เกิดใหม่เป็นสาวงามแห่งฝันสีชาดในยุคโบราณ

บทที่ 31 หลินหวั่นเฉินยืนนิ่งไม่ขยับ

เมื่อได้ยินก็รู้ว่าเป็นภารกิจย่อยแน่ หากครั้งนี้นางทำสำเร็จ รวมกับคะแนนสะสมหลายวันที่ผ่านมา ถ้าราบรื่นก็คงได้เงินซื้อโสมภายในวันพรุ่งนี้

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ หลี่เก๋อเฟยก็รีบยกกระโปรงของนางขึ้นแล้ววิ่งฉับ ๆ ออกไป เหตุการณ์นี้เกือบทำให้ซูจิ่งหยางไม่ทันตั้งตัวขณะที่ภรรยาโง่ของตนเองวิ่งหนีไปอีกแล้ว

"เอ่อ ภรรยา เจ้าจะไปไหน?"

หลี่เก๋อเฟยที่เพิ่งออกจากประตูก็วิ่งตรงไปที่ประตูห้องของหลินหวั่นเฉินทันที

เมื่อเห็นสีหน้าร้อนใจของหวังจั่งซื่อและสีหน้าตกใจของหลินหวั่นเฉิน

หลี่เก๋อเฟยที่ควรจะเป็นห่วงกลับหัวเราะลั่นในใจ ดูท่าจะเป็นภารกิจย่อยจริง ๆ ถึงได้ทำหน้าเหมือนคนโง่แบบนี้

"พี่สาวหลิน เกิดอะไรขึ้นหรือ มีเรื่องอะไรหรือไม่?"

แม้ในใจจะดีใจ แต่หลี่เก๋อเฟยก็ยังคงทำตามบรรยากาศ แสร้งทำหน้าเป็นห่วงและกังวลใจ

หลินหวั่นเฉินได้ยินคำพูดของหลี่เก๋อเฟยถึงได้ตั้งสติได้

"โอ้ พวกเราก็ยังไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แค่บอกว่าที่บ้านส่งจดหมายด่วนมา พวกเรายังไม่ได้เปิดอ่านเลย"

"ในเมื่อเป็นจดหมายด่วน อย่างไรก็ควรเข้าไปอ่านในห้องดีกว่า บางทีรู้น้อยคนอาจจะดีกว่า"

คนที่พูดประโยคนี้กลับเป็นซูจิ่งหยาง เมื่อหลี่เก๋อเฟยออกมา ซูจิ่งหยางก็ต้องตามออกมาด้วย พอรู้ว่าเป็นเรื่องอะไร ซูจิ่งหยางก็พูดประโยคนี้ออกมาอย่างมีเหตุผล

แท้จริงแล้วจดหมายที่ส่งมาอย่างเร่งด่วนเช่นนี้ยิ่งรู้กันน้อยคนก็ยิ่งดี ใครจะรู้ว่าพรรคพวกที่หลินหวั่นเฉินพามาจะจงรักภักดีหรือไม่ ตอนนี้สินค้ายังไม่ได้ทำการซื้อขายเสร็จสิ้น หากมีข่าวใหญ่ออกไปก็อาจส่งผลต่อธุรกิจของหลินหวั่นเฉินได้

"ใช่ คุณชายซูพูดถูก พวกเรายังเข้าไปข้างในกันดีกว่า"

หวังจั่งซื่อก็ตกใจกับท่าทางของหลินหวั่นเฉิน จนไม่ได้คิดถึงความร้ายแรงของเรื่อง ช่างน่าเสียดายจริง ๆ

หลินหวั่นเฉินพยักหน้าเล็กน้อย อนุญาตให้ทุกคนเข้าไปในห้อง ทว่าในขณะเดียวกัน

หัวใจของหลินหวั่นเฉินร้อนรนวุ่นวายไปหมดแล้ว หากในจดหมายฉบับนี้เขียนถึงเรื่องที่นางกับหวังจั่งซื่อทำผิดกฎ เมื่อท่านพ่อรู้เข้า ก็จะส่งสารด่วนมาให้นางจัดการเรื่องของหวังจั่งซื่อให้เรียบร้อย แต่นางจะทำตามหรือไม่เล่า? โอ๊ย นี่มันเรื่องอะไรกัน? จะมีเรื่องใหญ่โตอะไรเกิดขึ้นอีกเล่า? เรื่องใหญ่ที่สุดก็คงไม่พ้นเรื่องของนางกับหวังจั่งซื่อที่ถูกใครบางคนฟ้องไปแล้ว

