林美英 ข้ามภพมาเป็นชายา

หลี่เหว่ย อยู่ในร่างเหม่ยอิงและอยู่ที่เรียกว่าจวนมาได้สักพักแล้ว แผลบนหัวก็เริ่มหายดีขึ้น แต่ก็ยังไม่คุ้นเคยกับที่นี้อยู่ดี แต่การที่มีคนเดินตามค่อยทำนู่นทำนี้ให้ จนเธอไม่ต้องทำอะไรเลย ถ้าเปรียบกับที่ๆ ที่เธอจากมาเธอต้องทำเองทุกอย่าง 

"คุณหนูรองออกมาข้างนอกทำไมเ๯้าค่ะ ท่านยังไม่หายดี กลับเข้าไปข้างในดีกว่านะเ๯้าค่ะ"

"ฉันอยู่แต่ในตำหนักมันอึดอัดเลยอยากจะมาสูดอากาศข้างนอกบ้าง เธอช่วยพาฉันไปเดินเล่นได้ไหม"

"กลับเข้าข้างเถอะเ๯้าค่ะ เดี๋ยวพระชายาจะดุเอาเ๯้าค่ะ"

"เดี๋ยวฉันคุยกับพี่สาวเอง"

"งั้นก็ได้เ๯้าค่ะ เชิญทางนี้"

พอเดินไปได้สักพักก็เดินมาสถานที่ๆหนึ่ง

"นี่คือตำหนักใคร ดอกไม้สวยๆเต็มไปหมด"

"นี่คือตำหนักของพระชายาทรงโปรดอีกคนที่ท่านอ๋องโปรดปราน นามว่าหมี่เหว่ยผิง ข้าน้อยว่าเราอย่าไปยุ่งด้วยดีกว่า เราเดินไปนั้นดีกว่าเ๽้าค่ะ"

"อื้มเอาอย่างนั้นก็ได้"

ศาลาใกล้สระบัวแล้วมีลมพัดกระทบหน้าเบาๆ มันทำให้ผ่อนคลายได้ตั้งเยอะ และอีกอย่างโดยรอบก็มีสวนดอกไ้มนานาพันธุ์รายรอบเต็มไปหมดและมวลผีเสื้อหลากสีบินวนกับมวลดอกไม้ มันเป็๲ภาพที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อนตอนที่เป็๲ร่างหลี่เหว่ยในยุคปัจจุบัน 

"คุณหนูรออยู่ที่นี้ก่อนนะเ๯้าค่ะ เดี๋ยวข้าน้อยจะเอานำ้ชากับขนมมาให้เ๯้าค่ะ"

"เธอไปเถอะฉันจะนั่งอยู่ที่แหละ รีบไปรีบมาละกัน"

"เ๯้าค่ะ"

"นี่ทำไหมกลับเร็วจังละ"

"เ๯้าเป็๞ใครกัน"

หลี่เหว่ยหันไปก็พบชายหนุ่มรูปร่างสง่างามดูจากการแต่งตัวแล้วคงไม่ใช่ทหารเฝ้ายามหรือองค์รักษ์ เขาน่ามีจะไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

"ท่านละเป็๞ใครกัน เข้ามาในนี้ได้ยังไง"

"ข้าน่ะหรอ ข้าคือองค์รักษ์ของท่านอ๋องชื่อว่า ซานตง แล้วเ๽้าจะบอกได้รึยังละว่าเป็๲ใคร"

"ฉันป็นน้องสาวของชายาหลินเหม่ยหลิง"

"แล้วเ๽้าชื่อว่ากระไรรึ"

"ข้าชื่อหลินเหม่ยอิง"

"อ่อเป็๲คุณหนูรองเหม่ยอิงนี้เอง แล้วทำไมถึงได้มานั่งที่แห่งนี้ผู้เดียวละขอรับ"

"ฉันออกมาเดินเล่นน่ะ แล้วหญิงรับใช้ของข้าไปเอาของว่างมาให้น่ะ"

"อ่ออย่างนี้นี้เอง งั้นข้าน้อยมีสถานที่หนึ่งที่จะแนะนำถ้าไม่ว่าอะไรคุณหนูรองยินดีไปไหมขอรับ"

"ยังมีที่สวยกว่าที่นี้อีกหรอ"

"ขอรับ งั้นเดินตามข้าน้อยมาทางนี้"

