ายิงธนูออกไปของเหนี่ยวเหนี่ยวกันอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน 

     “...................!!”พวกผู้ใหญ่ ที่ได้แต่มองดูแบบเลื่อนลอยกันกับภาพตรงหน้า ไม่รู้จะมองลูกมนุษย์ หรือลูกสัตว์อสูรกันดีในตอนนี้ เพราะมันไม่ต่างกันเลยจริงๆ กับความแสบสนและพากันปั่นป่วน

************

     พวกท่านพ่ออย่าคิดว่าจะรอดตัวกันไปได้ง่ายๆ เพราะตอนนี้พวกเด็กๆได้พุ่งเป้าไปหาพวกท่านกันแล้ว ขอให้รับมือได้ตลอดจนกว่าพวกเด็กๆจะเบื่อฝึกยิงธนูกัน