ศาสตร์จักรพรรดิมังกรครองพิภพ (จบ)

        หลินตงที่ถูกโอบกอดอยู่เมื่อได้ยินถึงประโยคที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้ก็ถึงชะงัก อารมณ์ความรู้สึกผันผวนขึ้นอย่างรุนแรง นับแต่ที่เขากำเนิดขึ้นมาเขาก็ไม่เคยเห็นหน้าบิดามารดาของตนเองสักนิดจนกระทั่งได้เจอกับพ่อของตน เขาถึงได้รับรู้ความจริงว่าแม่ของเขานั่นได้ทิ้งตัวของชายหนุ่มไป ไม่รู้ว่ามันมีเหตุผลอะไรที่ถึงกับต้องทิ้งลูกของตนเองไป แต่ชิงหลงหวู่เทียนผู้เป็นพ่อก็บอกไว้เพียงว่าแม่ของเจ้ารักเขายิ่งกว่าตัวของมันเองซะอีก

เขาตอนนี้แทบจะขยับตัวไม่ได้ ความรู้ของการกอดจากคนที่เขาเคยคิดถึงมันทำให้ตัวของเขาต้องแข็งทื่อ มีเพียงเสียงสะอึ้นและร้องไห้ของหญิงสาวที่ดังออกมาเท่านั่น

        "ทะ.ทะ.ท่านคือแม่ของข้าหรอ..?!!"

        ชายหนุ่มจับร่างของนางพร้อมกับดันออกมาอยู่เล็กน้อย นางเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้ารัวๆราวกับเด็กน้อย ใบหน้าที่งดงามอิ่มเอมไปด้วยความยินดี ผ้าขาวโปร่งที่ปิดหน้าของนางตอนนี้ได้หายไปแล้ว เหลือเพียงสายน้ำตาที่ไหลอาบไปทั่วทั้งแก้มแถมรอยยิ้มของนางก็ดูจะมีความสุขนัก

        "ใช่แล้ว ไม่คิดว่าเจ้าจะเติบโตมายิ่งใหญ่เช่นนี้ แม้แต่แม่ก็ยังไม่คาดคิดเลยเชียวละ ในตอนแรกแม่ยังคิดว่าเจ้าจะมีพลังไม่มากหรือว่าใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดาเลยก็ตาม..!!"

        หญิงสาวตอนนี้จับตามเนื้อตัวของเขาอย่างตื่นเต้น นัยน์ตาสีทองอร่ามสาดส่องไปยังร่างเงาเบื้องหน้า นี้คือลูกชายของเธอ ทารกตัวน้อยๆกลมดิกที่ยังไม่ลืมตาดูโลกในตอนนั่น ถ้าให้เทียบกับในตอนนั่นเวลามันก็ชั่งผ่านไปเนิ่นนานนัก สิบกว่าปีที่นางต้องอดทนเพื่อที่จะได้พบเจอกับลูกและสามีของตนเอง ในที่สุดมันก็สมหวัง

        สัตว์อสูรทุกตนถึงกับตะลึงงัน เหมือนเมื่อกี้หูของพวกเขาจะฟังไม่ผิด แม่หรอ ไม่น่าเชื่อว่าแม่ของเขาจะมีรูปลักษณะเช่นนี้ กลับกลายเป็นหญิงงามที่น่าตื่นตะลึง ถ้านางไม่ได้บอกว่าเคยมีลูกแล้วก็อาจจะคิดว่าเป็นหญิงสาวเทพธิดาอายุน้อยก็เป็นได้ ส่วนไฉ่ปิงตอนนี้ก็ยกมือป้องปากอย่างตกใจเมื่อพบเจอกับหญิงสาวคนนี้ ตอนที่นางอยู่ภายในพื้นที่มิติจิตมังกร ตัวของนางก็ได้รับฟังถึงเรื่องราวที่พ่อของสามีตัวน้อยเล่าให้ฟัง ภรรยาของเขาคือคนรับใช้ในราชวงศ์ชิงหลง ทั้งหน้าหรือขั้นพลังจัดว่าอยู่ในระดับธรรมดา แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก ราวกับเป็นคนละคนเลยด้วยซ้ำ

        "เอ่อ เดียวก่อน? ตอนนี้ข้าคือภรรยาของตงน้อยงั้นก็หมายความว่าเขาคือแม่สามีของข้านะสิ ส่วนข้าก็คือลูกสะใภ้คนแรกของนาง คิคิ"

        ไฉ่ปิงตอนนี้เริ่มคิดตะเลิดไปไกล นัยน์ตาเปล่งประกายเมื่อนึกถึงเรื่องราวหลังจากนี้

        ชายหนุ่มตอนนี้มีอารมณ์ซับซ้อนอย่างถึงขีดสุด นัยน์ตาสีแดงเพลิงสั่นไหวราวกับว่าจะอดกลั้นไม่อยู่ ใบหน้าบิดเบี้ยวอยู่นิดๆพลางกัดฟันแน่นอย่างไม่เข้าใจ

        "ทะ.ทำไมท่านถึงมาปรากฏตัวตอนนี้..!!"

        เสียงของเขาอาจะไม่ดังมากแต่มันก็ดังก้องในหัวสมองทุกคน

        หลินหรู่หลินถึงกับแข็งค้างเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ดูโดดเดี่ยวเช่นนั่น อารมณ์ภายในใจของนางสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง นี้คือเรื่องที่นางไม่อยากจะพบเจอ ทั้งๆที่ได้เจอลูกชายเพียงคนเดียวของตนแล้วแต่ทว่ามันกลับไม่เป็นอย่างที่หวัง ลูกชายของนางดูเหมือนจะห่างเหินไปไกลนัก

        "ขะ.ขะ...."

