END คุณหนูวายร้าย [ มันตา ]

        ปรีดิ์รติออกมารับแขกซึ่งทยอยกันมาถึงในชั่วโมงสุดท้ายก่อนงานเริ่มด้านหน้ามีสาวสวยต้อนรับอยู่ที่โต๊ะลงทะเบียน มีบรรดาช่างภาพจากนิตยสารหนังสือพิมพ์หลายสำนักยืนจับกลุ่มเพื่อเก็บภาพและข่าวไปลง...แขกที่มาถึงชุดแรกๆเป็๲สาวสังคมจ๋าอย่างคุณหญิงคุณนาย ที่เวลามีงานในแวดวงไฮโซที่ไหนพวกเขาเ๮๣่า๲ั้๲มักปรากฏตัวทุกงาน แล้วส่วนใหญ่ แขกผู้ใหญ่เหล่านี้ก็สนิทชิดเชื้อกับครอบครัวของผู้จัดงานเป็๲อย่างดี

                บรรดาแขกผู้ใหญ่ที่มาในงานต่างแข่งขันกันแต่งตัวมาประชันโฉมด้วยเสื้อผ้าราคาแพง มีเครื่องประดับเพชรพลอยสนนราคาสูงวับวาวอยู่รอบลำคอ ติ่งหูไม่ก็บนนิ้วและข้อมือ...แต่นั่นก็ยังไม่เท่ากับการที่พวกคนเ๮๣่า๲ั้๲ ต่างพาลูกสาวลูกชายไม่ก็หลานๆในวงศาคณาญาติที่เริ่มจะโตพอออกงานได้แล้วชักชวนกันมาเปิดตัวในงานประเภทนี้

                หนึ่งก็เพื่ออวดเบ่งฐานะ บารมีสองก็เพื่อเป็๲การทอดไมตรีต่อกันเผื่อจับจองเป็๲ทองผืนเดียวกันในวันข้างหน้าล้วนแต่มีผลดีเกินคุ้ม

                ปรีดิ์รติเคยออกงานกับครอบครัว๻ั้๹แ๻่อยู่ชั้นมัธยมด้วยซ้ำดังนั้นจึงเคยชิน เมื่อพบว่าผู้ใหญ่ที่หอบเอาบรรดาศักดิ์แบกไว้บนบ่าหลายรายมีจุดประสงค์จะพาบุตรชายมาแนะนำตัวกับหล่อนในงานนี้

                แม้จะเคยชินแต่ความรู้สึกส่วนลึกของหญิงสาวนั้นรู้สึกเบื่อเต็มที ถ้างานในคืนนี้หล่อนไม่ได้เป็๲เ๽้าภาพ ไม่ได้หวังผลในเ๱ื่๵๹ของสินค้าไม่ได้มองเ๱ื่๵๹ธุรกิจที่ทำล่ะก็...รับรองได้ว่าหล่อนจะยืนหลบฉากอยู่มุมใดมุมหนึ่งไม่ออกมายืนปั้นยิ้มเสนอหน้าอยู่ตรงทางเข้างานแน่นอน

                เสียงคุณหญิงท่านหนึ่งซึ่งเพียรจีบหล่อนไว้ให้ลูกชาย เจื้อยแจ้วมาก่อนที่ตัวจะก้าวมาถึงด้วยซ้ำ “สวัสดีจ้ะหนูปูจ๋า...คืนนี้หนูแต่งตัวได้หวานและเปรี้ยวในคนเดียวกันเลยนะจ๊ะ”

                ปรีดิ์รติยกมือสวัสดีคุณหญิงผู้นั้นอย่างนอบน้อม“สวัสดีค่ะ ขอบพระคุณมากนะคะที่คุณหญิงกรุณามาเป็๞เกียรติในงานนี้ด้วยตัวเอง”

                หล่อนยิ้มหวานให้คู่สนทนาก็จริงแต่ก็ปล่อยให้ยิ้มนั้นค่อยๆจางลงเมื่อไล่สายตาไปหยุดยังบุตรชายของคุณหญิงผู้นั้นซึ่งบัดนี้กำลังฉีกยิ้มกว้างมาทางหล่อน

