เรื่องสั้นแนวผู้หญิงกับคนต่ำชั้นกว่า 18+

อืมม…

ฉันลอบสังเกตสภาพห้องพักของโฮปอย่างละเอียด

และแอบตกใจที่มันดูปกติสะอาดสะอ้าน

เหมือนห้องหอพักนักศึกษาหญิงน่ารักๆ ทั่วไป

มีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ตั้งอยู่บนเตียง มีชั้นวางหนังสือการ์ตูน

ไม่มีร่องรอยของความป่าเถื่อน

คาวกามอย่างที่เธอจินตนาการไว้ในตอนแรก

"แล้วตกลง... คือพี่หลิงตัวจริงเหรอคะแพร?!"

โฮปหันไปเขย่าแขนเพื่อนสาวรัวๆ 

น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

"แหะๆ… ใช่จ้า ตัวจริงเสียงจริงเลย"

นางเอกเกิร์ลเลิฟส่งยิ้มหวานปลอบประโลม

"ว้ายยย!! ตัวจริง!!"

หมับ… ว้ายย!?

และตอนนั้นเองฉันก็โดนจู่โจม โดยมือสมัครเล่นอย่างซึ่งหน้า

แฟนคลับสาวกระโดดโผเข้ากอดดาราสาวไทยอย่างลืมตัว

ร่างบางของโฮปกระแทกเข้าหาลำตัวอวบอัดของหลิงเต็มเหนี่ยว

จนพวงเต้านมสองข้างที่อวบใหญ่หนานุ่มเบียดอัด

แนบชิดเนื้อแนบเนื้อ กับอีกฝ่ายไปเสียแล้ว

"งุ้ย... ขอโทษค่ะพี่หลิง 

โฮป! โฮปตื่นเต้นมากไปหน่อยค่ะ!"

เด็กสาวรีบผละตัวออก 

ใบหน้าหวานเนียนแดงซ่านด้วยความอาย

"อ้า… ไม่เป็นไรจ้ะ"

ฉันเอ่ยปลอบและกอดตอบเธอ

พลางตบหลังเบาๆ อย่างอ่อนโยน

หมับ… ปุๆ…. งื๊ออ?

สัมผัสอบอุ่นจากอ้อมกอดของนางเอกสาวไทยระดับซุปตาร์

ส่วนแฟนคลับสาวก็ทำหน้าฟินแทบจะเพ้อล่องลอยไปในอากาศ

เธอเคลิบเคลิ้มไปกับกลิ่นกายหอมละมุนของดาราดัง

จนแทบจะลืมความทุกข์ระทม

จากการโดนลากไปขายหีไปชั่วขณะ

"โห… พี่หลิงปลอมตัวมาสืบคดีเหรอคะ?!"

หลังจากแยกย้ายกันนั่งลงบนโซฟานุ่มกลางห้อง

และโฮปก็ได้ฟังข้อมูลชุดเดียวกันจากปากของหลิง

เรื่องการแกะรอยขบวนการค้ามนุษย์ ยาปลุกเซ็กซ์สีชมพู

และเบาะแสผู้กองลิซ่าในอดีต... 

ซึ่งยาวจัดจนทำให้เธอทำหน้าเอ๋อไปนิดหน่อย

สมองที่โดนฤทธิ์ยาทำลายไปบางส่วน

พยายามประมวลผลตามอย่างยากลำบาก

"อืม… โฮปก็อยากช่วยพี่หลิงเต็มที่นะคะ ไม่ขัดเลยค่ะ"

แฟนคลับสาวเอ่ยปากตอบ 

น้ำเสียงแฝงความจริงใจและมุ่งมั่น

ทว่าแววตาของเธอกลับฉายแวว

หม่นหมองระคนสิ้นหวังออกมา

"แต่เอาจริงๆ คือ... 

ถึงพวกเราจะอยากช่วยพี่หลิงขนาดไหน

พวกเราก็ไม่ได้มีข้อมูลอะไรดีๆ 

หรือเบาะแสลึกๆ เลยค่ะพี่”

“วันๆ พวกหนูก็รู้แค่ว่า... พอมีลูกค้านัดจากเบื้องบน

พวกมันก็จะส่งข้อความไลน์มาบอกเวลาและสถานที่ในห้องแชต

แล้วพวกหนูก็ต้องยอมทำตามคำสั่ง... 

ขับรถออกไปโดนผู้ชายแปลกหน้าเย็ดหีจนน้ำแตก... แค่นี้แหละค่ะ"

อึก?

คำสารภาพเรียบง่าย

ทว่าดิบเถื่อนจากปากของโฮป

ทำเอานางเอกเกิร์ลเลิฟนิ่งอึ้งไปทันที

"แต่เอาจริงๆ นะคะ... แล้วพี่หลิง

คิดจะช่วยพวกหนูยังไงเหรอคะ?"

อึก?

