ผู้หญิงทั้งสองคนมีฝีมือในการเล่นหมากรุกสูสีกันมาก ยากที่จะเดาได้ว่าใครแพ้หรือชนะ
“ถ้าเ้าชนะ เ้าจะให้ข้าทำอะไรน่ะ ต่งหนาน”
“ข้าจะให้ท่านตามจับโจรป่าที่หลบหนีอยู่ในเมืองหลวง โจรคนนี้เก่งมาก ป่านนี้ทางการยังจับตัวไม่ได้เลย ขนาดมีภาพวาดของโจรติดไปทั่วเมือง” “แล้วท่านล่ะ จะให้ข้าทำอะไร ถ้าข้าแพ้น่ะ”
“ข้าได้ยินข่าวว่าเ้าสามารถเข้าใจภาษาชิตันได้ ข้าจะให้เ้าปลอมเป็สาวงามในหอคณิกา…” ยังไม่ทันที่ไป่หลิงจะพูดจบก็ได้ยินว่า
“ไม่มีทาง ข้าไม่ยอมไปเป็นางโลมแน่นอน” ต่งหนานปฏิเสธ
“ก็ข้ายังพูดไม่จบ ข้าจะให้เ้าเป็แค่นักดีดพิณ ทำหน้าที่ดีดพิณและสืบข่าวว่าชาวชิตันเข้ามาแคว้นฉินของพวกเราทำไมเท่านั้น” ไป่หลิงกล่าว
“แต่ข้ากลัวนี่ ไป่หลิง”
“ข้าขอรับรองความปลอดภัยของเ้า ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเ้าเด็ดขาด” ไป่หลิงกล่าว
“ไม่ล่ะ ข้าจะต้องชนะเกมให้ได้” ต่งหนานมุ่งมั่นมาก
และแล้วเพราะต่งหนานมุ่งมั่นมากเกินไป ในขณะที่ไป่หลิงมีสมาธิมากกว่า จึงสามารถหลอกล่อต่งหนานจนเอาชนะเกมครั้งนี้ได้
“ข้าไม่น่าแพ้เลยน่ะ ข้าต้องไปหอคณิกาหรือนี่” ต่งหนานพลาดท่าจึงต้องยอมปลอมตัว
“ก็ข้าบอกแล้ว ข้าจะปกป้องเ้าเอง เ้าไม่ต้องกังวลหรอก”
*********************************
ไป่หลิงได้นัดแนะกับแม่เล้าเรียบร้อยแล้ว และกำชับเสียดิบดีว่าต่งหนานเป็เพียงสาวงามที่มีหน้าที่ดีดพิณเท่านั้น ให้ปกป้องต่งหนานด้วย
ต่งหนานมีผ้าบางๆ ปิดครึ่งหน้าด้วย ทำให้เห็นเฉพาะดวงตา นางนั่งประจำตำแหน่งเตรียมพร้อมจะดีดพิณ จนกระทั่งเห็นชาวชิตันสองคนมาพร้อมกับผู้ชายที่ปิดบังใบหน้า ทั้งสามคนนั่งคุยกันและบอกให้เริ่มการแสดงได้ ต่งหนานจึงต้องดีดพิณเพื่อให้นางระบำแสดง ในระหว่างนั้นก็คอยเงี่ยหูฟังด้วยว่าทั้งสามคนแอบคุยอะไรกันด้วยภาษาชิตัน
“ทางชิตันได้แอบส่งอาวุธปืนมาให้ท่านแล้วนะ หวังว่าท่านจะทำการใหญ่สำเร็จล่ะ”
“ขอบคุณท่านมากจริงๆ โอกาสหน้าพวกเราคงจะได้ติดต่อซื้อขายอาวุธกันอีกแน่ ขอให้พวกท่านเดินทางกลับอย่างปลอดภัยล่ะ”
สักพักคนที่ปิดบังใบหน้าซึ่งเป็ชาวฉิน ได้บอกกับแม่เล้าว่า ชาวชิตันพอใจสาวดีดพิณคนนั้น
“ไม่ได้จริงๆ ค่ะท่าน แม่นางท่านนี้เขามีหน้าที่ดีดพิณเท่านั้น ทางเรามีสาวงามคนอื่นอีกเยอะแยะเลยนะคะ ท่านลองดูก่อนสิคะ”
“ไม่ ข้า้าผู้หญิงคนนี้” แล้วชาวชิตันคนหนึ่งก็มุ่งตรงมาหาและเข้ามาจับตัวต่งหนาน
“ปล่อยข้านะ ข้าไม่ได้ขายตัว ได้โปรดปล่อยข้าเถอะนะคะ” ในใจต่งหนานคิดว่า “นี่นะเหรอ ที่เ้าบอกว่าจะปกป้องข้าน่ะ ไป่หลิง ไม่เห็นมีใครจะช่วยข้าได้เลย”
สักพักก็มีชายคนหนึ่ง “อย่าทำอะไรเมียข้านะ” “อ่ะ นี่แม่เล้า ค่าไถ่ตัวน่ะ ข้าพาเมียกลับก่อนนะ” แล้วชายคนนั้นก็รีบมาพาตัวต่งหนานออกไปจากหอคณิกาทันที
ในตอนแรก ต่งหนานก็ขัดขืนเพราะนางไม่ได้เป็เมียของชายคนนั้นสักหน่อย แต่พอได้ยินชายคนนั้นกระซิบว่า “ไป่หลิงให้มาไถ่ตัวเ้าออกไป รีบออกไปกับข้าเร็ว”
