“ว่าไงน่ะ ไม่มี คุณแน่ใจแล้วหรอว่าหาทุกมหาลัยแล้ว”
”ใช่ ไม่มีนักศึกษาไทย ชื่อที่คุณบอกเลย”
คีตะวางสาย แล้วนั่งลงโซฟาในห้องทำงาน เขาตามหาฟ้าใสมาเดือนนึงแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะพบเลย ทำไมถึงหาไม่พบ
“พี จองตั๋วเครื่องบินฝรั่งเศสให้ฉัน”
“ครับคุณคี”
คีตะบินไปฝรั่งเศส เขารอไม่ไหวแล้ว ชายหนุ่มออกตามหาทุกที่ มหาวิทยาลัยเล็กใหญ่ ผ่านไปอีกเดือนนึงแล้วที่เขามาที่ฝรั่งเศส แต่ไม่พบวี่แววของฟ้าใสเลย
2ปีผ่านไป
——————-
“Sky” เสียงนุ่มของชายหนุ่ม หน้าใส ร้องเรียกฟ้าใส
ฟ้าใสหันไปยิ้มกว้าง
“อะ ไอศกรีม วนิลา” ชายหนุ่มยื่นโคนไอศกรีมให้ฟ้าใส
“ขอบคุณคร่า เล น่ารักที่สุด”
“น่ารักกก แล้ว รักไหมหละ”ชายหนุ่มมองเข้าไปในแววตาของฟ้าใส
“ไม่เอาแล้ว ไปเรียนกันเถอะ”ฟ้าใสยิ้มกว้าง ลุกขึ้นลากชายหนุ่มเข้าไปในห้องเรียน
เธอมาอยู่ที่อังกฤษจะ2ปีแล้ว ถามว่าคิดถึงบ้านไหม เธอคิดถึงมาก แต่ถ้าเทียบกับการที่หลุดออกมาจากตรงนั้นเธออยู่แบบนี้ดีกว่าเยอะ ชีวิตฟ้าใสก็ปกติ ทำงานพาสไทม์ บ้าง ที่จริงเธอไม่ขาดเื่เงิน เพราะพ่อโอนให้เธอจนเหลือเก็บ แต่ที่เธอทำงานเพราะเบื่อไม่อยากอยู่เฉยๆ
เธอไม่ได้โทรติดต่อพี่สาวและพ่อเลย มีแต่ส่งemail หาผู้เป็พ่อบ้าง เธอบอกผู้เป็พ่อว่าเธอสบายดี ไม่ต้องเป็ห่วง และยังฝากความคิดถึงไปถึงพี่สาวเธอด้วย
4ปี ผ่านไป
——-จบสักที———
“Sky จบแล้วจะยังไงต่อ ตอนนั้นเธอบอกจะอยู่ที่นี่ไปตลอด หรือเปลี่ยนแพลน”พิมเพื่อนของเธอและเป็รูมเมทของเธอ เอยถาม
ฟ้าใสเธอเรียนจบแล้ว ตอนนี้ก็เตรียมแพคกระเป๋ากลับเมืองไทย ตอนแรกตัวเธอเองไม่มีกำหนดเหมือนกันว่าเรียนจบแล้วจะกลับดีไหม แต่ล่าสุดเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา พ่อ emailมาว่าสุขภาพไม่ค่อยดี ถ้าเป็ไปได้อยากให้ลูกสาวกลับบ้าน พ่ออยากให้เธอเข้าไปบริหารงานช่วย ที่จริงเธอก็ไม่อยากกลับไปแต่อดเป็ห่วงผู้เป็พ่อไม่ได้ ตลอด4ปีมานี้ เื่ราวต่างๆในอดีต เธอทิ้งมันไปหมดแล้ว ตามจริงเธออยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่ แต่ดูแล้วเธอทิ้งผู้เป็พ่อไม่ได้จริงๆ
“คงกลับไทยนะ พิมหละ”
“คงอยู่ต่อสักพัก แล้วเราค่อยเจอกันที่ไทยน่ะ อ่อแล้ว เล หละกลับไปพร้อมกันเลยไหม”
พิมถามฟ้าใส
“เห็นว่าจะกลับไปทีหลังนะ อีกอาทิตย์นะ ”ฟ้าใสพูดยิ้มๆ
“แหมมมมมมม ห่างกันไม่ได้นานเลยน่ะ”พิมแซวเพื่อน
——————————————
ฟ้าใสนั่งมองท้องฟ้า เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเมฆสีขาวเต็มไปหมด อีกไม่เท่าไหร่เธอก็จะถึงไทยแล้วสินะ นึกย้อนไปเมื่อ4ปีที่แล้วเธอผ่านมันมาได้ยังไงน่ะ
ฟ้าใสกลับมาโดยไม่ได้บอกใคร ตอนนี้เธอยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ รอผู้มาเปิดประตู
“มาหาใครค่ะ”สาวใช้วิ่งมาสอบถาม
ฟ้าใสถอดแว่นตากันแดดออก เธอสวมกางเกงยีน เสื้อขนสัตว์สีขาว ข้างในเป็เสื้อคอเต่า รวบผมมัดขึ้นสูง สวมบูท ทำให้หุ่นที่เป็นางแบบของเธอยิ่งโดดเด่น
“คุณ คุณฟ้าไหมคะเนี้ยยยย อ้ายยย” เด็กรับใช้พูดเสียงตื่นเต้น
ฟ้าใสยิ้มกว้าง ปากของเธอทาลิปสีแดงสดทำให้ใบหน้าสวยเฉียบดูเก๋ไปอีก
“ยังไม่รีบเปิดประตูอีก”หญิงสาวแกล้งแซวสาวใช้
“ค่ะค่ะ มานี่ค่ะดิฉันช่วย พวกเธอมาเร็วมาช่วยคุณฟ้าถือของหน่อย”คนนอกบ้านะโโวยวายด้วยความดีใจสุดสุด
ฟ้าใสเดินเข้าไปในบ้าน มองไปรอบๆ ทุกอย่างเหมือนเดิม ตอนนี้เวลา07.00น.คุณพ่อของเธอคงเตรียมทานอาหารที่ห้องอาหารสิน่ะ ฟ้าใสเดินเข้าไปในห้องอาหาร เห็นผู้เป็พ่อนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ข้างๆมีหญิงสาวที่คุ้นเคยนั่งใกล้ๆ ทั้งสองหันมาที่เธอ
“ยัยฟ้าาาาา”ทอฝันเอ่ยเรียกผู้เป็น้องสาว แล้วลุกขึ้นเดินมาหา ทั้งคู่โผเข้ากอดกัน
ฟ้าใสเดินไปหาผู้เป็พ่อ ก้มกราบที่อก
“ฟ้ากลับมาแล้วค่ะพ่อ”สองพ่อลูกกอดกันกลม
“ดีแล้ว ดีแล้วลูกพ่อ” ผู้เป็พ่อและพี่สาวรวมทั้งฟ้าใส น้ำตาไหลด้วยความยินดี ทั้ง3กอดกันแน่น ด้วยความคิดถึงตลอด4ปี
31K