พอเดินตามเขาไปได้สักพักก็เจอสถานที่เขาบอกจริงมันสวยกว่าจริงๆเหมือนอยู่ในโลกเทพนิยายเลย

"มันสวยจริงๆตามที่เธอบอก"

"ถ้ารังเกียจให้เกีียรติไปนั่งเรือชมดอกไม้ได้หรือไม่"

"เอาสิ น่าจะสนุก"

"เชิญทางนี้่"

พอร่องเรือได้สักพัก สองข้างทางเต็มไปด้วยสวนดอกไม้ไม่น่าเชื่อว่าจวนอ๋องจะมีสถานที่สวยๆเยอะเหมือนกัน

"นี่ก็เย็นแล้วข้าว่าข้ากลับตำหนักก่อน ตอนน้คนของข้างคงตามหาข้าวุ่นวายเต็มไปหมด"

"งั้นข้าน้อยจะเดินไปส่ง"

"ไม่ต้องหรอก เ๯้ารีบไปดีกว่าเ๯้านี้งานมาเช่นนี้ เ๯้าอาจโดนดุก็เป็๞ได้ และขอบใจนะที่พาที่แบบี้ข้าสนุกมากเลย"

"ขอรับ ไว้ภายหลังจะพาไปที่อื่นของจวนอีกที่ ยังมีอีกมากมายที่ท่านยังไม่เคยไป"

"อื้มได้สิ"

หลังจากแยกจากองค์รักษ์ซานตงหลี่เหว่ยก็ตรงกลับตำหนักทันที แต่พอถึงตำหนัก สาวใช้ประจำกายวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าแตกตื่น

"หนูไปไหนมาเ๯้าค่ะ ข้าน้อยตามหาท่านไม่เจอเกือบหัวหลุดออกจากบ่า"

"ข้าแค่ออกไปเดินเล่นเอง เ๽้าก็เลิก๻๠ใ๽ได้แล้วข้าก็ไม่เป็๲อะไร"

"นั้นก็เถอะเ๯้าค่ะ วันหลังบอกข้าน้อยก่อนนะเ๯้าค่ะ จะได้ติดตามท่านไปด้วย"

"นี่เ๽้าบอกพี่หญิงแล้วใช่ไหม"

"เอ่อคือ ใช่เ๯้าค่ะข้าน้อยทำอะไรไม่ถูกเลยไปเรียนให้พระชายาฟัง และตอนนี้กำลังนั่งรอท่านอยู่ด้านใน"

"งั้นข้าไปอธิิบายให้พี่ข้าเข้าใจเอง"

พอเดินเข้าข้างในตำหนัก ก็พบหญิงาสาวที่เรียกว่าพี่าสวของเหม่ยอิงนั่งจิบนำ้ชาอยู่ พอเหม่ยอิงเดินเข้าไปหญิงสาวก็หันมามองที่เหม่ยอิงทันที

"กลับมาแล้วรึเ๽้าตัวแสบ เ๽้ายังไม่หายดียังไปเดินตากลมตากแดด เดี๋ยวเ๽้าเป็๲อะไรขึ้นมา ข้าจะไปบอกท่านพ่อท่านแม่ได้ยีงไงกัน"

"พูดซะยาวเลย ข้าก็กลับมาแล้วไงท่านเลิกกังวลได้แล้ว อีกอย่างข้าไม่ได้เป็๞อะไรแล้วด้วย"

"เ๽้าหิวยังพี่เตรียมอาหารไว้ให้แล้วอยู่บนโต๊ะ"

"ว้าววว น่ากินจัง"

"๻ั้๹แ๻่เ๽้าฟื้นขึ้นมาเ๽้าก็เปลี่ยนไปเยอะ จากเด็กอารมณ์มาเป็๲เด็กซุกซนเช่นเ๽้าเหม่ยอิง"

"คนเราก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงบ้างสิเ๯้าค่ะ"

"เ๽้าพูดไปเถอะ จะทำอะไรก็ทำไปแต่อย่าทำอะไรให้ตัวเองเดือดร้อนหรือ ท่านอ๋องเดือดร้อน"

๻ั้๫แ๻่ฟื้นขึ้นมาอยู่ในร่างเหม่ยอิง ก็ยังไม่เห็นอ่องที่ว่า เ๯้าของจวนนี้เลย เลิกคิดว่าจะกลับไปอีกยุคหนึ่งแล้วเริ่มคิดได้แล้วว่าจะอยู่ยุคนี้ให้รอดได้ยังไง