Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 97 คณบดีวิลเกอฟอร์ด

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

วินาทีที่ได้ยินเสียงเปิดล็อกเมอร์ลินมองเห็นรูปร่างของวงเวทที่วาบผ่านสายตา

แน่นอนว่าดวงตาของคนปกติย่อมมองไม่เห็น เพียงแต่ดวงตาสีเงินของเมอร์ลินนั้นมีความพิเศษกว่าดวงตาทั่วไป เขาจึงรู้ว่าค่ายกลที่สลักไว้บนประตูบานนี้แม้ภายนอกจะดูธรรมดาแต่มันกลับมีความลึกล้ำเป็นอย่างมาก มิคาดว่าแม้แต่มหาปราชญ์ก็ไม่สามารถไขความลับของค่ายกลนี้ได้ง่าย

อีกฟากหนึ่งของบานประตูคือห้องกว้างที่ประดับตกแต่งอย่างหรูหรา มันมีภาพเขียนที่เต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งมากมายแขวนอยู่ เพียงแค่มองภาพใดภาพหนึ่งก็สามารถถูกดูดเข้าไปในความลึกล้ำของภาพเขียนเหล่านี้ได้ เห็นได้ชัดว่าแต่ละภาพนั้นล้วนมีมูลค่าที่ไม่ธรรมดา

โต๊ะทำงานที่สร้างขึ้นมาจากไม้แผ่นใหญ่เพียงแผ่นเดียวมีชายชราผมแดงใบหน้าซูบผอมในชุดสูทสีม่วงและผ้าคลุมสีม่วงเหมือนอาจารย์ท่านอื่นๆ แต่ที่โดดเด่นสะดุดตาคงจะเป็นเข็มกลัดสีทองหกดาวของจอมเวทชั้นสูง และเข็มกลัดสีเงินแปดดาวของอครปราญช์

ต่อให้เมอร์ลินไม่เห็นเข็มกลัดเหล่านั้น เพียงแค่กลิ่นอายอันน่าครั่นครามของอีกฝ่ายก็สามารถทำให้เขาเกิดความรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาได้

“มาแล้วหรอ?” 

ดวงตาสีแดงจ้องมองมายังร่างเล็กของเมอร์ลิน

วินาทีที่เมอร์ลินสบตาเข้ากับดวงตาสีแดงคู่นั้นมันก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนหายใจได้ยากลำบาก เขารู้สึกเหมือนได้รับแรงกดดัน ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไร

เมอร์ลินสูดลมหายใจเข้าลึกครั้งหนึ่งก่อนจะเอ่ย “ยินดีที่ได้พบครับท่านคณบดีวิลเกอฟอร์ด ผมเมอร์ลิน พริสตัน”

ชายชราผมแดงยิ้มออกมาอย่างจริงใจ

“เรียกฉันว่าศาสตราจารย์ก็ได้ คณบดีก็แค่ตำแหน่ง แต่ฉันชอบสอนหนังสือมากกว่า”

“ได้ครับศาสตราจารย์วิลเกอฟอร์ด” เมอร์ลินเมื่อเห็นท่าทางเป็นกันเองของอีกฝ่ายจึงหายเกร็งได้บ้าง

“พริสตันนั้นช่างน่าทึ่ง สามารถผลิตอัจฉริยะออกมาได้อย่างไม่ขาดสาย ความจริงก่อนหน้านี้ฉันได้พูดคุยเรื่องของเธอกับออสตินพ่อของเธอมาบ้างแล้ว ตอนนี้ได้เห็นตัวจริงของเธอนับว่าเป็นเรื่องน่ายินดี”

“คุณพ่อติดต่อศาสตราจารย์มาแล้วหรอครับ?”

“ใช่แล้ว พอดีฉันกับออสตินพวกเราอายุขัยพอๆ กันเลยติดต่อกันบ้าง เมื่อไม่กี่วันเขาติดต่อฉันมาหลังจากที่ฉันรู้ข่าวว่าเขาหายตัวไปเกือบสองร้อยปีก็ทำให้ฉันประหลาดใจเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าเขาจะไปแอบมีลูกแล้วกลับมาแบบนี้” ศาสตราจารย์วิลเกอฟอร์ดกล่าวอย่างยิ้มๆ

“ว่าแต่เธอต้องการเข้าเรียนที่นี่จริงๆ หรอ? ทั้งๆ ที่พริสตันอย่างเธอสามารถเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของตระกูลได้โดยตรง”

“ครับ ผมต้องการเรียนที่นี่จริงๆ มันปฏิเสธไม่ได้ว่ามหาวิทยาลัยนั้นมีส่วนเกี่ยวกับการพัฒนาความรู้ แต่สำหรับผมแล้วในโลกนี้ไม่ว่าที่ใดก็มีความรู้ อีกอย่างผมสนใจในด้านรูนศาสตร์ การวิจัยทางรูนศาสตร์ไม่จำเป็นต้องมีห้องทดลองที่ใหญ่โต ขอเพียงมีแค่ปากกาและกระดาษก็สามารถทำการวิจัยรูนศาสตร์ได้ทุกที่”

“โอ้ ฉันรู้สึกประหลาดใจกับทัศนคติของเธอจริงๆ ไม่คิดเลยว่าคำพูดพวกนี้จะออกมาจากปากของเด็กน้อยอายุไม่ถึงสิบสองขวบ”

ชายชราผมแดงยิ้มและรีบเอ่ยต่อ “อย่าเข้าใจคำพูดฉันผิดล่ะ ฉันกำลังชมเธอจริงๆ ศักยภาพด้านความรู้ของเธอย่อมไม่เกี่ยวข้องกับอายุ ฉันได้ยินเรื่องบางอย่างมาจากปากของออสตินแล้ว ฉันเชื่อว่าเธอสามารถเข้าเรียนคณะรูนศาสตร์มหาวิทยาลัยเจเฮริสของพวกเราได้”

“คุณรับผมเข้าเรียนแล้วหรอครับ?”

