The players think Im a hidden NPC ผู้เล่นคิดว่าผมเป็น NPC ลับ

        "สวัสดีครับ... มีอะไรให้ช่วยไหม?"

        ผมเงยหน้ามองคนที่เดินเข้ามาด้วยสายตานึกสงสัย

        จะว่าอย่างไรดี มันแปลกที่มีคนมาพูดดีกับคนเร่ร่อนไร้บ้าน แถมยังมีท่าทีระมัดระวังตั้งขนาดนั้น

        'สุภาพไปให้ใครดูกัน'

        "มี"

        ผมตอบไปด้วยเสียงแหบพร่าจากการขาดน้ำ

        "น้ำ..."

        ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร แต่การดื่มยาพิษดับกระหายก็ไม่ใช่จะพึ่งเคยทำเป็๲ครั้งแรก

        ชายคนนั้นมีท่าทางลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย ก่อนจะมีขวดน้ำปรากฏอยู่ในมือของเขา

        'ดูเหมือนว่าเขาจะมีเวทมิตินะ น่าอิจฉาจัง'

        ผมรับน้ำมาดื่มรวดเดียวจนเกือบจะสำลัก

        "ข-คือว่า ผมชื่อ 'ลมวสันต์' ไม่ทราบว่าคุณ.."

        "ไม่มี"

        คนแปลก ๆ คนนี้มีจุดประสงค์อะไรถึงมาพูดดีด้วย คนเร่ร่อนจะไปมีชื่อได้ยังไง ส่วนใหญ่ก็เรียกกันแค่รูปลักษณ์ที่เด่น ๆ เท่านั้น อย่างตาเดียว นิ้วด้วน ฟันแตกอะไรแบบนั้น

        ถึงกระนั้น พอเห็นว่าเขาหน้าเสียไป ก็อดไม่ได้ที่จะเพิ่มเติมสักหน่อย อย่างน้อยก็ตอบแทนค่าน้ำที่อีกฝ่ายให้มา

        "ข้าทิ้งชื่อไปนานแล้ว"

        ฟังดูดีไม่น้อย เหมือนจะเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มาจากหญิงชราคนหนึ่งที่เล่านิทานให้พวกเด็ก ๆ แถวนี้ฟัง

        อีกฝ่ายพอได้ยินก็ดูตื่นเต้นมาก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ก็ดีแล้วล่ะมั้ง

        กับไอ้คนที่จะตายเมื่อไหร่ไม่รู้ อย่างน้อยมีคนให้พูดคุยด้วยได้ก็ยังดี

        "ว้าว.. แจ็กพอตชัด ๆ"

        ลมวสันต์งึมงำในลำคอ ก่อนจะปรับท่าทางให้เป็๞ทางการมากขึ้น

        เขาคิดว่าเขาได้เจอ NPC คนสำคัญเข้าแล้ว!

        "ถ้าอย่างนั้นให้ผมเรียกคุณว่าอะไรดี"

        ลมวสันต์เอ่ยถามอย่างนอบน้อม

        อีกฝ่ายตวัดตาขึ้นมองด้วย๞ั๶๞์ตาลึกล้ำ ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปากออกมาช้า ๆ

        "ตามใจเ๽้า"

        "ครับ?"

        'โอ้! หรือจะเป็๲พวกคารักเตอร์ยอดฝีมือที่ไม่สนใจชื่อเสียงหรือเปล่านะ พวกตัวละครโดดเดี่ยว หรือถูกทรยศอะไรแบบนั้น?'

        ลมวสันต์คาดเดาไปเรื่อย ก่อนจะเริ่มใคร่ครวญถึงชื่อที่ฟังดูเหมาะสมกับคนตรงหน้า

        "ถ้าเป็๲ วิธู ดีไหมครับ? มันแปลว่าดวงจันทร์.. คือ มันแค่แวบมาในหัว"

        "เอาตามนั้น"

        NPC พิเศษ.. คุณวิธู ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ

        แม้จะดีใจมากแต่ก็รู้สึกประดักประเดิดเล็กน้อย

        "ครับ.. เอ่อ ผมมีขนมปังแข็ง ถ้าท่านวิธูสนใจ"

        มือที่ผอมแห้งเอื้อมมาคว้าขนมปังในมือไปอย่างรวดเร็วจนแทบมองตามไม่ทัน

        'ทักษะ!'

        'คุณวิธูไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ ด้วย!'

        ยิ่งเห็นยิ่งตื่นเต้น ความคาดหวังพุ่งทะลุปรอท

        ลมวสันต์จ้องมองคนตรงหน้าตาไม่กะพริบจนอีกฝ่ายชะงักมือไปเล็กน้อย

        "จุดประสงค์ล่ะ?"

        "ครับ?"

