月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

ก่อนอื่นเลยที่สำคัญที่สุดต้องขอบคุณมากๆ เลยนะครับ ที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้(น่าจะเหลือไม่ถึง1/10ของคนที่หลงเข้ามาที่จะเดินมาจนถึงจุดนี้) ดีใจที่เดินทางมาด้วยกันจนถึงจุถดเริ่มต้นที่แท้จริงของนิยายเรื่องนี้ครับ

ใช่แล้วครับ…

ตั้งแต่บทนำมาจนถึงตอนนี้เพิ่งจะเป็นส่วนที่ปูจุดเริ่มต้นของ เย่หัว-เยว่หัว ให้ทุกคนได้รู้จักตัวตนและสภาพแวดล้อมของนาง โลกที่นางอยู่ ผู้คน สังคม รายละเอียดที่จะทำให้เข้าใจเนื้อหาหลัก และเหตุผลของการกระทำต่างๆ ที่นางจะทำต่อจากนี้ไป จนบางครั้งอาจจะเป็นการกระทำที่ “โหดเหี้ยม” แบบไร้เหตุผลเลยก็มี เล่ม1-2จะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวในส่วนของ “บทนำ” แต่หลังจากเล่ม 3 เป็นต้นไปก็จะเข้าสู่ปฐมบทที่แท้จริง 

ตามชื่อบทของบทนี้ครับ เราจะคุยกันแบบจริงจังกับเนื้อเรื่องที่แท้จริงกันครับ 

อย่างแรกเลยก็คือหลังจากนี้จะต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งความแฟนตาซีที่แท้จริง ของแม่ครัวตัวจิ๋วที่รักในการทำอาหารให้ผู้คนได้ลิ้มรส เป็นหนึ่งในความสุขของนาง และเป็นสิ่งสำคัญที่จะคอยยึดเหนี่ยวตัวนางเอาไว้ ส่วนยึดนางจากอะไรนั้นต้องไปติดตามในเนื้อเรื่องครับ

อย่างที่สองก็คือเรื่องของความแฟนตาซีและโลกในจินตนาการที่จะอิงจากความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ดาราศาสตร์และพุทธศาสนาผนวกรวมเข้าด้วยกัน… 

กล่าวคือตั้งแต่ที่ผมเน้นย้ำเรื่องขนาดของดาวดวงนี้ที่โตกว่าโลกเราพันเท่าและการไหลของเวลายาวนานกว่ากันสิบเท่าในแต่ละวัน ในส่วนนี้อ้างอิงมาจากการเคลื่อนตัวของดวงดาวขนาดใหญ่รอบดวงอาทิตย์ ในระบบสุริยะอีกแห่งหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าโลกของเรา 

และที่ผมเน้นย้ำอีกเรื่องหนึ่งก็คือดวงจันทร์บริวารของโลกนี้ที่มีมากถึงสามดวง ในช่วงต้นของนิยายมันจะไม่ส่งผลอะไรมากนัก จนกว่าจะถึงช่วงถัดไป…ยังไม่บอบอกก็แล้วกันครับ กลัวว่าจะไปไม่ถึงตรงนั้น 

นอกจากนี้ผมได้สอดแทรกเรื่องของความเชื่อของนรก สวรรค์ คนตาย วิญญาณ เทพ เซียน ลมปราณ และอื่นๆ ไปในส่วนต่างๆ ของนิยายสองเล่มแรกแล้ว ไม่รู้คนอื่นๆ เคยหยิบเรื่องนี้มาเล่นไหม แต่ผมค่อนข้างภูมิใจเรื่องความต่างของเวลาและขนาด(ผมเล่นเรื่องนี้มาก็ใกล้สิบปีแล้วตั้งแต่นิยายเรื่องแรกของผม) มันจะทำให้นักอ่านได้พบเจออะไรใหม่ๆ ที่อาจจะเคยเจอมาแล้วหรืออาจจะไม่เคยเจอในนิยายเรื่องไหนมาก่อนเลยก็ได้ครับ