ต่งหนานจึงยินยอมออกไปกับชายคนนั้นแต่โดยดี แล้วไปส่งต่งหนานจนถึงโรงเตี๊ยมที่ไป่หลิงอยู่
ก่อนจากกัน “ท่านเป็ใครน่ะ ทำไมไป่หลิงจึงไว้ใจให้ท่านมาช่วยข้าได้ล่ะ” ต่งหนานสงสัย
“ข้าคือธงอี่ ข้าติดหนี้บุญคุณไป่หลิง เลยชดใช้ด้วยการไปไถ่ตัวเ้าออกมา” “อัฐนี่ ข้าให้ เอาไว้สำหรับตั้งตัวนะ จะได้ไม่ต้องไปทำงานในหอคณิกาอีก”
ต่งหนานรับอัฐมา ในใจคิดว่า “อัฐนี่พอเฉพาะค่าข้าวหนึ่งมื้อ จะเอาไปตั้งตัวยังไงละเนี่ย” แต่กลับพูดว่า “ขอบคุณท่านมากจริงๆ ข้าสัญญาจะไม่กลับไปทำงานที่นั่นอีก”
“ดีแล้วล่ะ ข้าไปก่อนนะ”
แล้วต่งหนานก็รีบขึ้นไปหาไป่หลิงที่ห้องของนางทันที พร้อมกับเล่าในสิ่งที่ตนได้ยินมา ให้ไป่หลิงฟัง
“พวกชิตันเดินทางมาแคว้นฉินเพื่อลอบขายอาวุธปืนให้ชาวฉินคนหนึ่ง แต่ไม่อาจทราบได้ว่าเป็ใคร เพราะชายคนนั้นปิดบังใบหน้า นอกจากนี้ก็ยังไม่รู้ว่าพวกมันจะเอาอาวุธไปทำอะไร”
“ขอบคุณมากต่งหนาน ที่ยอมเสี่ยงอันตรายไปสืบให้น่ะ”
“ข้ากลัวจริงๆ นะ ไป่หลิง ข้าจะไม่ขอเข้าไปในหอคณิกาอีกแล้ว”
“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแหละ ข้าก็จะไม่ยอมให้เ้าเข้าไปอีกแล้วล่ะ”
“นี่มันก็ดึกมากแล้ว ข้าขอกลับบ้านก่อนนะ”
*********************************
หลังจากนั้นไป่หลิงก็เดินไปส่งต่งหนาน ในระหว่างทางก็เห็นชายชราที่เป็ขอทานนอนอยู่ข้างถนน
“เอ้อ ต่งหนาน ข้าเห็นเ้าเป็คนมีคุณธรรม ข้าได้ยินข่าวว่าชายชราขอทานคนนั้นหนีออกมาจากบ้าน ข้าว่าเ้าพาเขาไปที่จวนผู้ว่าเถอะ จะได้แจ้งให้ลูกหลานมารับตัว ป่านนี้ลูกหลานคงตามหาแย่”
“นั่นสิ งั้นพวกเราไปหาลุงคนนั้นกันเถอะ”
“ลุง พวกเราจะพาลุงไปหาลูกหลานนะ จะได้ไม่ต้องขอทานแบบนี้อีก”
“ไม่ๆ ลุงไม่ไป ปล่อยลุงไว้ที่นี่แหละ”
ต่งหนานไม่ฟัง รีบประคองลุงไปที่ว่าการอำเภอทันที โดยมีไป่หลิงช่วยประคองอีกข้างหนึ่ง กลายเป็สองสาวขนาบข้าง
ระหว่างที่เดินไปที่ว่าการอำเภอ ต่งหนานมองไปข้างหน้าอย่างเดียวและเอาแต่บ่น “กลับถึงบ้านคราวนี้ ข้าต้องโดนพ่อดุจนหูชาอีกแล้วแน่เลย”
จนกระทั่งสามคนมาถึงที่หมาย ต่งหนานใสุดขีดเพราะเห็นพ่ออยู่ที่จวนผู้ว่าด้วย ต่งหนานกำลังจะพูดอธิบาย “ท่านพ่อ ข้า ข้า…”
ต่งหนานใ พูดติดๆ ขัดๆ เพราะเห็นพ่อเดินมุ่งตรงมาหาตน และเตรียมพร้อมจะรับคำด่า แต่แล้ว พ่อกลับเข้ามากอดลูกสาวตัวเอง
“ลูกเก่งจริงๆ ที่สามารถจับโจรที่ทางการประกาศตามหาอยู่ขณะนี้ พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ แต่ต่อไปอย่าเสี่ยงอันตรายแบบนี้อีกนะลูก รู้มั้ยพ่อเป็ห่วงลูกจริงๆ”
ต่งหนานขมวดคิ้ว งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่พอหันไปมองชายชรากับไป่หลิง ก็มองเห็นชายชราคนนั้นได้ถอดหน้ากากออกแล้ว เป็ชายหนุ่มฉกรรจ์มีใบหน้าตรงตามที่ประกาศทุกประการ พร้อมกับเห็นไป่หลิงยิ้มที่มุมปาก ในใจต่งหนานคิดว่า “ที่แท้ไป่หลิงก็รู้เบาะแสของโจรแล้ว นางยอมช่วยจับโจรสินะ”
231