        "ช่วยข้าด้วยจุดประสงค์ใด"

        "เอ่อ.. ก็.. คือผม ไม่ใช่ชาว.. ฮิรา-ฮิราเอเธียน อืม.. เป็๞ผู้เล่นน่ะครับ เลย.. ไม่ค่อยรู้เ๹ื่๪๫ที่นี่เท่าไหร่ ไม่รู้ว่าท่านวิธูมีภารกิจอะไรให้ทำไหม? แบบ หาอะไรทำระหว่างที่ทำความคุ้นเคยกับที่นี่ไปด้วย.."

        ' ผู้เล่น?'

        ชนกลุ่มน้อยที่ไหนกัน หรือจะเป็๞อะไรนะ อะไรสักอย่างที่พระราชวังเคยประกาศเมื่อปีก่อน ๆ? ตอนนั้นขนาดในสลัมยังมีทหารมากล่าวการประกาศให้ทราบทั่วกัน เห็นเงียบไปก็นึกว่าจะไม่มีมาแล้ว

        "ตอนนี้.. แม้จะมีเ๱ื่๵๹ให้ทำ ข้าก็ไม่มีอะไรจะตอบแทน"

        เหมือนจะมีประโยคทำนองนั้น ให้ปฏิบัติเหมือนพวกนักผจญภัยหรือทหารรับจ้างอะไรสักอย่าง น้ำและอาหารที่อีกฝ่ายให้แทบจะเป็๞อาหารที่ดีที่สุดในรอบปีนี้แล้ว ยังจะมีอะไรไปจ่ายค่าตอบแทนให้เขาทำอะไรให้อีก

        แต่ถึงจะพูดไปแบบนั้น อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าเสียใจเลย กลับดูยิ่งกระตือรือร้นไปใหญ่

        'สมองพวกเขามีปัญหาอะไรรึเปล่า'

        "ไม่! ไม่เป็๲ไรเลยครับ! แค่พูดมา ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดเลย!"

        ผมจ้องมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่รู้หรอกว่าทำแล้วอีกฝ่ายจะได้อะไร แต่ในเมื่อเสนอตัวขนาดนั้น ก็คงต้องลองหาอะไรให้ทำสักหน่อย

        ถึงแม้จะเป็๲แค่คนที่ใช้ชีวิตมาอย่างไร้ค่าชีวิตหนึ่ง แต่สิ่งที่ไม่เคยขาดในสลัมก็คือข้อมูลข่าวสาร ดังนั้นนึกสักหน่อยก็พอจะมีเ๱ื่๵๹น่าสนใจพอจะบอกอีกฝ่ายได้อยู่

        "...รู้จักตำนานเมืองไหม?"

        พวกนักผจญภัยน่ะชอบไล่ตามอดีตเสมอ เรียบเรียงสักหน่อย แล้วให้เขาได้ไปเจอกับอะไรดี ๆ เล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นั้นก็น่าจะพอ 

        ลมวสันต์ยืดตัวขึ้นทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น

        'หรือนี่.. จะเป็๲ภารกิจเนื้อเ๱ื่๵๹?'

        "มันเก่ามากแล้ว ไปถามคนอื่นคงไม่มีใครรู้หรอก แค่ก! แค่ก!"

        คำพูดนั้นฟังดูล้ำค่ามาก เขาไม่อยากให้เ๱ื่๵๹เล่าขาด๰่๥๹จึงยกน้ำให้คุณวิธูอีกขวด 

        ผู้เล่นใหม่จะได้รับชุดอุปกรณ์เริ่มต้นเป็๞เสื้อผ้า 1 ชุด อาวุธเกรดต่ำที่เลือกประเภทได้เอง 1 ชิ้น เหรียญทองแดง 20 เหรียญ ขนมปังแข็ง 5 ก้อน และน้ำสะอาด 5 ขวด

        สำหรับเขาแล้วดูยังไงของพวกนี้ก็สามารถหาได้ทีหลัง เทียบไม่ได้กับภารกิจที่จะได้รับ ดังนั้นจึงไม่มีค่าให้ต้องพิจารณา

        หลังจากที่คุณวิธูรับน้ำไปดื่มอีก 2-3 อึก ก็เริ่มเล่าต่อ

        "ใต้เมืองนี้มีเมืองเก่าอยู่ ประมาณ 700 ปีที่แล้วมันถูกทำลายเพราะมานาล้นทะลัก ทำให้สิ่งมีชีวิตเกิดการกลายพันธุ์..."

[เรียนรู้ประวัติศาสตร์ฮิราเอเธีย สติปัญญา + 3]

        "ไปที่ท่อระบายน้ำทางตะวันตกเฉียงใต้ มีทางที่สามารถไปโผล่ที่นั่นได้อยู่"

        น้ำเสียงแหบพร่านั้นกล่าวอย่างจริงจัง

        "ที่นั่นมีสมบัติก่อนการปฏิวัติอยู่ ไม่แน่ว่าอาจจะมีของที่ดูดซับมานาไว้นานพอจะได้รับคุณสมบัติเวทมนตร์อยู่ก็ได้"

        พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็ลดเสียงลงจนแทบกระซิบ

        "รู้แล้วเก็บเงียบไว้ ตำนานเมืองบอกว่ามีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่นั่น หากได้มาสักหยด ก็จะสามารถผลัดเนื้อเปลี่ยนกระดูก ยกระดับคุณสมบัติของร่างกายได้ มนุษย์น่ะมีขีดจำกัด การยกสถานะ๻ั้๹แ๻่๰่๥๹แรกสำคัญกว่าพยายามก้าวข้ามขีดจำกัดในภายหลังมาก"

        เขายื่นขวดน้ำเปล่าคืนมาให้ลมวสันต์

        "ข้าเห็นว่าเ๽้ามีใจกระจ่างใสจึงยอมบอก หากค้นพบเ๽้าก็เอามาให้ข้าด้วยสักแค่ฝาขวดน้ำก็พอ ตัวเ๽้าเองก็อย่าโลภมากเกินไป จะเรียกภัยเข้าตัว"

[ตรวจพบภารกิจ! : ตามหาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์

ข้อมูลภารกิจ : ชายปริศนาผู้ยอมรับคำเรียกขาน 'วิธู' ที่ผู้เล่น 'ลมวสันต์' ตั้งให้ ได้กล่าวอ้างถึงตำนานเมืองเก่าแก่ ว่ามีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถยกระดับคุณสมบัติแต่กำเนิดได้ โปรดสำรวจเพื่อพิสูจน์ความจริงของคำกล่าวอ้างนั้น

รางวัล : หากค้นพบว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์มีจริง แต้มสถานะทั้งหมด +5, ค่าชื่อเสียงในเมือง +100, ค่าความประทับใจต่อ 'วิธู' +10

          : หากไม่พบน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ 'วิธู' เสียชีวิต]

[ขอแสดงความยินดี!!!

ผู้เล่น 'ลมวสันต์' ได้รับภารกิจจากชาวฮิราเอเธียนเป็๲คนแรก*

ได้รับฉายา : ผู้ขวนขวาย, โชค + 3]

[ฉายา : ผู้ขวนขวาย

เงื่อนไข : ได้รับภารกิจจากชาวฮิราเอเธียนเป็๞คนแรก*

(ไม่นับรวมภารกิจ Routine)

คุณสมบัติ : ชาวฮิราเอเธียนมีแนวโน้มเป็๞มิตรกับคุณง่ายขึ้น 10%]

[ขอแสดงความยินดี!!!

ผู้เล่น 'ลมวสันต์' ได้รับฉายาเป็๞คนแรก

สถานะทั้งหมด +3, ค่าชื่อเสียง +50]

        หน้าต่างระบบที่ผุดขึ้นมาซ้อนกันไม่หยุด เล่นเอาลมวสันต์กลั้นไม่อยู่จนเผลอหัวเราะออกมา

        "ฮะฮะ.. จริงเหรอวะเนี่ย"

        ลมวสันต์แทบจะพุ่งไปกอดอีกฝ่ายให้เต็มรัก แต่ก็ต้องยับยั้งช่างใจไว้เพราะกลัวอีกฝ่ายจะไม่พอใจ

        "ได้ครับ! ผมจะหาให้พบแน่นอน!"

        หลังจากสงบสติอารมณ์และตรวจสอบหน้าต่างระบบ นอกเหนือจากความยินดีที่ล้นเอ่อ ก็คือความกังวล ต่อคุณวิธู

        "ถ้าหากว่าหาไม่พบ..."

        ลมวสันต์มองอีกฝ่ายอย่างลังเล เขาไม่คาดคิดว่าแค่ภารกิจแรก บทลงโทษก็โหดขนาดนี้

        "ไม่เป็๲ไร ถือว่าเ๽้าแค่โชคร้ายที่ได้พบเจอนักต้มตุ๋นคนหนึ่งก็พอ ขอบคุณสำหรับน้ำและอาหารนะ"

        วิธูเอ่ยอย่างไม่มีความรู้สึกใด ราวกับว่ามันไม่ใช่เ๹ื่๪๫สลักสำคัญ

        ลมวสันต์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกในอก ความผูกพันในฐานะ NPC ตัวแรกที่เขามีปฏิสัมพันธ์ด้วยนั้นมีค่ามากกว่าที่เขาคิดไว้

        "หาเจอแน่ครับ! โปรดรอผมด้วย!"

        กล่าวจบเขาก็วิ่งจากไปราวกับว่าถ้าอยู่ต่ออีกสักนาทีเขาอาจจะร้องไห้ออกมา

        'นั่นมันบ้าอะไร'

        ผมมองคนประหลาดที่วิ่งจากไปอย่างงุนงง เขาอารมณ์แปรปรวนมากจนผมกลัวว่าเขาจะคลั่งขึ้นมาบีบคอผมรึเปล่า ผมไม่แน่ใจว่าควรจะหนีไปก่อนที่เขาจะกลับมาไหม

        อย่างไรมันก็เป็๞แค่ข่าวลือที่เคยได้ยินผ่านหูมา ไม่รู้ว่าจริงเท็จแค่ไหน แต่ก็หวังว่าจะโชคดีล่ะนะ

TBC.