หวังจั่งซื่อเองก็คิดว่าเรื่องของตนเองถูกลูกน้องรู้เข้า แล้วไปบอกท่านอาวุโสเป็นการส่วนตัว จดหมายฉบับนี้ที่ส่งมาก็คงจะสั่งให้ตนเองรู้จักกาลเทศะ เข้าใจกฎเกณฑ์ ตัดขาดกับคุณหนูหลินอย่างเด็ดขาด แยกทางกันในเมืองหลวงแห่งนี้ แล้วก็อย่าได้กลับไปที่นั่นอีก

แต่หวังจั่งซื่อคิดอย่างไรก็ไม่อยากจากหลินหวั่นเฉินไป

เมื่อเดินเข้ามาในห้อง ทุกคนก็นั่งล้อมรอบโต๊ะ หลินหวั่นเฉินยังคงครุ่นคิดอยู่ในใจอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้จะเห็นทุกคนนั่งลงแล้ว แต่นางก็ยังไม่คิดจะเปิดจดหมายฉบับนั้น

หวังจั่งซื่อเองก็กำลังคิดถึงเรื่องของตัวเอง สายตาเหม่อลอย ไม่ได้ใส่ใจกับจดหมายเลย

ซูจิ่งหยางในฐานะคนนอก ย่อมไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่คิดว่ารอให้ทั้งสองคนตั้งสติได้ก่อน แล้วค่อยมาปรึกษาหารือเรื่องนี้กันให้ดี

ส่วนหลี่เก๋อเฟยนั้นกลับใจร้อนรน พอนึกถึงภารกิจที่ระบบแจ้งเตือน ก็ดีใจจนออกนอกหน้า มองดูสองคนตรงหน้าที่สายตาเหม่อลอย นิ่งค้างอยู่นาน หลี่เก๋อเฟยก็เริ่มร้อนใจแล้ว

"พี่หลิน ประตูปิดสนิทดีแล้ว พวกเราเปิดจดหมายอ่านกันก่อนเถอะ ดูสิว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ พวกเรามีหลายคนแบบนี้ต้องช่วยท่านคิดหาทางออกได้แน่ ท่านวางใจได้ จะไม่มีอะไรหรอก"

หลินหวั่นเฉินได้ยินคำพูดของหลี่เก๋อเฟยแล้วก็ได้สติ ใช่แล้ว ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่โตแค่ไหน สุดท้ายจดหมายฉบับนี้ก็ต้องเปิดอ่านอยู่ดี

ดังนั้นหลินหวั่นเฉินจึงค่อย ๆ ฉีกซองจดหมายออกต่อหน้าทุกคน แน่นอนว่าหลินหวั่นเฉินเป็นคนหยิบจดหมายออกมาอ่านก่อน

หวังจั่งซื่อย่อมจับตามองหลินหวั่นเฉินอยู่ตลอด ไม่ว่าสีหน้าของหลินหวั่นเฉินจะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยแค่ไหน หวังจั่งซื่อก็เห็นหมด เมื่ออ่านจดหมายจบ ดวงตาของหลินหวั่นเฉินก็ค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้นตามเนื้อหาในจดหมาย ริมฝีปากก็อ้าออกโดยไม่รู้ตัว

เรื่องนี้ใหญ่โตขนาดไหน? หลินหวั่นเฉินอึ้งไปนานไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ เพียงแต่ถือจดหมายมองอย่างงงงัน จดหมายอ่านจบไปนานแล้ว แต่นางก็ยังคงทำท่าแบบนั้นอยู่ ไม่ขยับเขยื้อนเลย