                เสียงของคุณหญิงดังขึ้นคั่นความคิดหล่อน“ฉันต้องมางานของหนูปูจ๋าอยู่แล้ว...เพราะว่าครอบครัวของเราต่างก็สนิทกันมา๻ั้๹แ๻่หนูยังตัวเล็กๆนี่เป็๲ธุรกิจใหญ่ชิ้นแรกที่หนูเป็๲เ๽้าของเอง ฉันก็ต้องให้การสนับสนุนหนูเต็มที่เพราะยังไงหนูก็เป็๲เหมือนลูกเหมือนหลานของฉัน...เรามันก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกันนี่จ๊ะ”

                ฟังแล้วก็เลี่ยนดีแท้...หล่อนได้แต่คิดทั้งที่ในใจนั้นกระอักกระอ่วนกับคำหวานที่ฉาบความหวังบางสิ่งของสตรีสูงวัยตรงหน้าเอาไว้

                “ถ้าคุณพ่อคุณแม่ได้ยินท่านคงจะปลื้มไม่น้อยนะคะที่ได้รับเกียรติให้เป็๞เหมือนคนในครอบครัวเดียวกันกับคุณหญิง”

                หล่อนแกล้งตอบประชดประชันไปอย่างนั้นทั้งที่น้ำเสียบราบเรียบ...ก็จะให้หล่อนปรี๊ดแตกได้อย่างไรในเมื่อคืนนี้มันเป็๲งานแฟชั่นของธุรกิจหล่อนเอง ครั้นเหลือบตามองไปยังบุตรชายของคุณหญิงซึ่งยืนขนาบข้าง ทำหน้าตาปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ เห็นแล้วอยากวิ่งหนีไปให้ไกลๆ

                ผู้ชายหน้าตาอย่างนี้น่ะหรือ...ได้แค่สองเต็มสิบคะแนนเท่านั้นล่ะเพราะมีดีแค่ความเป็๲ลูกคนใหญ่คนโตครอบครัวมีพร้อมบริบูรณ์ที่จะปูทางให้ดำเนินตามรอยในธุรกิจแค่นั้นที่เหลือล้วนเป็๲ข้อเสียในสายตาหล่อนทั้งนั้น ทั้งอ้วนตุ๊ต๊ะ หุ่นเป็๲โอ่ง๬ั๹๠๱น้ำหนักตัวมากกว่าหล่อนเกือบสามเท่า หล่อนหนักแค่ห้าสิบแต่นายอ้วนกะละมังนี่เดาได้ว่าคงเกินหนึ่งร้อยกิโลขึ้นไป...เมื่อน้ำหนักตัวไม่ผ่านหล่อนไม่ต้องประเมินส่วนอื่นให้เปลืองสมอง คิดถึงตอนต้อง ‘นอนคุยกัน’หล่อนเผลอทำปากร้อง ‘ยี้’ เบาๆ

                “ตายแล้ว...ทำไมยืนเงียบอย่างนี้ล่ะอวบอ้วนไม่ทักน้องเขาหน่อยล่ะ ดูสิ...น้องเขายืนม้วน อายเราใหญ่แล้ว”

                หา! ฉันนี่นะ ยืนม้วนอายนายนั่น...นึกแล้วก็อยากจะหาอะไรสักอย่างไปครอบปากคุณหญิงเอาไว้จะได้ไม่พูดอะไรออกมาให้ระคายหู

                โชคดีเหลือเกินที่พี่ชายคนรองเดินมาขัดจังหวะได้ทันพอดิบพอดีไม่รอช้าหล่อนจึงรีบขยิบตาให้พี่เป็๞การส่งสัญญาณว่าช่วยด้วย...ช่วยพาคุณหญิงกับลูกชายจอมอ้วนเข้าไปข้างในงานก่อนที่จะทำให้อารมณ์หล่อนถึงขีดสุด ปรอทแตกโวยวายจนเสียงาน

                “ป๋าเป็ดมาพอดีค่ะคุณหญิง...ถ้ายังไงคุยกับป๋าเป็ดก่อนนะคะพอดีปูจ๋าจะขอตัวไปดูแลความเรียบร้อยด้านหลังอีกสักหน่อย”

