ชายาเกศาสั้น

“ท่านแม่ทัพ” หยวนอิงเข้ามารายงาน

“ว่ามา” แม่ทัพหยาง

“มีสาส์นจากราชสำนักขอรับ” หยวนอิงรายงานพร้อมยื่นกระบอกที่ใส่สาส์นมา

“เรียกตัวเข้าวังหรือ” แม่ทัพหยางถอนใจแล้วหันไปมองหน้าอันดา

“ดูเหมือนเจ้าจะได้พบกับพ่อแม่ของเจ้าเร็วกว่าที่คิด” แม่ทัพหยาง

“แต่ว่าถ้าท่านไปแล้วใครจะดูทางนี้ล่ะ” อันดาถาม

“แม่ทัพหยวนจะมาประจำการแทน ข้าว่าดูแปลกๆ ว่าหรือไม่หยวนอิง” แม่ทัพหยางหันไปถามหยวนอิงผู้เป็นหลานชายของแม่ทัพบูรพาหยวนข่าย

“ขอรับ ท่านลุงเองก็คงจะแปลกใจที่มีการโยกย้าย” เพราะทางด้านนั้นแม้จะไม่มีการก่อสงครามแต่ทางนั้นก็ส่งสายลับเข้ามาตามตัวท่านหญิงที่หายตัวไป ต้องตามจับกันไม่หวาดไม่ไหว

“ใครบอกท่านหรือ ธรรมดาเรื่องใหญ่ขนาดนี้ต้องมีตัวแทนพระองค์มาไม่ใช่เหรอ” อันดาถาม ขนาดแถลงการณ์ยังต้องออกข่าวอย่างเป็นทางการเลย

“นั่นสิ แต่นกที่มาส่งก็เป็นนกของราชสำนักนะขอรับ” หยวนอิงตอบ

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวข้าจะจัดการเอง” แม่ทัพหยางตอบ

“แล้วท่านจะกลับเข้าเมืองจริงๆ เหรอ” อันดาถาม

“เจ้าอยากพบบิตามารดาเร็วๆ หรือไม่” แม่ทัพหยางถาม

“อยากสิ แต่ถ้าความต้องการของข้าทำให้ประเทศตกอยู่ในความเสี่ยงข้ารอได้” อันดาตอบ

“เจ้าดีเกินไป อยากไปกับข้าหรือไม่ เราใช้ปีกเหยี่ยวไป” แม่ทัพหยาง

“ไกลหรือไม่” อันดาถาม

“ไม่ไกลมาก ถ้าเดินเท้าใช้เวลายี่สิบวันถึงหนึ่งเดือน ถ้าเป็นรถม้าก็ประมาณสิบวันถึงครึ่งเดือน” แม่ทัพหยางบอก

“ถ้าเป็นรถพี่แบทนี่น่าจะใช้เวลาแค่สองสามวัน” รถพี่แบทที่เธอหมายถึงคือรถฮัมวี่มือสองที่ลุงชางหามาให้เธอแล้วช่วยกันดัดแปลงใช้พลังงานธรรมชาติแถมติดอาวุธให้อีก มีสองคัน คันหนึ่งสำหรับเธอไว้ขับเล่นจะเบากว่า อีกคันที่ใช้งานลาดตระเวน และบรรจุอาวุธไว้ด้วย

อย่างที่บอกยกเว้นคฤหาสน์ก์เวย์น กับถ้ำค้างคาวอันดามีหมด หาเงินได้เยอะก็เอามาลงกับของเล่นจนหมดตัว ฟาเบรียนบ่นจนปากจะฉีกถึงหูแต่อันดาบอก พ่อบ่นจนหูอื้อไปหมดไม่ได้ยินอะไรแล้ว

“รถพี่แบท?” แม่ทัพหยาง

“ใช่มีเครื่องบินด้วยนะ แต่ยังแต่งไม่เสร็จแล้วข้าก็ยังไม่ได้สอบใบขับขี่การบินเลยไม่ได้รับอนุญาตให้ขับน่ะ อ๊ะจริงด้วยสิ ที่นี่ไม่มีกฎหมายห้ามข้าขับได้ ไม่ต้องใช้ปีกเหยี่ยวหรอกไปเจ็ทพี่แบทนี่แหละ” ที่จริงมันไม่ใช่เครื่องบินเจ็ท แต่เป็นชอปเปอร์ลำเล็กๆ ที่โดยสารสองคน เช่นเดิมลุงชาง และเปาโลเป็นคนหามาให้ และเหมือนเดิมตอนเขาเอามาให้โดนด่าหูชากันไปเป็นเดือน