        ปากของนางจะพยายามพูดอะไรออกมาแต่ดูเหมือนว่ามันจะติดอยู่ในอก

        เขาเมื่อเห็นท่าทีของนางก็เริ่มมีน้ำตาไหลออกมาพร้อมกับก้มหน้าลง ทำไมถึงพูดไม่ได้ละ ถึงเขาจะแข็งแกร่งเพียงใดแต่ในใจทั้งหมดก็ยังโดดเดี่ยวอยู่เช่นเดิม ส่วนลึกในใจของเขาที่ปรารถนาถึงครอบครัวในอดีตมันยังไม่จางเขา ในตอนเด็กเขาฝันว่าสักวันนึงตัวของเขาจะตื่นนอนมาพบเจอกับท่านพ่อและท่านแม่ของตนเอง แต่มันไม่ใช่ เขาอยู่อย่างเดียวดายตลอดนับสิบปี ถูกผู้คนภายในหมู่บ้านไม่สนใจ ถึงพวกเขาจะไม่รังแกตนแต่ก็ไม่มีใครอยากเข้ามายุ่ง แม้แต่อาหารหรือสิ่งของต่างๆเขาก็ยังต้องเอาตัวรอดไปวันๆ ถ้าไม่มีทางอาจารย์ทั้งชีวิตข้าคงจะเป็นเช่นนั่น

        "ทำไมถึงได้ทิ้งข้าไป!! ท่านรู้บ้างไหมว่าตั้งแต่เกิดมาข้าต้องพบเจอกับอะไรบ้าง ตลอดนับสิบปีตั้งแต่จำความได้ข้าอยู่ตัวคนเดียวโดยที่ไม่มีคนสนใจมันเป็นยังไงท่านรู้บ้างไหม เชื่อไหมว่าตอนอายุสิบสองปีข้าที่อยากจะเป็นผู้ฝึกยุทธนั่นตื่นเต้นซะจนเก็บอาการไม่อยู่ แต่ท่านรู้อะไรไหม ข้าไม่สามารถแม้แต่มีจิตวิญญาณได้ ไม่สามารถฝึกพลังยุทธอย่างที่วาดฝัน เป็นได้เพียงคนพิการคนนึงที่โดดเดี่ยวบนโลกหล้าก็เท่านั้น..!!"

        หลินตงระบายความอั้นอัดใจที่มีออกมาทั้งหมด ความรู้สึกต่างๆเริ่มขัดแย้งกันจนแทบจะไม่สามารถควบคุมได้

        นางเมื่อได้ยินที่ลูกชายของเธอพูดก็ถึงกับสั่นสะท้าน ร่างกายเริ่มสั่นเทา ในใจของนางตอนนี้ก็สัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริงของเขา ลูกชายของนางไม่ได้ปรารถนาถึงพลังอะไรเลย เขาเพียงแค่อยากจะพบเจอกับพ่อแม่ของตนเองก็เท่านั้น เขาหวังเพียงแค่นั่นจริงๆ

        ไฉ่ปิงกับคนอื่นๆถึงเงียบไป นัยน์ตาของหญิงสาวสั่นคลอนเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความโศกเศร้า สามีตัวน้อยของเธอไม่เคยเล่าเรื่องราวในอดีตให้พวกนางได้ฟังเลยซักนิด ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าชีวิตของในวัยเด็กอาจจะไม่ดีเหมือนคนอื่นๆ เขาไม่มีจิตยุทธและเป็นเพียงคนพิการเท่านั้น ถ้าไม่ได้ท่านชิงหลงเซียนผู้เป็นอาจารย์ของสามีตัวน้อยละก็ ชีวิตของนางก็อาจจะไม่พบเจอกับเขาเช่นนี้ก็ได้

        "ขะ.ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ ข้าเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องเลยสิน่ะ ตลอดสิบปีที่ข้าจากมาไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงเจ้าเลย"

        หลินหรู่หยินเมื่อเห็นเขาร้องไห้ออกมาก็ถึงกับร้องไห้ตาม หญิงสาวเมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็ทำได้เพียงแต่โทษตัวของนางเองที่ทอดทิ้งเขาไป นางเข้าไปโอดกอดลูกชายเพียงคนเดียวของเธออย่างแนบแน่น กลัวว่าเขาจะหายไปจากสายตาของนางอีก

        ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่สัมผัสเข้ากับความรู้ที่น่าคิดถึงนี้ ถึงเขาจะเกลียดแม่ของตนเองยังไงก็ตามแต่ว่านางก็คือนาง ท่านพ่อชิงหลงบอกไว้ว่านางนั่นรักเจ้ายิ่งกว่าเขาซะอีก มันต้องมีเหตุผลอะไรที่นางได้ทิ้งเขาเอาไว้ที่หมู่บ้านนั่นแน่ๆ

        ชายชราหมายเลขสิบหกกับกลุ่มคนเบื้องหน้าทำได้เพียงจ้องมองอยู่เงียบๆ นัยน์ตาของชายชราดูมีความสุขอยู่เล็กน้อย ชายหนุ่มคนนี้ถึงจะแข็งแกร่งยังไงแต่เขาก็เป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนนึง การอยู่ตัวคนเดียวสำหรับเขาถือว่าเป็นเรื่องที่เลวร้ายแน่ๆ ขณะนั่นชายชรานึกถึงคำพูดของเขาที่เอ่ยออกมาว่าไม่มีพลังยุทธและไม่สามารถฝึกฝนได้ มันหมายความว่ายังไง ก็ในเมื่อเขาตอนนี้มีพลังระดับเทพวิญญาณยุทธแล้วแถมพลังของเขายังแข็งแกร่งไม่แพ้พวกสายเลือดระดับสูงสุดเลยด้วยซ้ำ