คราวนี้เป็นโฮปที่ถามย้ำจุดเดียวกับแพร

ดวงตากลมโตของแฟนคลับสาว

จ้องมองตรงมาที่ใบหน้าสวยคมของดาราดัง

แววตาของเธอไม่มีกระแสความตื่นเต้นเหลืออยู่เลย 

มีเพียงความกังขาและโลกความเป็นจริง

อันโหดร้ายที่สะท้อนออกมา

"จริงค่ะพี่หลิง... พวกตำรวจก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยนะคะ"

แพรขยับปากเอ่ยเสริมขึ้นมาทันควัน

พลางถอนหายใจยาว

"พวกร้านสปาหรืออาบอบนวด ที่พวกหนูโดนส่งตัวไปขายหี

บางทีหนูก็ต้องยอมนอนแหกขาโดนพวกตำรวจเย็ดฟรีๆ ด้วยค่ะ

พวกพี่พีอาร์ที่ร้านเขาบอกมา... ว่าเป็นค่าคุ้มครองส่วยรายเดือน"

อืม…?

ยิ่งฟังที่แพรเอ่ยเสริมขึ้นมาสะกิดแผลใจ

ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้พลังสิ้นดี

ความจริงอันโสโครกของโลกมืด

แล่นเข้ามากระแทกหน้าซ้ำๆ

"โฮปเชื่อนะคะ ว่าพี่หลิงเก่ง..."

แฟนคลับสาวสบตาหลิง

พลางเอื้อมมือมาแตะหัวเข่าดาราดังเบาๆ

"แต่พี่หลิงจะไปกระทืบมาเฟียทั้งแก๊งไรงี้ได้เหรอคะ?

พวกมันมีทั้งปืน มีทั้งอิทธิพล... 

พี่หลิงเป็นดารานะคะไม่ใช่ตำรวจ"

ฮึมม…?

คำพูดซื่อๆ ทว่าบาดลึกของสองสาว 

เริ่มไล่ต้อนความมั่นใจผิดๆ ของดาราสาวเสียไม่มีชิ้นดี

ติ๊งๆ…

"ฮัลโหลๆ อีนมโตข้างในน่ะ ออกมาคุยกับกูข้างนอกดิ๊!"

เฮือกก!?

แล้วทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนหยาบช้าดุดันอันน่ากลัว

ของไอ้ยามหื่นตัวใหญ่อย่างกับหมีเมื่อวันก่อน

ก็ดังก้องทะลุผ่านระบบลำโพงอินเตอร์คอมหน้าประตูห้องเข้ามา

ฉันจำเสียงกักขฬะกระเหี้ยนกระหือรือนั้นได้ชัดเจนฝังลึกถึงสมอง

เพราะเพิ่งมีปัญหาส่วนตัวกับไอ้เวรนี่... 

"อึ๊ยย... ทำไงดีคะพี่หลิง? 

ไอ้พี่ยามคนนี้มันโหดมากเลยนะ"

แพรหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาคล้ายคนจะร้องไห้

ลนลานขยับตัวเข้ามาเกาะแขนเสื้อเชิ้ตของหลิงแน่น

"ไม่เป็นไรนะคะพี่หลิง โฮปจะช่วยพี่หลิงเอง"

โฮปแสดงความกล้าหาญฝืนข่มความกลัวของตัวเอง

เธอหันไปหยิบไม้กวาดด้ามเหล็กที่ตั้งอยู่มุมห้องมาถือไว้มั่น

"เดี๋ยวโฮปจะออกไปบอกมันเอง... ว่าพี่หลิงไม่ได้อยู่ในห้องนี้"

ฮึ่ม?

ยิ่งเห็นสองสาวเหยื่อกาม

หมายจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเหลือฉัน

ฉันกลับยิ่งรู้สึกสมเพชตัวเองทวีคูณเข้า ไปในกระแสสำนึก

"ไม่เป็นไรทั้งสองคน ใจเย็นๆ..."

นางเอกสาวไทยเอื้อมมือไปจับข้อมือโฮปให้วางไม้กวาดลง

พลางส่งยิ้มหวานเด็ดเดี่ยวสยบความเคลื่อนไหว

"เรื่องนี้เป็นปัญหาของพี่... พี่ทำมันเอง พี่จะแก้เองจ้ะ"

"พี่หลิง!?" x2

สองสาวอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ

แน่นอนว่าทั้งสองสาวไม่ได้สบายใจขึ้นเลยสักนิด

กับคำบอกเล่าที่คล้ายกับจะเท่ของฉัน 

ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน

ตึงๆๆ!

"เฮ้ยย! เปิดประตูสิวะ! กูรู้ว่ามึงอยู่ข้างใน!

เรามีเรื่องต้องสะสางกันนะเว้ย... อย่าทำเนียนอีดอก!"