ฟาเบรียนโกรธมากที่ทุกคนต่างสปอยล์อันดาจนเสียคน หาเงินมาได้มาก เด็กผู้หญิงคนอื่นหมดไปกับกระเป๋ารองเท้า เสื้อผ้า เครื่องสำอาง แต่อันดาหมดไปกับของเล่น นับวันยิ่งจะใหญ่และแพงขึ้นเรื่อยๆ ถึงเธอจะหาเงินจากการเขียนระบบป้องกันความปลอดภัยได้มาก แต่ก็หมดไปเยอะ

แถมมีนายทุนอย่างลุงชางที่ทุ่มสุดตัวเพราะดูเหมือนจะชอบของเล่นแบบหลาน เวลาซื้อเขามักจะซื้อสองแล้วเอาไปดัดแปลงให้ใช้งานได้จริงเพื่อสะดวกในการคุ้มกันทีม เมื่อบอกว่าได้ไอเดียจากอันดาฟาเบรียนก็พูดไม่ออก ในเมื่อลูกสาวหมกมุ่นกับของเล่นที่มีเทคโนโลยีที่ใช้งานได้จริง ก็ยังดีกว่าไปทำเรื่องเหลวไหล

“พี่แบทของเจ้านี่มีของวิเศษเยอะจริงๆ” แม่ทัพหยาง

“แน่ละสิ เขาดังก่อนข้าเกิดอีก ของวิเศษของเขาเล่นเอากระเป๋าเงินของข้าร้องไห้เลยล่ะ” จนวันนี้เธอก็ไม่มีเงินเหลือติดในธนาคารเลย เสียดายที่ยังไม่ได้ชุดไอรอนแมนมาก็มาอยู่ที่นี่เสียก่อน

“พาข้าไปดูได้หรือไม่” แม่ทัพหยาง

“ได้สิ แต่ว่าต้องห้ามไม่ให้คนเห็น” อันดาตอบ

“แล้วของของ เจ้าอยู่ที่ไหน"แม่ทัพหยางถาม

“ก็อยู่กับข้าในมิติ แต่ว่าต้องห้ามคนเห็น” อันดามองไปที่มุมมืดของห้อง

“สิบสี่ออกไป เก้าเจ้าก็ด้วย” องครักษ์เงามีความสามารถในการซ่อนตัวแม้จะเป็นห้องที่เพิ่งสร้างใหม่ก็ตาม

ขอรับ/ขอรับ"เสียงลมผ่านออกไปด้านนอกหน้าต่าง อันดาเดินตามไปปิด

“ไปกัน” เมื่อหันซ้ายหันขวาเธอก็พาเขาเข้ามาในมิติ พื้นที่กว้างใหญ่มีพื้นที่ย่อยหนึ่งน่าสนใจ มันเป็นลังไม้ที่เหมือนกับที่อันดาหยิบอันหารออกมา แต่ลังนั้นวางเรียงรายยาวไปไกลมาก

“นั่นคืออาวุธที่ข้าจะขายให้ท่าน” อันดาตอบ

“อืม” เขาพยักหน้าเห็นแล้วว่าอันดาไม่โกหกแม้แต่น้อย เธอตระเตรียมของให้เขาจริงๆ

“มาทางนี้ นี่เป็นห้องแล็บ ห้องทำงานของข้าน่ะ เวลาสกัดสารแล้วทดสอบ ก็ใช้เครื่องมือพวกนี้ เซรุ่มรักษาพิษร้อน พิษเย็นก็ทำขึ้นจากหลอดทดลองพวกนี้แหละ ด้านโน้นเป็นสวนพฤกษศาสตร์ที่พ่อข้าปลูกไว้ มีแปลงดินจากทั่วโลกเลยนะ” อันดาพาเขาเดินมารอบๆ

“อืม” แม่ทัพหยางนั้นตอนนี้ตะลึงกับความล้ำสมัยไปมากของอันดา เครื่องมือหน้าตาแปลกประหลาดสร้างความประทับใจไม่น้อย