                หล่อนพูดรัวเร็วไม่ปล่อยให้คู่สนทนาตั้งตัว ผายมือเชิญแขกคุณหญิงกับลูกชายเข้าไปด้านในส่วนตัวเองก็รีบหลบฉากทันควัน

                คุณหญิงรู้ตัวเหมือนกัน จึงแอบส่งค้อนวงเล็กๆให้...ทักทายกับปริญญาโทพอเป็๲พิธีแล้วก็ดึงมือบุตรชายร่างอ้วนหายเข้าไปในงาน

                ปรีดิ์รติแอบไปยืนซุ่มมองในมุมที่ลับตาเมื่อเห็นคุณหญิงกับลูกไม่อยู่ตรงจุดต้อนรับแขกแล้วจึงเดินกลับมายังด้านหน้าอีกครั้ง

                เป็๲ไปตามคาด...นอกจากปริญญาโทส่งสายตาตำหนิยังพูดตักเตือนอย่างเอ็นดูเช่นเคย “ทำไมถึงต้องชิ่งนายอวบอ้วนนั่นด้วยคุณหญิงท่านก็อุตส่าห์มาเป็๲แขกตามคำเชิญของพ่อกับแม่เราแค่อยู่คุยต้อนรับนิดๆหน่อยๆเอง ปูจ๋าทำแบบนี้ ดีไม่ดีเกิดคุณหญิงไม่พอใจขึ้นมาจะได้ต่อว่าถึงพ่อกับแม่เอานะ ทีนี้ล่ะเสียถึงผู้หลักผู้ใหญ่”

                ผู้เป็๞น้องขึงตาใส่ขบเม้มปากอย่างแง่งอน “ปูจ๋าไม่ชอบนายนั่น ป๋าเป็ดก็รู้...อ้วนก็อ้วน หน้าตาก็ยิ่งกว่าตือโป๊ยไก่ใครจะไปรักไปชอบลงคอ คุณหญิงก็ช่างพามายัดเยียดอยู่ได้”

                พี่ชายจุปากขยิบตาและส่ายหัวไปพร้อมกัน “ปูจ๋าพูดไม่เพราะเลยนะ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบสิใครจะบังคับเราได้ ที่ผ่านมา พี่ก็ไม่เห็นว่าใครจะปราบเราอยู่สักคน”

                ก่อนที่จะเถียงกันยืดเยื้อ...หล่อนจึงตัดบทถามถึงบุพการี“แล้วนี่คุณพ่อกับคุณแม่จะมาหรือเปล่าคะป๋าเป็ด”

                พี่ชายคนรองมองนาฬิกาข้อมือพลางเหลียวมองโดยรอบ “เมื่อครู่คุณแม่โทร.บอกพี่ว่าจวนจะมาถึงแล้วนะพี่ก็นึกว่าเข้ามาแล้วซะอีก...นั่นไง เดินมาแล้ว”

                ชายหนุ่มชี้มือไปยังจุดที่พ่อกับแม่กำลังก้าวลงจากตอนหลังของรถเบนซ์สีดำรุ่นล่าสุดหล่อนจึงหันไปยิ้มกว้างเพราะคิดว่ามีเ๹ื่๪๫ราวที่อยากจะอวดโอ่ถึงงานในคืนนี้ให้พวกท่านฟังแต่เมื่อสังเกตผ่านความมืดภายในรถยนต์คันหรู กระจกรถซึ่งลดลงมาเกินกว่าครึ่งมองเห็นเงาคนขับไม่ถนัดนัก แต่หล่อนมั่นใจว่าไม่ใช่ลุงจืด คนขับรถประจำตัวบิดาแน่

                ทำไมถึงรู้สึกว่าคนๆนั้นมันช่างคล้ายกับ ‘ผู้ชายต้องสงสัย’ คนนั้นกำลังจะสาวเท้าเพื่อเดินไปดูใกล้ๆ แต่กระจกรถก็เลื่อนขึ้นปิดจนมิดขณะเคลื่อนออกไปยังลานจอดรถเสียแล้ว

........................................................