อย่างที่สาม…. ความสมเหตุ-สมผล เป็นสิ่งที่ผมยึดเอาเป็นหลักในการเขียนนิยายตั้งแต่แรก เหมือนกับชีวิตของคนเราจริงๆ อย่างเช่นว่าเพราะทำสิ่งนี้ ถึงได้รับผลอย่างนี้ เพราะว่าสิ่งนี้มีย่อมมีผลที่ตามมา อาจจะเฉลยหมดหรือไม่หมดแต่ทุกๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นย่อมส่งผลหนึ่งตามมา #สปอยอเลิ๊ด# เหมือนกับในตอนที่ต้าพังตายแล้วไปเกิดใหม่เป็นอีกตัวละคลหลักที่จะมีบทบาทสำคัญตัวหนึ่งในเนื้อเรื่องต่อไป และเหตุใดเทพองค์หนึ่งถึงได้ยึดติดและพยายามปกป้องดินแดนแห่งนี้อย่างถึงที่สุด ประมาณนี้ครับ

อย่างที่สี่ เนื่องจากว่าก่อนหน้านี้ไรท์ค่อนข้างกดดันตัวเองกับจำนวนคำที่จำกัดในเล่ม1-2 ที่ไม่อยากให้มากเกินไป เพื่อให้นักอ่านไม่ต้องจ่ายเยอะเพื่อนิยายที่ตัวเองไม่ชอบ สำหรับคนที่จะไปต่อหลังจากนี้ก็คงจะไม่มาบ่นเรื่องหนังสือราคาแพงหรือผิดหวังเรื่องราคากับนิยายที่ไม่ตรงใจอะไรแบบนั้น ถ้ามีก็ให้รู้เอาไว้เลยว่าอ่านหนังสือไม่แตกอะไรทำนองนี้เนาะ ไรท์และนักอ่านคนอื่นๆ จะได้ไปต่อในเนื้อหากัน 

ซึ่งไรท์มีเป้าหมายว่าจะเขียนงานให้ได้ที่10000คำต่อวันเป็นอย่างน้อยให้ได้ และหลังจากนี้ไปไรท์จะพยายามทำให้ได้ตามนั้น จะเริ่มในวันพรุ่งนี้(ข้อแม้ว่าไฟบ้านไรท์ต้องไม่ดับและพ่อไรท์ไม่ป่วย) และที่สำคัญก็คือนิยายเล่มถัดๆ ไปอยากจะมีความยาวที่มากกว่าแสนคำ…อาจจะทำให้ราคาในรูปแบบอีบุ๊คและรายตอนจะแพงตามขึ้นไปด้วย (แต่รายตอนจะถูกลงกว่าหน่อยครับ) โดยปกติพี่ๆ นักเขียนท่านอื่นจะคิดราคาที่0.002-0.004 แต่ของไรท์ในส่วนของรายตอนถ้าไม่เกิน2000คำจะคิดสองบาทเท่าเดิมครับ

อย่างที่ห้า…สปอยนางเอกจะมีคู่แน่นอน(ปกติไรท์ไม่ค่อยจับคู่ให้ตัวเอกเท่าไหร่…) แต่ตอนไหนนั้นรอติดตามกันเลยครับ แต่ที่สำคัญคือไรท์จะไม่เขียนนิยายที่มีฉาก18+ ไม่ฮาเร็มครับ อาจจะไม่ใช่นิยายแนวตลาดที่คนส่วนใญ่ชอบ แต่สำหรับไรท์แล้ว ไรท์คิดว่าความรักของคนสมัยก่อนมันสวยงามมาก(เหตุผลที่ไรท์โสดมาจะ20ปีแล้ว) แล้วอยากแสดงความรักที่เป็นความรักจริงๆ รักกันด้วยหัวใจจริงๆ อาจจะมีไม่เข้าใจกันบ้าง แต่รักจะเป็นรักที่ตามรักตามเข้าใจกันทุกๆ ครั้งไม่ว่าจะมีความขัดแย้งอะไรขึ้นก็ตาม…