“ข้ารู้ว่าท่านอยากดูรถกับเครื่องบินแล้ว มาทางนี้เถอะ ตั้งแต่เข้ามาฝั่งนี้ข้ายังไม่ได้เข้าไปดูส่วนนี้เลย” อันดาพาเขาลงลิฟต์มาชั้นล่าง

“ทำไมต้องเก็บไว้ข้างล่าง ในเมื่อไม่มีคนเห็น” แม่ทัพหยางถาม

“มันได้ฟีลมากกว่าจะได้เหมือนลงไปในถ้ำค้างคาวไง” อันดายิ้ม

“ฟีลเช่นนั้นรึ ว่าแต่ถ้าค้างคาวมันอยู่ตามเขาไม่ได้อยู่ใต้ดินนี่” แม่ทัพหยางขมวดคิ้ว

“ฟีลแปลว่าความรู้สึก มันเหมือนกับได้อารมณ์น่ะ จะอธิบายยังไงดีนะขอติดไว้ก่อน แล้วก็ถ้ำค้างคาวน่ะมันอยู่ได้ทุกที่แหละ ในหนังมันอยู่ใต้ดินนี่ ท่านอย่าถามมากเลยถึงแล้ว” อันดาเซ็งจริงๆ วันหลังต้องพามาดูหนังพี่แบทยาวๆ แล้ว

“นี่หรือคือรถที่เจ้าว่า หน้าตามันไม่เหมือนรถม้าเลย” แม่ทัพหยางยืนตะลึงอยู่หน้ารถฮัมวี่

“ใช่แล้วนี่คือรถพี่แบท” ใช่ที่ไหน มันคือรถฮัมวี่มือสองจากกองทัพที่เธอเอามาดัดแปลงใช้แบตเตอรี่และพลังงานธรรมชาติ ปรับได้จากสองแหล่งคือลมและแสงอาทิตย์ ตัวแบตเตอรี่รุ่นใหม่ล่าสุดมีน้ำหนักเบาและชาร์จไฟได้ แต่ยังเป็นระบบไฮบริดที่ใช้น้ำมันได้ยามฉุกเฉิน

“อ้อ” แม่ทัพหยางอึ้งกับของวิเศษนี่มาก ถ้ามีคนสามารถประดิษฐ์ของเหล่านี้ได้ จะช่วยย่นระยะเวลาการเดินทางได้มากจริงๆ

“ลองมั้ย” อันดายิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่ได้เอาออกมาวิ่งนานแล้วกลัวเครื่องพังเหมือนกัน

“ได้” แม่ทัพหยางพยักหน้า

อันดารีบวิิงขึ้นไปเปิดลิ้นชักหน้ารถหยิบกุญแจแล้วสตาร์ทเครื่องทันที

“เออ ยังใช้งานได้อยู่ ขึ้นมาสิ” อันดาเอื้อมไปเปิดประตูให้แม่ทัพหยางเข้ามานั่ง

แม่ทัพหยางนั้นอดตื่นเต้นไม่ได้ เมื่ออันดาออกรถที่เคลื่อนไปข้าวหน้าตัวของเขาร่นมาติดกับเบาะนั่ง ความเร็วหลายร้อยแรงม้าทำให้เขาอดตื่นเต้นไม่ได้จนต้องเอามือจับเบาะเอาไว้

อันดาค่อยขับช้าๆ จนให้เขาชินกับความเร็วก่อน แล้วจากนั้นเธอก็ค่อยๆ เร่งความเร็วแล้วขับฉวัดเฉวียนวนไปมา แม่ทัพหยางที่ตอนแรกตื่นเต้นแต่พอปรับตัวได้กับความเร็วแล้วกลับชอบใจไม่ใช่น้อย

“สนุกมั้ย” อันดาถาม

“ขอข้าบังคับรถนี้ได้หรือไม่” แม่ทัพหยางอ้อนวอน
____________________________________
ดูเหมือนท่านแม่ทัพของเราจะชอบของวิเศษของน้องเอามากๆ หน้าตารถฮัมวี่เป็นอย่างภาพด้านล่างนะคะ ที่จริงมันเป็นรุ่นเดียวกับรถพลเมืองยี่ห้อแฮมเมอร์ค่ะ