เมอร์ลินเผยรอยยิ้มที่ยินดีออกมา เขาไม่คิดว่าการเข้าเรียนที่นี่จะง่ายขนาดนี้

แม้ที่นี่จะเป็นมหาวิทยาลัยที่ถูกสร้างขึ้นมาจากตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่ง แต่มันก็ยังเป็นของรัฐ เพราะตระกูลเจเฮริสมอบให้กับประเทศออโรร่าโดยตรง สิทธิ์ในการบริหารทุกอย่างจึงอยู่ในอำนาจรัฐ เพียงแต่ตระกูลเจเฮริสจะมีสิทธิพิเศษบางอย่างอยู่บ้างเท่านั้น

ดังนั้นการเข้าเรียนที่นี่ย่อมต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์การเข้าเรียนของมหาวิทยาลัยรัฐทั่วไป

เพียงแต่การมาของเมอร์ลินในครั้งนี้ได้มาพร้อมกับจดหมายแนะนำของมหาปราชญ์ อีกทั้งผลของการสอบเทียบอันน่าชื่นชมนั้นทำให้เขามีคุณสมบัติที่จะผ่านเข้าเรียนได้อย่างไม่ยากเย็น

“ใช่แล้ว ฉันรับเธอเป็นนักศึกษาของที่นี่แล้ว แต่ในตอนนี้มหาวิทยาลัยได้มีการเปิดการเรียนการสอนแล้ว ฉันจะให้คนจัดตารางเรียนของเธอในเทอมนี้ให้ก่อน ส่วนในเทอมถัดไปเธอสามารถเลือกวิชาที่จะเข้าเรียนได้ตามใจชอบ”

“แม้ฉันจะรับเธอเข้ามาเป็นกรณีพิเศษ แต่การเรียนของเธอจะเหมือนกับคนทั่วไป ขอเพียงเก็บหน่วยกิตวิชาที่เรียนได้ครบ เธอจะเรียนจบปริญญาทองได้อย่างแน่นอน”

ศาสตราจารย์วิลเกอฟอร์ดกล่าวแนะนำ

“ขอบคุณมากครับศาสตราจารย์”

ชายชราผมแดงพยักหน้าแล้วหันไปเอ่ยกับอาโนที่อยู่ข้างๆ

“อาโนฉันรบกวนเรื่องเด็กคนนี้ที ทั้งเรื่องเครื่องแบบและตารางเรียน อ้อ ไม่จำเป็นต้องจัดห้องพักให้กับเขานะ เพราะพ่อของเขาได้จัดการเรื่องนี้ไว้หมดแล้ว”

“ได้ครับคณบดี” อาโนตอบรับคำ

แล้วพวกเขาทั้งสองก็ออกมาจากห้องคณบดีวิลเกอฟอร์ด

อาโนจัดการตามที่วิลเกอฟอร์ดสั่ง เขาได้มอบตรานักศึกษา เครื่องแบบ และตารางเรียนให้กับเมอร์ลิน

ทั้งนี้เขายังอธิบายกฎระเบียบและให้คำแนะนำอีกหลายอย่าง เช่นการซื้ออุปกรณ์การเรียน หนังสือต่างๆ ของมหาวิทยาลัย

นอกจากนี้เขายังพาเมอร์ลินไปแนะนำกับศาสตราจารย์ที่เขาจะเข้าเรียนในเทอมนี้บางคน

เรียกได้ว่าเมอร์ลินได้ใช้เวลากับที่นี่ทั้งวัน

กว่าเขาจะออกมาจากอาคารวงเวทได้ก็เย็นแล้ว

มาร์เทลนั่งเฝ้าอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก หลังจากที่เห็นเมอร์ลินออกมา เขาไม่บ่นอะไรกับเรื่องนี้ เพราะมันคือหน้าที่ของเขาอยู่แล้ว

การนั่งเฝ้าแบบนี้ก็แค่ทำในวันนี้เท่านั้น เพราะต่อไปเขาไม่จำเป็นต้องมานั่งเฝ้า แค่เพียงรับส่งเช้าเย็น เวลาว่างหลังจากนั้นก็เป็นเวลาส่วนตัวของเขาแล้ว

พวกเขาทั้งสองแวะรับประทานอาหารก่อนกลับมาบ้าน หลังจากนั้นก็แยกย้ายทำธุระส่วนตัวแล้วเข้านอน

เมอร์ลินพูดเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยให้มาร์เทลฟังตอนรับประทานอาหาร เพราะมาร์เทลมีหน้าที่ดูแลเขาจึงจำเป็นต้องรู้อะไรไว้บ้าง

ในคือนี้เมอร์ลินได้คิดจัดการอะไรต่างๆ ไปหลายอย่าง รวมถึงการวางแผนการเรียนของเขาด้วย

วันรุ่งขึ้นเมอร์ลินก็สวมชุดสูทเครื่องแบบนักศึกษาสีดำที่ได้รับมาเมื่อวาน โชคดีที่การตัดเย็บด้วยเวทมนตร์นั้นสะดวกมาก จึงทำให้เครื่องแบบนักศึกษาชุดนี้ใส่แล้วพอดีตัวกับเขา

ใช่แล้ว วันนี้คือวันแรกที่เขาจะเข้าเรียน เพราะเขาเข้าเรียนกลางเทอม มันจึงไม่มีเวลาเตรียมตัวเหมือนคนอื่นๆ หากไม่เข้าเรียนให้เร็ว เขาอาจเรียนตามคนอื่นๆ ไม่ทัน