หวังจั่งซื่อตกใจมาก กลัวว่าคุณหนูของตนจะตกใจจนเป็นบ้าไปแล้ว จึงรีบร้อนถามออกไป

"คุณหนู คุณหนู คุณหนู เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ให้พวกเราดูจดหมายบ้างได้หรือไม่" หวังจั่งซื่อถามหลินหวั่นเฉินรัว ๆ ว่าเป็นอย่างไรบ้าง แต่หลินหวั่นเฉินก็ยังคงอยู่ในท่าเดิม ไม่ขยับเขยื้อนเลย หวังจั่งซื่อไม่มีทางเลือก จึงถามเบา ๆ ว่าตนเองจะดูจดหมายฉบับนั้นได้หรือไม่?

เห็นหลินหวั่นเฉินไม่ตอบ หลี่เก๋อเฟยร้อนใจมาก อยากจะรีบทำภารกิจย่อยให้เสร็จ เลยคว้าจดหมายในมือของหลินหวั่นเฉินมาเสียเลย

ถึงแม้จดหมายจะถูกแย่งไป แต่หลินหวั่นเฉินก็ยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่ขยับเขยื้อนเลย

หวังจั่งซื่อก็ไม่กล้าเรียกหลิ่นหวั่นเฉินอีกต่อไป เมื่อเห็นหลี่เก๋อเฟยฉวยจดหมายไปก็ไม่สนใจเรื่องชายหญิงแล้ว เข้าไปยืนข้างหลี่เก๋อเฟย อ่านจดหมายด้วยกัน

ซูจิ่งหยางก็เป็นห่วงหลิ่นหวั่นเฉินเช่นกัน เพราะตลอดทางมา หลิ่นหวั่นเฉินก็ดูแลเขาและภรรยาเป็นอย่างดี ซูจิ่งหยางจึงเข้าไปอ่านจดหมายในมือหลี่เก๋อเฟยด้วย

หลี่เก๋อเฟยยืนอยู่ระหว่างซูจิ่งหยางกับหวังจั่งซื่อพอดี ทั้งสามจึงอ่านจดหมายจบพร้อมกัน

หลังอ่านจดหมายจบ ทั้งสามก็เงียบงัน ไม่รู้จะพูดอะไร

ในจดหมายกล่าวถึงเรื่องใหญ่สองเรื่อง

เรื่องแรกคือ บิดาของหลิ่นหวั่นเฉินป่วยหนักเมื่อไม่กี่วันก่อน หมอที่เรียกมาไม่มีใครรักษาบิดาของนางได้ กินยาไปหลายวันแล้วไม่เห็นดีขึ้น กลับยิ่งป่วยหนักขึ้นไปอีก

แต่เดิมบิดาของหลิ่นหวั่นเฉินตั้งใจจะเรียกนางกลับไป เพื่อให้รีบไปชี้แจงกับบุตรชายคนโตของตระกูลลู่ เพื่อจะได้แต่งงานกัน เมื่อตัวท่านจากไปก็จะได้ไม่ต้องกังวล แต่ก็คิดว่าการค้าครั้งนี้ไม่ง่าย จึงปล่อยให้หลิ่นหวั่นเฉินออกไป

ใครจะคิดว่า เพียงไม่กี่วันที่ป่วยบิดาของหลิ่นหวั่นเฉินก็จากไปที่บ้านเกิดโดยที่นางยังไม่ทันกลับไป

ที่บ้านจัดงานศพของบิดา หลิ่นหวั่นเฉินเสร็จสิ้นไปแล้ว

ส่วนเรื่องที่สองก็คืองานแต่งงานของหลิ่นหวั่นเฉิน น้องชายของนางบอกว่า เดิมทีเมื่อบิดาเสียชีวิต ในฐานะบุตรสาวก็ควรอยู่บ้านไว้ทุกข์ให้ดี ไม่ควรแต่งงานในเวลาที่บิดาเพิ่งเสียไป แต่เพราะบิดามีคำสั่งเสียก่อนตายให้หลิ่นหวั่นเฉิน รีบแต่งงานกับบุตรชายคนโตของตระกูลลู่ เรื่องการไว้ทุกข์กับคำสั่งเสียของบิดาจึงขัดแย้งกัน