เสียงกำปั้นหนาสากกระแทก

บานประตูห้องดังตึงๆๆ จนบานไม้สั่นเกลียว

สลับกับเสียงคำรามด่าทออย่างหื่นกระหายระคนโกรธจัด

มันคงแค้นจัดที่โดนผู้หญิงตัวเล็กกว่าหุ่นอวบอัด

เล่นแง่จนสลบเหมือด

"เออ โอเคๆ กูออกไปแล้ว!"

หลิงตะโกนตอบกลับไปเสียงแข็ง 

แกร๊ก…

ฝ่ามือเรียวสวยเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูกลอนสับ

ก่อนจะค่อยๆ ผลักบานประตูหนาหนัก

ออกไปเผชิญหน้ากับความจริง

หึหึหึ..

ฉึ่งง…. งื๊ออ?

และฉันก็เปิดประตูออกไปเจอกับไอ้ยามหน้าเหี้ยอัปลักษณ์

ที่ตัวใหญ่โตหนาเตอะอย่างกับหมีควายถึก

มันยืนค้ำหัวส่งกลิ่นตัวเหม็นอับสาบเหงื่อผสมกลิ่นบุหรี่โชยหึ่ง

ความสูงของมันข่มขวัญดาราดังเสียมิด... 

สูงกว่าฉันอีกน่าจะเกินร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร

กล้ามแขนเป็นมัดๆ เต็มไปด้วยขนรุงรังน่าขยะแขยงชวนอ้วก

"มึงมีปัญหาอะ… อะไรกับกู?"

น้ำเสียงของฉันสั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้ในวินาทีแรก

ความเงียบสงัดของทางเดินชั้นสี่บวกกับแรงกดดันทางเพศรสอันดิบเถื่อน

ทำให้ความห้าวในใจของนางเอกเกิร์ลเลิฟหดหายไปต่อหน้าต่อตา

หน้าท้องแบนราบเกร็งแน่น 

ลมหายใจหอบกระเส่าจนเต้านมสั่นกระเพื่อม

"หึหึ... มึงก็รู้นี่อีกะหรี่หน้าใหม่"

ไอ้ยามร่างหมีควายเค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างน่าเกลียด

สายตาหื่นกระหายเล้าโลมต่ำตมของมันกวาดมองพวงนมนิ่ม

ที่เบียดดันเนื้อผ้าเชิ้ตเชิดชันอย่างจงใจเหยียดหยาม

"รอบที่แล้วมึงทำกูไว้ซะแสบทรวงเลยนะอีดอก...

แกล้งทำลนลานแล้วล็อคคอกูจนสลบ 

คราวนี้กูมาเก็บค่าตั๋วฟรีย้อนหลัง

มึงคงไม่เล่นแง่ตลบหลังกูอีกนะ... อีดอก!?"

อึก?

หลิงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออุ่นๆ ทันควัน

เนื้อตัวสั่นระริกด้วยความเสียวสยองระคนขยะแขยงเป็นล้นพ้น

สายตาคมสวยเหลือบมองท่อนแขนล่ำสากของมันที่ขยับเข้ามาใกล้

ความรู้สึกรังเกียจผู้ชายชั้นต่ำหน้าตาเหี้ย 

กลิ่นตัวสัปดนแบบนี้แล่นพล่านในหัว

"กะ… ก็ได้ ไปก็ไป"

ฉันอ้อมแอ้มตอบกลับไปเสียงแผ่วเบา

พลางก้มหน้าหลบสายตาหื่นกระหาย

แต่ยังแอบคิดสงสัยอยู่ไม่น้อย

เพราะถ้ามันจำได้แม่นยำว่าโดนฉัน

ใช้ท่าเนกโชกล็อกอัดหลอดลมจนสลบเหมือด

ตามหลักการแล้ว มันควรจะไปแจ้งเตือน

หรือบอกพวกยามคนอื่นๆ ให้มารุมจับ

"หึหึ… ไม่ต้องทำหน้าสงสัยแบบนั้นหรอกอีตัวดี"

ไอ้ยามร่างหมีควายเค้น

เสียงหัวเราะในลำคออย่างรู้ทันความคิด

ใบหน้าอัปลักษณ์หน้าปลวกของมัน

ยื่นเข้ามาใกล้จนกลิ่นปากเหม็นสาบบุหรี่โชยหึ่ง

"กูไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่นให้โง่หรอก... 

แต่คราวนี้กูขอตอกหีมึงให้หายแค้นหน่อยเหอะวะ!"

หมับ… ว้ายย!?

ไอ้ยามหน้าเหี้ยพูดพร้อมกับ

เอื้อมลำแขนหนาสากราวกับท่อนซุงเข้ามาคล้องเอวคอดกิ่ว

มันลากกระชากร่างอวบอัดผิวขาวผ่องของฉัน

ให้ก้าวเท้าเดินกึ่งวิ่งแกมบังคับ

ดึงรั้งลงบันไดมุ่งตรงไปยังห้องพักยามชั้นล่างสุด

อันเป็นสถานที่เกิดเหตุการณ์คราวก่อนนั่นเอง