นอกเรื่องนิดนึงครับ มันเป็นเรื่องญาตของไรท์เองเป็นญาติฝ่ายพ่อ เป็นเรื่องราว60ปีไปแล้วครับ เป็นเรื่องของผู้ชายวัยสี่สิบย่างห้าสิบที่มีเมียเด็กกว่าแล้วยังส่วยมาก แต่ด้วยความรักที่มีให้แก่กัน แม้ว่าคนเป็นสามีประสบอุบัติเหตุตาก็บอดสนิด คนเป็นเมียยังไม่ทิ้งไปไหน(สมัยนี้น่าจะหาได้ยากกว่าหนึ่งในพันแล้วมั้ง) แม้คนเป็นสามีจะพยายามผลักไสแค่ไหน แต่คนเป็นเมียก็ยังยืนยันจะอยู่ด้วยกันต่อไป จนครั้งสุดท้ายคนเป็นสามีพยายามหาเหตุทะเลาะเพื่อให้เมียหนีไป จนคนเป็นเมียเอ่ยปากบอกว่าถ้าพี่จะให้ฉันไปฉันจะตายตรงนี้ต่อหน้าพี่….มันอาจจะดูเป็นความรักที่โง่ในสายตาของผู้คนมากมาย แต่สำหรับไรท์แล้วถ้าไม่รักกันแบบนี้ ต่อให้จะมีความสัมพันกันไปมันก็ไร้ความหมาย(ก็เลยยังซิงอยู่แบบนี้)

ความรักไม่สำคัญเลยว่าจะต้องเป็นรักระหว่างใครหรือเพศไหน แต่สำคัญคือความรักนั้นถูกต้องไหม และความรักนั้นถูกให้ความสำคัญมากกว่าความเห็นแก่ตัวของคนทั้งสองคนหรือเปล่า การทะเลาะกันมันไม่แปลกอะไรกับการอยู่ร่วมกัน แต่ที่สำคัญคือทุกการทะเลาะกันถูกนำมาแก้ไขกันและกันไหม เพราะทุกการทะเลาะถ้าคุยกันต่างคนก็จะเข้าใจกันมากขึ้น… ซึ่งมันตรงข้ามกับคนเดี๋ยวนี้ ที่พอมีเรื่องทีก็ไม่คุยกัน อมพะนำเอาไว้ไม่คุยกันเองแต่ไปคุยกับคนอื่น จนสุดท้ายก็เลิกรากันเต็มไปหมด ผู้หญิงโดยมากไม่ว่าจะเป็นคนดีแค่ไหน มีเหตุผลมากเท่าไหร่ แต่สุดท้ายแล้วพอเป็นกับแฟนตัวเองก็ไร้เหตุผลเสียจนอ้าปากพูดไม่ได้…ส่วนผู้ชายเดี๋ยวนี้พอเป็นกับแฟนตัวเองก็โง่เป็นควายเลย พอกับผู้หญิงคนอื่นเหล่ตาให้ละไวเชียว…

ด้วยเหตุผลข้างบนนี้เองที่ทำให้หลายๆ คู่แม้จะรักกันมากแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องเลิกกันเพราะการนั่งอมอะไรสักอย่างไว้ในปากนี่แหละ…

อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดแต่ก็ไม่น่าจะน้อยเลยแหละ นักอ่านทุกคนน่าจะพอพบเห็นมาบ้างในชีวิตที่ผ่านมา

ความรักแบบนั้นไม่ใช่ว่าเรารักกัน แต่มันเป็นกูรักตัวเอง เป็นความรักที่เห็นแก่ตัว เป็นความรักแบบโง่ๆ… 

ยังไม่รวมคนที่เอาเหตุผลอื่นๆ มารวมกับเรื่องความรักอีก ไม่ว่าจะเป็นความเงี่ยน เงิน ฐานะ สิ่งของอื่น…

ไรท์คิดว่าความรักแบบนี้มันเสียเวลาชีวิตเปล่าๆ… 

แฮ่ะๆ นอกเรื่องซะยาวเลย เอาเป็นว่าเรื่องนี้นางเอกเราจะมีความรักแน่นอน แต่จะสำเร็จไหม จะได้แต่งงานตอนไหนก็อีกเรื่องนึงเนาะ *-* 

ยังไงก็ขอบคุณที่เดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ ถ้าไม่มีนักอ่านที่คอยซัพพอสไรท์ก็ไม่รู้ว่าจะสามารถดูแลพ่อที่ติดเตียงได้ดีขนาดนี้ไหมอีกห้าหกวันจะครบหกปีแล้วตั้งแต่พ่อติดเตียง แบบไม่นับรวมก่อนหน้านี้ที่พ่อเป็นเก๊าต์จนเดินไม่ได้มาร่วมๆ 14-15ปีแล้ว (เป็นอีกหนึ่งความภาคภูมิใจในชีวิต)

ขอบคุณมากๆ ครับขอบคุณจริงๆ 

 หลังจากนี้ไปเราจะเข้าสู่เนื้อเรื่องที่แท้จริงกัน มีอะไรถามไว้ได้น้า